ਅਪੂਜਿਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਾਨ੍ਨਿਵਾਰਯਨ੍ ਮਾਮਪੂਜ੍ਯ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ ਭੋਜਨ-ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ,'
ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ऽਪਿ ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਦਾਨਵ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਕਾਜ ਲਈ,
ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਥਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ ਤਤਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਤਾਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਉਣ੍ਡਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮੋਦਕੈਃ ਅਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤੇ ਗਣੇਸ਼ਾਨਂ ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਨਃ ਸਦਾ
ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ, ਕੇਕ ਤੇ ਮੋਦਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: 'ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।'
ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਚਾਘ੍ਰਾਯ ਸੁਤਂ ਤਦਾਨੀਮਪੂਜਯਤ੍ਸਰ੍ਵਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸੁੰਘਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯਂ ਸਹ ਦੇਵਸਂਘੈਰ੍ ਵਿਨਾਯਕਂ ਨਾਯਕਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਮ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਰੇਵ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨ੍ਵਾ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਦਗ੍ਧੁਮਸੌ ਜਗਾਮ
ਗਣੇਸ਼ ਜੀ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਚਲੇ।
ਤਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਭੂਤਗਣਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾ ਨਨ੍ਦਿਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਸ੍ਵਵਾਹਨੈਰਨ੍ਵਯੁਰੀਸ਼ਮੀਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਸੁਰ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਭੂਤਗਣ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੰਦੀ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਅਗ੍ਰੇ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਤਦਾਥ ਨਨ੍ਦੀ ਗਿਰਿਰਾਜਕਲ੍ਪਮ੍ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਜਗਾਮ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਭਗਵਾਨਿਵੇਸ਼ਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਨੰਦੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਚਲਾ।
ਯਾਨ੍ਤਂ ਤਦਾਨੀਂ ਤੁ ਸ਼ਿਲਾਦਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵृषਾਸ਼੍ਵਵਰ੍ਯਾਨ੍ ਦੇਵਾਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਗਣਪਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਾ ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਯੁਧਚਿਹ੍ਨਹਸ੍ਤਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚੰਗੇ ਹਾਥੀ, ਬਲਦ ਤੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਣ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ।
ਜਗਾਮ ਜਗਤਾਂ ਹਿਤਾਯ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਦਗ੍ਧੁਮਲੁਪ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਃ
ਉਹ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਏ ਬਿਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਚਲਾ।
ਸੁਰਾਸੁਰੇਸ਼ਂ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਭੂ,
ਰਰਾਜ ਮਧ੍ਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਵਾਹਨੋ ਵਾਰਿਜਪਤ੍ਰਵਰ੍ਣਃ ਯਥਾ ਸੁਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਖਰਾਧਿਰੂਢਃ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਃ
ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ऽਸ੍ਯ ਜਗਾਮ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਯਥੋਰਗਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਵੈਨਤੇਯਃ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਚਲਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਗਰੁੜ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਗਿਆ।
ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਵृਨ੍ਦਾਧਿਪਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਈਸ਼ਮ੍ ਸਮਨ੍ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਰਿष੍ਟਦਂ ਤੇ ਜਯੇਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਰਪੁष੍ਪਵृष੍ਟ੍ਯਾ
ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਅਰ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਵਡਾਈ ਕੀਤੀ, 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਕਹਿ ਕੇ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰਾਲੋਕ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰਂ ਸਲੀਲਮਂਬਾ ਤਨਯਂ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ।
ਯਮਪਾਵਕਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ਾ ਵਾਯੁਰ੍ਨਿਰृਤਿਰੇਵ ਚ ਅਪਾਮ੍ਪਤਿਸ੍ ਤਥੇਸ਼ਾਨੋ ਭਵਂ ਚਾਨੁ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਯਮ, ਅਗਨਿ, ਕੁਬੇਰ, ਵਾਯੂ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਭਵ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਰਣੇ ਭਦ੍ਰੋ ਨੈਰृਤ੍ਯਾਂ ਵੈ ਰਥਸ੍ਯ ਤੁ ਵृषਭੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰੋਮਜੈਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਵृਤਃ
ਵੀਰਭਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰੋਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੇਵਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍ ਮਹਾਕਾਲੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਦੇਵ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਮਹਾਂਕਾਲ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ, ਇਕ ਹੋਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਆਇਆ।
ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਸਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੇਵਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਥਸ੍ਯ ਤੁ
ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਆਇਆ।
षਣ੍ਮੁਖੋ ऽਪਿ ਸਹ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣੈਃ ਸੇਨਯਾ ਚ ਗਿਰਿਰਾਜਸਂਨਿਭਃ ਦੇਵਨਾਥਗਣਵृਨ੍ਦਸਂਵृਤੋ ਵਾਰਣੇਨ ਚ ਤਥਾਗ੍ਨਿਸਂਭਵਃ
ਛੇ ਮੁਖ ਵਾਲਾ ਸਕੰਦ ਵੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਵਿਘ੍ਨਂ ਗਣੇਸ਼ੋ ऽਪ੍ਯਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਭਗਵਾਨਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਵਿਘ੍ਨੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿਘ੍ਨਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮੀਸ਼ਾਨਪਦਂ ਜਗਾਮ
ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਈਸ਼ਾਨ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਕਾਲੀ ਤਦਾ ਕਾਲਨਿਸ਼ਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ੂਲਂ ਕਪਾਲਾਭਰਣਾ ਕਰੇਣ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤੀ ਚ ਤਦਾ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਮਹਾਸੁਰਾਸृਙ੍ਮਧੁਪਾਨਮਤ੍ਤਾ
ਕਾਲੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਤ ਦੀ ਕਾਲੀ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ੂਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਕੇ ਮਸਤ ਹੋਈ।
ਮਤ੍ਤੇਭਗਾਮੀ ਮਦਲੋਲਨੇਤ੍ਰਾ ਮਤ੍ਤੈਃ ਪਿਸ਼ਾਚੈਸ਼੍ ਚ ਗਣੈਸ਼੍ ਚ ਮਤ੍ਤੈਃ ਮਤ੍ਤੇਭਚਰ੍ਮਾਂਬਰਵੇष੍ਟਿਤਾਙ੍ਗੀ ਯਯੌ ਪੁਰਸ੍ਤਾਚ੍ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ
ਉਹ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚੱਲੀ, ਮਸਤ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਪਿਸਾਚਾਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਿਸ਼ਾਚਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਹੀਨ੍ਦ੍ਰਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰੁਚ੍ਚੈਰਭਿਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ ਚ ਜਯੇਤਿ ਦੇਵੀਂ ਹਿਮਸ਼ੈਲਪੁਤ੍ਰੀਮ੍
ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸਾਚ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਮੁੱਖ ਦੇਵਤੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ।
ਮਾਤਰਃ ਸੁਰਵਰਾਰਿਸੂਦਨਾਃ ਸਾਦਰਂ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸੁਪੂਜਿਤਾਃ ਮਾਤਰਂ ਯਯੁਰਥ ਸ੍ਵਵਾਹਨੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਗਣੈਰ੍ਧ੍ਵਜਧਰੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਮਾਤਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਦੇਵ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰਥ ਵੱਲ ਗਈਆਂ।
ਦੁਰ੍ਗਾਰੂਢਮृਗਾਧਿਪਾ ਦੁਰਤਿਗਾ ਦੋਰ੍ਦਣ੍ਡਵृਨ੍ਦੈਃ ਸ਼ਿਵਾ ਬਿਭ੍ਰਾਣਾਙ੍ਕੁਸ਼ਸ਼ੂਲਪਾਸ਼ਪਰਸ਼ੁਂ ਚਕ੍ਰਾਸਿਸ਼ਙ੍ਖਾਯੁਧਮ੍ ਪ੍ਰੌਢਾਦਿਤ੍ਯਸਹਸ੍ਰਸਦृਸ਼ੈਰ੍ਨੇਤ੍ਰੈਰ੍ਦਹਨ੍ਤੀ ਪਥਂ ਬਾਲਾਬਾਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾ ਭਗਵਤੀ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਯਯੌ
ਦੁਰਗਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਔਖੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਅੰਕੁਸ਼, ਸ਼ੂਲ, ਫੰਨ੍ਹਾ, ਕੁਹਾੜੀ, ਚੱਕਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਸਾੜਦੀ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਭਗਵਤੀ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਚਲ ਪਈ।
ਤਂ ਦੇਵਮੀਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਤਦਾ ਤੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਰਵਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਃ ਗਜੈਰ੍ਹਯੈਃ ਸਿਂਹਵਰੈ ਰਥੈਸ਼੍ ਚ ਵृषੈਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਗਣਰਾਜਮੁਖ੍ਯਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ।
ਹਲੈਸ਼੍ ਚ ਫਾਲੈਰ੍ ਮੁਸਲੈਰ੍ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੈਰ੍ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਕੂਟੈਰ੍ ਗਿਰਿਸਨ੍ਨਿਭਾਸ੍ਤੇ ਯਯੁਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਧਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾ ਭੂਤਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ ਚ
ਹਲ, ਫਾਲ, ਮੂਸਲ, ਗੱਡੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੇ ਭੂਤ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਚਲ ਪਏ।
ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵਵਿष੍ਣੁਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸੁਰਾ ਗਣੇਸ਼ਾਸ਼੍ ਚ ਗਣੇਸ਼ਮੀਸ਼ਮ੍ ਜਯੇਤਿ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਭਗਵਨ੍ਤਮੂਚੁਃ ਕਿਰੀਟਦਤ੍ਤਾਞ੍ਜਲਯਃ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਪਦਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਹੋਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤਾਜ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨਨृਤੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਾ ਜਟਾਧਰਾਃ ਵਵृषੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਖੇਚਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਣਦਤ੍ਸਰ੍ਵਤਸ੍ ਤਥਾ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਡੰਡਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਨੱਚੇ; ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।