ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਚ ਸ਼ਰਂ ਤਥਾ ਸਾਰਥਿਂ ਜਗਤਾਂ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਧਨੁ, ਤੀਰ, ਰਥ ਦਾ ਹਲਕਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ,

ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਣਮਣ੍ਡਨਧृਗ੍ ਭਵਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਰੋਦਸੀ

ਭਵ ਨੇ ਰਣ ਲਈ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।

ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਬਨ੍ਦਿਭਿਃ ਉਪਨृਤ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ

ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੰਦੇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਨੱਚਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ।

ਸੁਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਵਰਦਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਚ ਸਾਰਥਿਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰੋਹਤਿ ਰਥਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਲੋਕਸਂਭृਤਮ੍

ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਦੇ ਹਲਕੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਥ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੀਂ ਤੁਰਗਾ ਵੇਦਸਂਭਵਾਃ ਅਥਾਧਸ੍ਤਾਦ੍ਰਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਧਰਣੀਧਰਃ

ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥੰਮਣ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।

ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਰੂਪੀ ਚੋਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰੇ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਗਮਦ੍ਧਰਾਮ੍

ਵਧੇਰੇ ਬਲਦ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਅਗਲੇ ਪਲ, ਵਧੇਰੇ ਬਲਦ ਫਿਰ ਗੁੱਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਅਭੀषੁਹਸ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚ ਹਯਾਨ੍ ਵਿਭੁਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦ੍ਵੈ ਰਥਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਭਗਵਾਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸੁਭ ਰਥ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤੋ ऽਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ ਪੁਰਾਣ੍ਯੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਖਸ੍ਥਾਨਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰਾਇਆ।

ਅਥਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵਾਨਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪਸ਼ੂਨਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਮੇ ਦਤ੍ਤਂ ਹਨ੍ਮਿ ਤਤੋ ऽਸੁਰਾਨ੍

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਸ਼ੂਆਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।'

ਪृਥਕ੍ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵੈਵ ਵਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਨੈਵ ਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਪਸ਼ੂਤਾ ਬਣਾਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਉੱਤਮੋ।

ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਵਿषਾਦਮਗਮਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ

ਸਾਰੇ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਸ਼ੂਤਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ।

ਤੇषਾਂ ਭਾਵਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਸ੍ਤਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਮਾ ਵੋ ऽਸ੍ਤੁ ਪਸ਼ੁਭਾਵੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਯਂ ਵਿਬੁਧਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਸ਼ੂਤਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।'

ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪਸ਼ੁਭਾਵਸ੍ਯ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚ ਸਃ ਯੋ ਵੈ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਰਿष੍ਯਤਿ ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ

'ਹੁਣ ਪਸ਼ੂਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਸੁਣੋ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕਰੋ: ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਦਿਵਿਆ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਦਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'

ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਾਦਿਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਸਮਾਹਿਤਾਃ ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਮਮ

'ਪਸ਼ੂਤਾ ਸੱਚ ਹੈ ਤੇ ਐਲਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਹੋਰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਦਾ ਕਰੇ,'

ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਾਤ੍ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ਨੈष੍ਠਿਕਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਰ੍षਕਤ੍ਰਯਮ੍

'ਉਹ ਪਸ਼ੂਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਚਾਹੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ, ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ।'

ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਮਿਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਰਿष੍ਯਥ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ

'ਜੋ ਕੋਈ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਏਗਾ, ਉਹ ਪਸ਼ੂਤਾ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਰਤ ਅਦਾ ਕਰੋ।'

ਤਥੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਿਵੇ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਪਸ਼ਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸੁਰਨਰਾਃ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਿਹਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਹਨ।

ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਵਿਮੋਚਕਃ ਯਃ ਪਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਚ ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍

ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਜੀਵ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਵਰਤ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਪਣ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਚ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ ਇਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਤਤੋ ਵਿਨਾਯਕਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਬਾਲੋ ऽਬਾਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ

ਇਹ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਨਾਇਕ ਆਪ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ,

ਅਪੂਜਿਤਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੈਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਾਨ੍ਨਿਵਾਰਯਨ੍ ਮਾਮਪੂਜ੍ਯ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਸ਼ੁਭੈਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਵਿਨਾਇਕ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਿਆਂ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਤੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ ਭੋਜਨ-ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ,'

ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ऽਪਿ ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ

ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਦਾਨਵ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਕਾਜ ਲਈ,

ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਥਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ ਤਤਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਤਾਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਉਣ੍ਡਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮੋਦਕੈਃ ਅਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤੇ ਗਣੇਸ਼ਾਨਂ ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਚਾਸ੍ਤੁ ਨਃ ਸਦਾ

ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ, ਕੇਕ ਤੇ ਮੋਦਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ: 'ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।'

ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਚਾਘ੍ਰਾਯ ਸੁਤਂ ਤਦਾਨੀਮਪੂਜਯਤ੍ਸਰ੍ਵਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖ੍ਯਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਸੁੰਘਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯਂ ਸਹ ਦੇਵਸਂਘੈਰ੍ ਵਿਨਾਯਕਂ ਨਾਯਕਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਮ੍ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਰੇਵ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨ੍ਵਾ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਦਗ੍ਧੁਮਸੌ ਜਗਾਮ

ਗਣੇਸ਼ ਜੀ, ਜੋ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਚਲੇ।

ਤਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਭੂਤਗਣਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾ ਨਨ੍ਦਿਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਸ੍ਵਵਾਹਨੈਰਨ੍ਵਯੁਰੀਸ਼ਮੀਸ਼ਾਃ

ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਸੁਰ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਭੂਤਗਣ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੰਦੀ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।

ਅਗ੍ਰੇ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਤਦਾਥ ਨਨ੍ਦੀ ਗਿਰਿਰਾਜਕਲ੍ਪਮ੍ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਜਗਾਮ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਭਗਵਾਨਿਵੇਸ਼ਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਨੰਦੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਚਲਾ।

ਯਾਨ੍ਤਂ ਤਦਾਨੀਂ ਤੁ ਸ਼ਿਲਾਦਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਰੁਹ੍ਯ ਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵृषਾਸ਼੍ਵਵਰ੍ਯਾਨ੍ ਦੇਵਾਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਗਣਪਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਾ ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਯੁਧਚਿਹ੍ਨਹਸ੍ਤਾਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਚੰਗੇ ਹਾਥੀ, ਬਲਦ ਤੇ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਣ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ।

ਜਗਾਮ ਜਗਤਾਂ ਹਿਤਾਯ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਦਗ੍ਧੁਮਲੁਪ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਃ

ਉਹ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾਏ ਬਿਨਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਚਲਾ।