ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਘਣ੍ਟਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਰ੍ਣਾਃ ਪਾਦਾਸ੍ਤਥਾਸ਼੍ਰਮਾਃ ਅਵਚ੍ਛੇਦੋ ਹ੍ਯਨਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਫਣਭੂषਿਤਃ
ਮੰਤ੍ਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਖਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਉਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਹੱਦ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਫਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦਿਸ਼ਃ ਪਾਦਾ ਰਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤਥਾ ਚੋਪਦਿਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਹ ਪੁष੍ਕਰਾਦ੍ਯਾਃ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ ਚ ਸੌਵਰ੍ਣਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਾਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਇਸ ਰਥ ਦੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਤੇ ਉਪਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ। ਪਦਮ ਆਦਿ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਝੰਡੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਹਨ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਰਥਕਮ੍ਬਲਿਕਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਥ-ਰੱਸੀਆਂ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਹਰ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਚਾਮਰਾਸਕ੍ਤਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਕृਤਸ੍ਥਾਨਾਃ ਸ਼ੋਭਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਰਥਮ੍
ਸਭ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਚਾਮਰ ਹਨ, ਨਾਰੀ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਜੀਆਂ, ਇਥੇ-ਉਥੇ ਖੜੀਆਂ, ਰਥ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਵਹਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਸਪ੍ਤ ਸੋਪਾਨਂ ਹੈਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਾਰਥਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਾਭੀषੁਧਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਸੱਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਹਨ; ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁਕਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤੋਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੈਵਤਮ੍ ਲੋਕਾਲੋਕਾਚਲਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਸੋਪਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਰਥ ਦੀ ਚਾਬੁਕ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; 'ਓਮ' ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੜ੍ਹੀ ਹੈ।
ਵਿषਮਸ਼੍ ਚ ਤਦਾ ਬਾਹ੍ਯੋ ਮਾਨਸਾਦ੍ਰਿਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ ਨਾਸਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਚਲਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਮਨ ਦਾ ਬਾਹਰਲਾ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਪਹਾੜ ਸੋਹਣਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਭ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਹਨ।
ਤਲਾਃ ਕਪੋਤਾਃ ਕਾਪੋਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਲਨਿਵਾਸਿਨਃ ਮੇਰੁਰੇਵ ਮਹਾਛਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਦਰਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਡਿਣ੍ਡਿਮਃ
ਤਲ, ਕਪੋਤਾ, ਤੇ ਕਾਪੋਤਾ — ਸਭ ਨੀਵਾਂ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ — ਮੇਰੂ ਮਹਾ ਛਤਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਾਸੇ ਦਾ ਡੋਲ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਚੈਵ ਜ੍ਯਾ ਭੁਜਙ੍ਗਾਧਿਪਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਤਥੈਵੇਹ ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁषਾ ਪੁਨਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਧਨੁ ਹੈ, ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਕਾਲ-ਰਾਤ ਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤੰਦ ਵਜੋਂ ਹਨ।
ਘਣ੍ਟਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੇਵੀ ਧਨੁषਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੂਪਿਣੀ ਇषੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਸੋਮਃ ਸ਼ਰਸ੍ਯ ਚ
ਘੰਟੀ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਤੀਰ ਮਹਾਤੀਜ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰ ਦਾ ਸਿਰ ਸੋਮ ਹੈ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤਚ੍ਛਰਸ੍ਯੈਵ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ ਅਨੀਕਂ ਵਿषਸਮ੍ਭੂਤਂ ਵਾਯਵੋ ਵਾਜਕਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਹਵਾ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਚ ਸ਼ਰਂ ਤਥਾ ਸਾਰਥਿਂ ਜਗਤਾਂ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਧਨੁ, ਤੀਰ, ਰਥ ਦਾ ਹਲਕਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ,
ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਣਮਣ੍ਡਨਧृਗ੍ ਭਵਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਰੋਦਸੀ
ਭਵ ਨੇ ਰਣ ਲਈ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਬਨ੍ਦਿਭਿਃ ਉਪਨृਤ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੰਦੇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਨੱਚਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸੁਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਵਰਦਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਚ ਸਾਰਥਿਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰੋਹਤਿ ਰਥਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਲੋਕਸਂਭृਤਮ੍
ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਦੇ ਹਲਕੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਥ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੀਂ ਤੁਰਗਾ ਵੇਦਸਂਭਵਾਃ ਅਥਾਧਸ੍ਤਾਦ੍ਰਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਧਰਣੀਧਰਃ
ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥੰਮਣ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਰੂਪੀ ਚੋਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰੇ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਗਮਦ੍ਧਰਾਮ੍
ਵਧੇਰੇ ਬਲਦ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਅਗਲੇ ਪਲ, ਵਧੇਰੇ ਬਲਦ ਫਿਰ ਗੁੱਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਭੀषੁਹਸ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚ ਹਯਾਨ੍ ਵਿਭੁਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦ੍ਵੈ ਰਥਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸੁਭ ਰਥ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ऽਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ ਪੁਰਾਣ੍ਯੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਖਸ੍ਥਾਨਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰਾਇਆ।
ਅਥਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵਾਨਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪਸ਼ੂਨਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਮੇ ਦਤ੍ਤਂ ਹਨ੍ਮਿ ਤਤੋ ऽਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਸ਼ੂਆਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਪृਥਕ੍ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵੈਵ ਵਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਨੈਵ ਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਪਸ਼ੂਤਾ ਬਣਾਕੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਉੱਤਮੋ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਵਿषਾਦਮਗਮਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਸ਼ੂਤਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇषਾਂ ਭਾਵਂ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਸ੍ਤਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਮਾ ਵੋ ऽਸ੍ਤੁ ਪਸ਼ੁਭਾਵੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਯਂ ਵਿਬੁਧਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਸ਼ੂਤਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਪਸ਼ੁਭਾਵਸ੍ਯ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚ ਸਃ ਯੋ ਵੈ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਰਿष੍ਯਤਿ ਸ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
'ਹੁਣ ਪਸ਼ੂਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਸੁਣੋ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕਰੋ: ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਦਿਵਿਆ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਦਾ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਾਦਿਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਸਮਾਹਿਤਾਃ ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵ੍ਰਤਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਮਮ
'ਪਸ਼ੂਤਾ ਸੱਚ ਹੈ ਤੇ ਐਲਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਹੋਰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਵਰਤ ਅਦਾ ਕਰੇ,'
ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਾਤ੍ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ ਨੈष੍ਠਿਕਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਧਂ ਵਰ੍षਕਤ੍ਰਯਮ੍
'ਉਹ ਪਸ਼ੂਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਚਾਹੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ, ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ।'
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਮਿਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਰਿष੍ਯਥ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
'ਜੋ ਕੋਈ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਏਗਾ, ਉਹ ਪਸ਼ੂਤਾ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਵਰਤ ਅਦਾ ਕਰੋ।'
ਤਥੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਿਵੇ ਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਪਸ਼ਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਸੁਰਨਰਾਃ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਿਹਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਹਨ।
ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਸ਼ੁਪਾਸ਼ਵਿਮੋਚਕਃ ਯਃ ਪਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਚ ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਸਂਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਜੀਵ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਵਰਤ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਪਣ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਚ ਪਾਪੀਯਾਨ੍ ਇਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਤਤੋ ਵਿਨਾਯਕਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਬਾਲੋ ऽਬਾਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇਹ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਨਾਇਕ ਆਪ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ,