ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਨ ਯਯੌ ਤृਪ੍ਤਿਮੀਸ਼ਾਨਃ ਪਿਬਨ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਨਨਾਮृਤਮ੍ ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਨਿਪੀਡਿਤਾਨ੍

ਈਸ਼ਾਨ, ਸਕੰਦ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਚਾਘ੍ਰਾਯ ਨृਤ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ ਸੋ ऽਪਿ ਲੀਲਾਲਸੋ ਬਾਲੋ ਨਨਰ੍ਤਾਰ੍ਤਿਹਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ!' ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੀ ਨੱਚਿਆ।

ਸਹੈਵ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਹ ਤੇਨ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਖਿਲਂ ਤਤ੍ਰ ਨਨਰ੍ਤੇਸ਼ਾਜ੍ਞਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਗਣਪਤੀਆਂ ਵੀ ਨੱਚੇ; ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਥੇ ਨੱਚੇ।

ਨਾਗਾਸ਼੍ ਚ ਨਨृਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਗਣਪਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਮੁਮੋਦਾਂਬਾ ਚ ਮਾਤਰਃ

ਸਾਰੇ ਨਾਗ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗੂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਨੱਚੇ; ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੇ ਸਕੰਦ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ, ਮਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ।

ਸਸृਜੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ ਨृਤ੍ਯਾਮृਤਂ ਤਦਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੌ ਅਵਾਪਤੁਸ੍ ਤਦਾ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਗਾਇਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਨੱਚਣ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾਈ।

ਤਤਃ ਸ ਨਨ੍ਦੀ ਸਹ षਣ੍ਮੁਖੇਨ ਤਥਾ ਚ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਿਰਿਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭਵਨਂ ਭਵੋ ऽਪਿ ਯਥਾਮ੍ਬੁਦੋ ऽਨ੍ਯਾਮ੍ਬੁਦਮ੍ ਅਮ੍ਬੁਦਾਭਃ

ਫਿਰ ਨੰਦੀ, ਛਣਮੁਖ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਵਾਸਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ; ਭਵ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਇਕ ਬਦਲ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।

ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੇ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਦੇਵਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਦੇਵਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਚੇਤਸਃ

ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ, ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਕਿਂਤੁ ਕਿਂਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚੈਤਤ੍ਸਮਾਕੁਲਾਃ ਪਾਪਾ ਵਯਮ੍ ਇਤਿ ਹ੍ਯਨ੍ਯੇ ਅਭਾਗ੍ਯਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਾਪਰੇ

ਪਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਗੁੰਝਲ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ; ਕੁਝ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ,' ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਨਸੀਬ ਤੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।'

ਭਾਗ੍ਯਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਇਤਿ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਪੂਜਾਫਲਮਿਮਂ ਤੇषਾਮ੍ ਇਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਨੇਤਿ ਚਾਪਰੇ

ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ,' ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ,' ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਾਨਨੇਕਸ਼ਃ ਕੁਮ੍ਭੋਦਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦਣ੍ਡੇਨਾਤਾਡਯਤ੍ਸੁਰਾਨ੍

ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕੁੰਭੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।

ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਭਯਾਵਿष੍ਟਾ ਦੇਵਾ ਹਾਹੇਤਿਵਾਦਿਨਃ ਅਪਤਨ੍ਮੁਨਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਧਰਣੀਤਲੇ

ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਪਏ; ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਅਹੋ ਵਿਧੇਰ੍ਬਲਂ ਚੇਤਿ ਮੁਨਯਃ ਕਸ਼੍ਯਪਾਦਯਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਾਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍

ਕਸ਼ਯਪ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਿਹਾ, 'ਵਾਹ, ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੋ!'

ਅਭਾਗ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਮਾਪ੍ਤਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤ੍ਯਪਰੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤਿ ਪੂਜ੍ਯ ਚਾਲ੍ਪਤਰਂ ਹृਦਿ

ਕੁਝ ਹੋਰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸਾਡੀ ਨਸੀਬੀ ਕਾਰਨ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, 'ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਉਚਾਰਿਆ।

ਤਤਃ ਕਪਰ੍ਦੀ ਨਨ੍ਦੀਸ਼ੋ ਮਹਾਦੇਵਪ੍ਰਿਯੋ ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੂਲੀ ਮਾਲੀ ਤਥਾ ਹਾਲੀ ਕੁਣ੍ਡਲੀ ਵਲਯੀ ਗਦੀ

ਫਿਰ ਕਪਰਦੀ, ਨੰਦੀ, ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਸ਼ੂਲ, ਮਾਲਾ, ਹਾਲਾ, ਕੁੰਡਲ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।

ਵृषਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਂ ਯਯੌ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਤਦਾ ਤਤੋ ਵੈ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਣਃ ਕੁਮ੍ਭੋਦਰੋ ऽਪਿ ਸਃ

ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਟੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਭੋਦਰ ਗਣ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸਹ ਤੇਨ ਤ੍ਵਰਨ੍ ਯਯੌ ਨਨ੍ਦੀ ਭਾਤਿ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵृषਪृष੍ਠੇ ਵृषਧ੍ਵਜਃ

ਕੁੰਭੋਦਰ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾਇਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਨੰਦੀ ਬਲਦ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਲਦ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ।

ਸਗਣੋ ਗਣਸੇਨਾਨੀਰ੍ ਮੇਘਪृष੍ਠੇ ਯਥਾ ਭਵਃ ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍

ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਭਵ ਬਦਲ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਜਿਹਾ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।

ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰਂ ਸ਼ੈਲਾਦੇਰ੍ ਆਕਾਸ਼ਮਿਵ ਭਾਤਿ ਤਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰ੍ਬਦ੍ਧਮਾਲਾ ਸਾ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਮਯੀ ਸ਼ੁਭਾ

ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਆਇਆ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਦੀ ਸੁਭਾਗ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।

ਗਙ੍ਗਾਕਾਸ਼ਾਨ੍ਨਿਪਤਿਤਾ ਭਾਤਿ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਭੋਰ੍ਯਥਾ ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯਃ ਸ਼ੁਭਾਃ

ਉਹ ਛਤਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਓਤਰੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਦੇਵਤਾਈ ਡੌਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਵਜ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ ਚ ਗਣੇਸ਼ਾਨਂ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਇष੍ਟਪ੍ਰਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ; ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਯਥਾ ਦੇਵਾ ਭਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਕਣ੍ਟਕਿਤਤ੍ਵਚਃ ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਵਜ੍ਰਿਣੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਚ ਖੇਚਰਾਃ

ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਭਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਿਵੇਂ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।

ਵਵृषੁਸ਼੍ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਂ ਨਨ੍ਦਿਨੋ ਗਗਨੋਦਿਤਮ੍ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਰੇਜੇ ਤੁष੍ਟ੍ਯਾ ਪੁष੍ਟ੍ਯਾ ਯਥਾਰ੍ਥਯਾ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਉੱਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਤਸੱਲੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ।

ਨਨ੍ਦੀ ਭਵਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਯਾਤੁ ਸ੍ਨਾਤਯਾ ਗਨ੍ਧਵਾਰਿਣਾ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਤਿ ਪृष੍ਠਂ ਵृषਸ੍ਯ ਤਤ੍

ਨੰਦੀ ਤੇ ਭਵ, ਚੰਦ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਬਲਦ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।

ਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਤੁ ਦਿਵਃ ਪृष੍ਠਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰਿਵ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਕੁਸੁਮੈਃ ਸਂਵृਤੋ ਨਨ੍ਦੀ ਵृषਪृष੍ਠੇ ਰਰਾਜ ਸਃ

ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਛਤ, ਪਿਆਰੇ ਧਾਰਮਿਕੋ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਨੰਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੱਛ ਦੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਦਿਵਃ ਪृष੍ਠੇ ਯਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰਿਵ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤਥਾਵਿਧਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਆਸਮਾਨ 'ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਉਪਿੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।

ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ ਗਣਪੇਸ਼ਾਨਂ ਦੇਵਦੇਵਮਿਵਾਪਰਮ੍ ਨਮਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤਾਯ ਰੁਦ੍ਰਜਾਪ੍ਯਰਤਾਯ ਚ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੂਜੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਨੰਦੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: 'ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਗਤ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਜਾਪ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'

ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਾਯ ਰੌਦ੍ਰਕਰ੍ਮਰਤਾਯ ਤੇ ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਗਣਨਾਥਾਯ ਯੋਗਿਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ

ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਸਰ੍ਵਦਾਯ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਯਾਰ੍ਤਿਹਾਰਿਣੇ ਵੇਦਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਚੈਵ ਵੇਦਵੇਦ੍ਯਾਯ ਤੇ ਨਮਃ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯ ਵਜ੍ਰਿਵਜ੍ਰਨਿਵਾਰਿਣੇ ਵਜ੍ਰਾਲਂਕृਤਦੇਹਾਯ ਵਜ੍ਰਿਣਾਰਾਧਿਤਾਯ ਤੇ

ਵਜਰ (ਬਿਜਲੀ) ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਵਜਰ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਵਜਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।