ऋਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਚ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਵਾਮਸ੍ਯੈਵ ਤੁ ਭੂषਣਮ੍ ਨੇਮ੍ਯਃ षਡृਤਵਸ਼੍ਚੈਵ ਤਯੋਰ੍ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਉਸ ਖੱਬੇ ਪਹੀਏ ਨੂੰ ਰਾਸ਼ੀਆਂ (ਤਾਰਾ-ਮੰਡਲ) ਸਜਾਵਟ ਵਜੋਂ ਸਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਦੋਵੇਂ ਪਹੀਆਂ ਦੇ ਗੇੜੇ ਛੇ ਰੁਤਾਂ, ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪੁष੍ਕਰਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈ ਰਥਨੀਡਸ਼੍ ਚ ਮਨ੍ਦਰਃ ਅਸ੍ਤਾਦ੍ਰਿਰੁਦਯਾਦ੍ਰਿਸ਼੍ ਚ ਉਭੌ ਤੌ ਕੂਬਰੌ ਸ੍ਮृਤੌ
ਰਥ ਦਾ ਮੱਧ-ਸਥਾਨ ਪਦਮ (ਕੰਵ) ਸੀ, ਰਥ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਸੀ; ਪੱਛਮੀ ਤੇ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਧੁਰੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਮਹਾਮੇਰੁਰ੍ ਆਸ਼੍ਰਯਾਃ ਕੇਸਰਾਚਲਾਃ ਵੇਗਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਅਯਨੇ ਚਕ੍ਰਸਂਗਮੌ
ਇਸ ਰਥ ਦੀ ਨੀਂਹ ਮਹਾਂਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਕੇਸਰਾਚਲ ਪਹਾੜ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਚਲਣੀ ਸਾਲ ਹੈ, ਤੇ ਦੋ ਅਯਨ ਉਸ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦੇ ਮਿਲਣ ਹਨ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਾ ਬਨ੍ਧੁਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕਲਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਤਸ੍ਯ ਕਾष੍ਠਾਃ ਸ੍ਮृਤਾ ਘੋਣਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ਦਣ੍ਡਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਸ਼੍ ਚ ਵੈ
ਇਸ ਦੇ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬੰਧੁਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, spokes ਕਲਾਂ ਹਨ, ਹਿੱਸੇ ਕਾਠਾਂ ਹਨ, ਪਿੰਨੀਆਂ ਅਕਸ-ਦੰਡ ਹਨ, ਤੇ ਪਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਲੱਕੜ ਹਨ।
ਨਿਮੇषਾਸ਼੍ਚਾਨੁਕਰ੍षਾਸ਼੍ ਚ ਈषਾ ਚਾਸ੍ਯ ਲਵਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਦ੍ਯੌਰ੍ਵਰੂਥਂ ਰਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਾਵੁਭੌ ਧ੍ਵਜੌ
ਨਿਮੇਸ਼ ਤੇ ਛੋਟੇ ਹਿੱਸੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਮਾਪ ਲਵਾ ਹਨ। ਅਕਾਸ਼ ਉਸ ਦੀ ਓੜਕ ਹੈ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਝੰਡੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮੋ ਵਿਰਾਗੋ ਦਣ੍ਡੋ ऽਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾ ਦਣ੍ਡਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸਂਧਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲੋਹਾਃ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਗ੍ਨਯਃ
ਧਰਮ, ਵੈਰਾਗ, ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਦੰਡ ਹਨ; ਯਜਨਿਆਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੰਡਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਕਸ਼ਿਨਾ ਉਸ ਦੇ ਜੋੜ ਹਨ, ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਅੱਗਾਂ ਉਸ ਦੇ ਧਾਤੂ ਹਨ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤਕੋਟੀ ਤੌ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਵੁਭੌ ਸ੍ਮृਤੌ ਈषਾਦਣ੍ਡਸ੍ਤਥਾਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਨਡ੍ਵਲਃ
ਯੁਗ ਦੇ ਦੋ ਅੰਤ ਧਰਮ ਤੇ ਕਾਮ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਸ਼ਾ ਦੰਡ ਅਵਿਆਕਤ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਉਸ ਦੀ ਨੱਡੀ ਹੈ।
ਕੋਣਸ੍ ਤਥਾ ਹ੍ਯਹਙ੍ਕਾਰੋ ਭੂਤਾਨਿ ਚ ਬਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ਤਸ੍ਯੈਵ ਭੂषਣਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਕੋਣ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਭੂਤ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗਹਣੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਗਤਿਰਸ੍ਯੈਵ ਵੇਦਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਯਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਪਦਾਨਿ ਭੂषਣਾਨ੍ਯੇਵ षਡਙ੍ਗਾਨ੍ਯੁਪਭੂषਣਮ੍
ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਚਲਣ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੈ; ਵੇਦ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਹਨ; ਪਦ ਉਸ ਦੇ ਗਹਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਛੇ ਅੰਗ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਨ੍ਯਾਯਮੀਮਾਂਸਾਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਵਾਲਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ਪਟਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਃ
ਪੁਰਾਣ, ਨਿਆਯ, ਮੀਮਾਂਸਾ, ਤੇ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਇਹ ਸਭ ਚਾਦਰਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਲਕਸ਼ਣ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਘਣ੍ਟਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਰ੍ਣਾਃ ਪਾਦਾਸ੍ਤਥਾਸ਼੍ਰਮਾਃ ਅਵਚ੍ਛੇਦੋ ਹ੍ਯਨਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਫਣਭੂषਿਤਃ
ਮੰਤ੍ਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਖਰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਉਸ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਹੱਦ ਅੰਤਹੀਨ ਹੈ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਫਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦਿਸ਼ਃ ਪਾਦਾ ਰਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤਥਾ ਚੋਪਦਿਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਹ ਪੁष੍ਕਰਾਦ੍ਯਾਃ ਪਤਾਕਾਸ਼੍ ਚ ਸੌਵਰ੍ਣਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤਾਃ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਇਸ ਰਥ ਦੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਤੇ ਉਪਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ। ਪਦਮ ਆਦਿ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਝੰਡੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਹਨ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਰਥਕਮ੍ਬਲਿਕਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਥ-ਰੱਸੀਆਂ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਹਰ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਚਾਮਰਾਸਕ੍ਤਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਕृਤਸ੍ਥਾਨਾਃ ਸ਼ੋਭਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਰਥਮ੍
ਸਭ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਚਾਮਰ ਹਨ, ਨਾਰੀ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਜੀਆਂ, ਇਥੇ-ਉਥੇ ਖੜੀਆਂ, ਰਥ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਵਹਾਦ੍ਯਾਸ੍ ਤਥਾ ਸਪ੍ਤ ਸੋਪਾਨਂ ਹੈਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਾਰਥਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਾਭੀषੁਧਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਸੱਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਹਨ; ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁਕਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤੋਦੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੈਵਤਮ੍ ਲੋਕਾਲੋਕਾਚਲਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਸੋਪਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਰਥ ਦੀ ਚਾਬੁਕ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; 'ਓਮ' ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਲੋਕ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੜ੍ਹੀ ਹੈ।
ਵਿषਮਸ਼੍ ਚ ਤਦਾ ਬਾਹ੍ਯੋ ਮਾਨਸਾਦ੍ਰਿਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨਃ ਨਾਸਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਚਲਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਮਨ ਦਾ ਬਾਹਰਲਾ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਪਹਾੜ ਸੋਹਣਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਭ ਪਹਾੜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੱਕਾਂ ਹਨ।
ਤਲਾਃ ਕਪੋਤਾਃ ਕਾਪੋਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਲਨਿਵਾਸਿਨਃ ਮੇਰੁਰੇਵ ਮਹਾਛਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਦਰਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਡਿਣ੍ਡਿਮਃ
ਤਲ, ਕਪੋਤਾ, ਤੇ ਕਾਪੋਤਾ — ਸਭ ਨੀਵਾਂ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ — ਮੇਰੂ ਮਹਾ ਛਤਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਾਸੇ ਦਾ ਡੋਲ ਹੈ।
ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਚੈਵ ਜ੍ਯਾ ਭੁਜਙ੍ਗਾਧਿਪਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਤਥੈਵੇਹ ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੁषਾ ਪੁਨਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਧਨੁ ਹੈ, ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ; ਕਾਲ-ਰਾਤ ਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤੰਦ ਵਜੋਂ ਹਨ।
ਘਣ੍ਟਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੇਵੀ ਧਨੁषਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰੂਪਿਣੀ ਇषੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਲ੍ਯਂ ਸੋਮਃ ਸ਼ਰਸ੍ਯ ਚ
ਘੰਟੀ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਤੀਰ ਮਹਾਤੀਜ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰ ਦਾ ਸਿਰ ਸੋਮ ਹੈ।
ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤਚ੍ਛਰਸ੍ਯੈਵ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ ਅਨੀਕਂ ਵਿषਸਮ੍ਭੂਤਂ ਵਾਯਵੋ ਵਾਜਕਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਹਵਾ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਚ ਸ਼ਰਂ ਤਥਾ ਸਾਰਥਿਂ ਜਗਤਾਂ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਭੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਧਨੁ, ਤੀਰ, ਰਥ ਦਾ ਹਲਕਾ ਤੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ,
ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਣਮਣ੍ਡਨਧृਗ੍ ਭਵਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਰੋਦਸੀ
ਭਵ ਨੇ ਰਣ ਲਈ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ऋषਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ ਚ ਬਨ੍ਦਿਭਿਃ ਉਪਨृਤ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੰਦੇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਨੱਚਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸੁਸ਼ੋਭਮਾਨੋ ਵਰਦਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਚ ਸਾਰਥਿਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਰੋਹਤਿ ਰਥਂ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਲੋਕਸਂਭृਤਮ੍
ਵਰ ਦਿੰਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਦੇ ਹਲਕੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਥ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿਰੋਭਿਃ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੀਂ ਤੁਰਗਾ ਵੇਦਸਂਭਵਾਃ ਅਥਾਧਸ੍ਤਾਦ੍ਰਥਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਧਰਣੀਧਰਃ
ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥੰਮਣ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਰੂਪੀ ਚੋਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰੇ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਗਮਦ੍ਧਰਾਮ੍
ਵਧੇਰੇ ਬਲਦ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਅਗਲੇ ਪਲ, ਵਧੇਰੇ ਬਲਦ ਫਿਰ ਗੁੱਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਅਭੀषੁਹਸ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਉਦ੍ਯਮ੍ਯ ਚ ਹਯਾਨ੍ ਵਿਭੁਃ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਚਨਾਦ੍ਵੈ ਰਥਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਭਗਵਾਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸੁਭ ਰਥ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ऽਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਮਨੋਮਾਰੁਤਰਂਹਸਃ ਪੁਰਾਣ੍ਯੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਖਸ੍ਥਾਨਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲ ਤੁਰਾਇਆ।
ਅਥਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵਾਨਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪਸ਼ੂਨਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਮੇ ਦਤ੍ਤਂ ਹਨ੍ਮਿ ਤਤੋ ऽਸੁਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਪਸ਼ੂਆਂ ਉੱਤੇ ਮੇਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।'