ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੁਰਤ੍ਰਯਵਿਨਾਸ਼ਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯੇ ऽਹਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਅਥ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ

ਸੁਰੋਤਮੋ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਉਪੇਂਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭੋਸ੍ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਅਪ੍ਯੇਤਦਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ

ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਣ ਲੱਗੇ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ।

ਲੀਲਾਂਬੁਜੇਨ ਚਾਹਤ੍ਯ ਕਲਮਾਹ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਵਿਭੋ ਪਸ਼੍ਯ षਣ੍ਮੁਖਂ ਰਵਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਖੇਡਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਪ੍ਰਭੂ, ਵੇਖੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।'

ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭੂषਿਤਂ ਭੂषਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਮੁਕੁਟੈਃ ਕਟਕੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਣ੍ਡਲੈਰ੍ਵਲਯੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ

ਵੇਖੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚੰਗੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ—ਮੁਕੁਟ, ਕਟਕ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬਰੇਸਲੇਟ।

ਨੂਪੁਰੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਵਾਰੈਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਹ੍ਯ੍ ਉਦਰਬਨ੍ਧਨੈਃ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਭਿਰ੍ ਅਨੇਕਾਭਿਰ੍ ਹੈਮੈਰਸ਼੍ਵਤ੍ਥਪਤ੍ਰਕੈਃ

ਨੂਪੁਰ, ਲੁਕਵੇਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਪਟਕਾ, ਕਈ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਥ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।

ਕਲ੍ਪਕਦ੍ਰੁਮਜੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤੈਰਲਕੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਹਾਰੈਰ੍ ਵਾਰਿਜਰਾਗਾਦਿਮਣਿਚਿਤ੍ਰੈਸ੍ ਤਥਾਙ੍ਗਦੈਃ

ਕਲਪ ਵਰਖ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਲਟਾਂ, ਕਮਲ ਰੰਗ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਅੰਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।

ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਮਯੈਰ੍ਹਾਰੈਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭੈਃ ਤਿਲਕੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਦੇਵ ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍

ਮੁਕਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕ, ਤੇ ਤਿਲਕਾਂ ਨਾਲ—ਮਹਾਦੇਵ, ਵੇਖੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ।

ਅਙ੍ਕਿਤਂ ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵृਤ੍ਤਂ ਭਸਿਤਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰਵृਨ੍ਦਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯੇਸ਼ ਵृਨ੍ਦਂ ਕਾਮਲਕਂ ਯਥਾ

ਕੁੰਕਮ ਆਦਿ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਰੂਪ; ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਕਮਲ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਵੇਖੋ।

ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਵਿਭੋ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ ਅਞ੍ਜਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮਙ੍ਗਲਾਰ੍ਥਂ ਚ ਮਾਤृਭਿਃ

ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੇਖੋ, ਮੰਗਲ ਲਈ ਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਜਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ।

ਗਙ੍ਗਾਦਿਭਿਃ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਾਹਯਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਲੋਕਮਾਤੁਸ਼੍ ਚ ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਸਂਬੋਧਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ

ਗੰਗਾ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਵਾਹਾ ਵੱਲੋਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕ ਮਾਤਾ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।

ਨ ਯਯੌ ਤृਪ੍ਤਿਮੀਸ਼ਾਨਃ ਪਿਬਨ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਨਨਾਮृਤਮ੍ ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਨਿਪੀਡਿਤਾਨ੍

ਈਸ਼ਾਨ, ਸਕੰਦ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਚਾਘ੍ਰਾਯ ਨृਤ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ ਸੋ ऽਪਿ ਲੀਲਾਲਸੋ ਬਾਲੋ ਨਨਰ੍ਤਾਰ੍ਤਿਹਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ!' ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੀ ਨੱਚਿਆ।

ਸਹੈਵ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਹ ਤੇਨ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਖਿਲਂ ਤਤ੍ਰ ਨਨਰ੍ਤੇਸ਼ਾਜ੍ਞਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਗਣਪਤੀਆਂ ਵੀ ਨੱਚੇ; ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਥੇ ਨੱਚੇ।

ਨਾਗਾਸ਼੍ ਚ ਨਨृਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਗਣਪਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਮੁਮੋਦਾਂਬਾ ਚ ਮਾਤਰਃ

ਸਾਰੇ ਨਾਗ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗੂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਨੱਚੇ; ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੇ ਸਕੰਦ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ, ਮਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ।

ਸਸृਜੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ ਨृਤ੍ਯਾਮृਤਂ ਤਦਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੌ ਅਵਾਪਤੁਸ੍ ਤਦਾ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਗਾਇਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਨੱਚਣ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾਈ।

ਤਤਃ ਸ ਨਨ੍ਦੀ ਸਹ षਣ੍ਮੁਖੇਨ ਤਥਾ ਚ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਿਰਿਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭਵਨਂ ਭਵੋ ऽਪਿ ਯਥਾਮ੍ਬੁਦੋ ऽਨ੍ਯਾਮ੍ਬੁਦਮ੍ ਅਮ੍ਬੁਦਾਭਃ

ਫਿਰ ਨੰਦੀ, ਛਣਮੁਖ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਵਾਸਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ; ਭਵ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਇਕ ਬਦਲ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।

ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੇ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਦੇਵਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਦੇਵਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਚੇਤਸਃ

ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ, ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਕਿਂਤੁ ਕਿਂਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚੈਤਤ੍ਸਮਾਕੁਲਾਃ ਪਾਪਾ ਵਯਮ੍ ਇਤਿ ਹ੍ਯਨ੍ਯੇ ਅਭਾਗ੍ਯਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਾਪਰੇ

ਪਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਗੁੰਝਲ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ; ਕੁਝ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ,' ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਨਸੀਬ ਤੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।'

ਭਾਗ੍ਯਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਇਤਿ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਪੂਜਾਫਲਮਿਮਂ ਤੇषਾਮ੍ ਇਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਨੇਤਿ ਚਾਪਰੇ

ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ,' ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ,' ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਾਨਨੇਕਸ਼ਃ ਕੁਮ੍ਭੋਦਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦਣ੍ਡੇਨਾਤਾਡਯਤ੍ਸੁਰਾਨ੍

ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕੁੰਭੋਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।

ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤੇ ਭਯਾਵਿष੍ਟਾ ਦੇਵਾ ਹਾਹੇਤਿਵਾਦਿਨਃ ਅਪਤਨ੍ਮੁਨਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਧਰਣੀਤਲੇ

ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜ ਪਏ; ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਅਹੋ ਵਿਧੇਰ੍ਬਲਂ ਚੇਤਿ ਮੁਨਯਃ ਕਸ਼੍ਯਪਾਦਯਃ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਾਸੁਰਦ੍ਵਿषਾਮ੍

ਕਸ਼ਯਪ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਿਹਾ, 'ਵਾਹ, ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੋ!'

ਅਭਾਗ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਮਾਪ੍ਤਂ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤ੍ਯਪਰੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤਿ ਪੂਜ੍ਯ ਚਾਲ੍ਪਤਰਂ ਹृਦਿ

ਕੁਝ ਹੋਰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸਾਡੀ ਨਸੀਬੀ ਕਾਰਨ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, 'ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਉਚਾਰਿਆ।

ਤਤਃ ਕਪਰ੍ਦੀ ਨਨ੍ਦੀਸ਼ੋ ਮਹਾਦੇਵਪ੍ਰਿਯੋ ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੂਲੀ ਮਾਲੀ ਤਥਾ ਹਾਲੀ ਕੁਣ੍ਡਲੀ ਵਲਯੀ ਗਦੀ

ਫਿਰ ਕਪਰਦੀ, ਨੰਦੀ, ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਸ਼ੂਲ, ਮਾਲਾ, ਹਾਲਾ, ਕੁੰਡਲ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।

ਵृषਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਵੇਤਂ ਯਯੌ ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਤਦਾ ਤਤੋ ਵੈ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਣਃ ਕੁਮ੍ਭੋਦਰੋ ऽਪਿ ਸਃ

ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਟੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਭੋਦਰ ਗਣ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਸਹ ਤੇਨ ਤ੍ਵਰਨ੍ ਯਯੌ ਨਨ੍ਦੀ ਭਾਤਿ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵृषਪृष੍ਠੇ ਵृषਧ੍ਵਜਃ

ਕੁੰਭੋਦਰ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਵਾਇਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਨੰਦੀ ਬਲਦ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਲਦ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ।

ਸਗਣੋ ਗਣਸੇਨਾਨੀਰ੍ ਮੇਘਪृष੍ਠੇ ਯਥਾ ਭਵਃ ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲੈਰ੍ ਅਲਂਕृਤਮ੍

ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਭਵ ਬਦਲ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਜਿਹਾ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ।

ਸਿਤਾਤਪਤ੍ਰਂ ਸ਼ੈਲਾਦੇਰ੍ ਆਕਾਸ਼ਮਿਵ ਭਾਤਿ ਤਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰ੍ਬਦ੍ਧਮਾਲਾ ਸਾ ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਮਯੀ ਸ਼ੁਭਾ

ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਆਇਆ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ ਦੀ ਸੁਭਾਗ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।

ਗਙ੍ਗਾਕਾਸ਼ਾਨ੍ਨਿਪਤਿਤਾ ਭਾਤਿ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਭੋਰ੍ਯਥਾ ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਯਃ ਸ਼ੁਭਾਃ

ਉਹ ਛਤਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਓਤਰੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਦੇਵਤਾਈ ਡੌਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।