ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਵਿषਾਦਮਗਮਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ

ਸਾਰੇ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਸ਼ੂਤਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ।

ਤੇषਾਂ ਭਾਵਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਸ੍ਤਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਮਾ ਵੋ ऽਸ੍ਤੁ ਪਸ਼ੁਭਾਵੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਯਂ ਵਿਬੁਧਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਸ਼ੂਤਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।'

ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪਸ਼ੁਭਾਵਸ੍ਯ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚ ਸਃ ਯੋ ਵੈ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਰਿष੍ਯਤਿ ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ

'ਹੁਣ ਪਸ਼ੂਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਸੁਣੋ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕਰੋ: ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਦਿਵਿਆ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਦਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'

ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਾਦਿਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਸਮਾਹਿਤਾਃ ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਮਮ

'ਪਸ਼ੂਤਾ ਸੱਚ ਹੈ ਤੇ ਐਲਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਹੋਰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਦਾ ਕਰੇ,'

ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਾਤ੍ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ਨੈष੍ਠਿਕਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਰ੍षਕਤ੍ਰਯਮ੍

'ਉਹ ਪਸ਼ੂਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਚਾਹੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ, ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ।'

ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਮਿਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਰਿष੍ਯਥ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ

'ਜੋ ਕੋਈ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਏਗਾ, ਉਹ ਪਸ਼ੂਤਾ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਰਤ ਅਦਾ ਕਰੋ।'

ਤਥੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਿਵੇ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਪਸ਼ਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸੁਰਨਰਾਃ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਿਹਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਹਨ।

ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਵਿਮੋਚਕਃ ਯਃ ਪਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਚ ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍

ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਜੀਵ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਵਰਤ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਪਣ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਚ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ ਇਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਤਤੋ ਵਿਨਾਯਕਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਬਾਲੋ ऽਬਾਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ

ਇਹ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਨਾਇਕ ਆਪ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ,

ਅਪੂਜਿਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਾਨ੍ਨਿਵਾਰਯਨ੍ ਮਾਮਪੂਜ੍ਯ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸ਼ੁਭੈਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ ਭੋਜਨ-ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ,'

ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ऽਪਿ ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ

ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਦਾਨਵ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਕਾਜ ਲਈ,

ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਥਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ ਤਤਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਤਾਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਉਣ੍ਡਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮੋਦਕੈਃ ਅਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤੇ ਗਣੇਸ਼ਾਨਂ ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਨਃ ਸਦਾ

ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ, ਕੇਕ ਤੇ ਮੋਦਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: 'ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।'

ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਚਾਘ੍ਰਾਯ ਸੁਤਂ ਤਦਾਨੀਮਪੂਜਯਤ੍ਸਰ੍ਵਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸੁੰਘਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯਂ ਸਹ ਦੇਵਸਂਘੈਰ੍ ਵਿਨਾਯਕਂ ਨਾਯਕਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਮ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਰੇਵ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨ੍ਵਾ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਦਗ੍ਧੁਮਸੌ ਜਗਾਮ

ਗਣੇਸ਼ ਜੀ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਚਲੇ।

ਤਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਭੂਤਗਣਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾ ਨਨ੍ਦਿਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਸ੍ਵਵਾਹਨੈਰਨ੍ਵਯੁਰੀਸ਼ਮੀਸ਼ਾਃ

ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਸੁਰ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਭੂਤਗਣ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੰਦੀ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।

ਅਗ੍ਰੇ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਤਦਾਥ ਨਨ੍ਦੀ ਗਿਰਿਰਾਜਕਲ੍ਪਮ੍ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਜਗਾਮ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਭਗਵਾਨਿਵੇਸ਼ਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਨੰਦੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਚਲਾ।

ਯਾਨ੍ਤਂ ਤਦਾਨੀਂ ਤੁ ਸ਼ਿਲਾਦਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵृषਾਸ਼੍ਵਵਰ੍ਯਾਨ੍ ਦੇਵਾਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਗਣਪਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਾ ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਯੁਧਚਿਹ੍ਨਹਸ੍ਤਾਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚੰਗੇ ਹਾਥੀ, ਬਲਦ ਤੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਣ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ।

ਜਗਾਮ ਜਗਤਾਂ ਹਿਤਾਯ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਦਗ੍ਧੁਮਲੁਪ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਃ

ਉਹ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਏ ਬਿਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਚਲਾ।

ਸੁਰਾਸੁਰੇਸ਼ਂ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਃ

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਭੂ,

ਰਰਾਜ ਮਧ੍ਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਵਾਹਨੋ ਵਾਰਿਜਪਤ੍ਰਵਰ੍ਣਃ ਯਥਾ ਸੁਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਖਰਾਧਿਰੂਢਃ ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਃ

ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਸੁਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।

ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਥਮਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ऽਸ੍ਯ ਜਗਾਮ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਯਥੋਰਗਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੁ ਵੈਨਤੇਯਃ

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਚਲਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਗਰੁੜ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਗਿਆ।

ਤਂ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਵੀਰਾਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਵृਨ੍ਦਾਧਿਪਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਈਸ਼ਮ੍ ਸਮਨ੍ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਰਿष੍ਟਦਂ ਤੇ ਜਯੇਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਰਪੁष੍ਪਵृष੍ਟ੍ਯਾ

ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਵਿਅਰ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਵਡਾਈ ਕੀਤੀ, 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਕਹਿ ਕੇ ਵਧੀਆ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰਣੇਮੁਰਾਲੋਕ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰਂ ਸਲੀਲਮਂਬਾ ਤਨਯਂ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ।

ਯਮਪਾਵਕਵਿਤ੍ਤੇਸ਼ਾ ਵਾਯੁਰ੍ਨਿਰृਤਿਰੇਵ ਚ ਅਪਾਮ੍ਪਤਿਸ੍ ਤਥੇਸ਼ਾਨੋ ਭਵਂ ਚਾਨੁ ਸਮਾਗਤਾਃ

ਯਮ, ਅਗਨਿ, ਕੁਬੇਰ, ਵਾਯੂ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਭਵ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।

ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਰਣੇ ਭਦ੍ਰੋ ਨੈਰृਤ੍ਯਾਂ ਵੈ ਰਥਸ੍ਯ ਤੁ ਵृषਭੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰੋਮਜੈਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਵृਤਃ

ਵੀਰਭਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰੋਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਸੇਵਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍ ਮਹਾਕਾਲੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਦੇਵ ਇਵਾਪਰਃ

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਮਹਾਂਕਾਲ, ਤੇ ਮਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ, ਇਕ ਹੋਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਆਇਆ।

ਵਾਯਵ੍ਯਾਂ ਸਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੇਵਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਥਸ੍ਯ ਤੁ

ਉੱਤਰੀ-ਪੱਛਮ ਪਾਸੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਆਇਆ।

षਣ੍ਮੁਖੋ ऽਪਿ ਸਹ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣੈਃ ਸੇਨਯਾ ਚ ਗਿਰਿਰਾਜਸਂਨਿਭਃ ਦੇਵਨਾਥਗਣਵृਨ੍ਦਸਂਵृਤੋ ਵਾਰਣੇਨ ਚ ਤਥਾਗ੍ਨਿਸਂਭਵਃ

ਛੇ ਮੁਖ ਵਾਲਾ ਸਕੰਦ ਵੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਥੇ ਆਇਆ।