ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੋਟਿਭਾਸ੍ਕਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕੋਟਿਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਕੋਟਿਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ਂ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਕਮਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਛਬੀਸਵੇਂ ਤੱਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ।

ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਂ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਵਦਨ੍ਤਿ ਵਰਦਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਾਵਾਸਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਰਵਣੇ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋ।

ਸ਼੍ਰੁਤਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਾਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਾਰਵਿਦੋ ਜਨਾਃ

ਵੇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਅਦृष੍ਟਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਨੇਕਮੂਰ੍ਤੇ ਵਿਨਾ ਕृਤਂ ਯਦ੍ਭਵਤਾਥ ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਮੇਵ ਦੈਤ੍ਯਾਸੁਰਭੂਤਸਂਘਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾਂਸ਼੍ ਚ

ਹੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਦੈਤ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਸਥਿਰ-ਚਲਿਤ ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੋ।

ਪਾਹਿ ਨਾਨ੍ਯਾ ਗਤਿਃ ਸ਼ਂਭੋ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯਾਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ

ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ।

ਯਥਾ ਤਰਙ੍ਗਾ ਲਹਰੀਸਮੂਹਾ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਪਾਂਨਿਧੌ ਚ ਜਲਾਸ਼੍ਰਯਾਦੇਵ ਜਡੀਕृਤਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਰਾਸੁਰਾਸ੍ਤਦ੍ਵਦਜਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਤਰੰਗਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੀ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਯ ਇਦਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਪੇਨ੍ਨਰਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਸ੍ਤਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੁਤੀ ਜਪਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਤੀਆਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਸੁਰੈਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਜਪੇਨ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸੋਮਃ ਸੋਮਾਮ੍ ਅਥਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਦਤ੍ਤਕਰਃ ਸ੍ਮਯਨ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜਪ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਨੰਦੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੱਥ ਪਕੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾਇਆ।

ਪ੍ਰਾਹ ਗਂਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਦੇਵਾਨਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯੇਦਮਧੁਨਾ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ

ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਵੀ ਕੰਮ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ।'

ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਮਾਯਾਬਲਂ ਚੈਵ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ ਤੇषਾਮਧਰ੍ਮਨਿष੍ਠਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਨਾਰਦ ਦੀ ਬੁਧੀ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਅਧਰਮਤਾ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਈ ਹੈ।

ਪੁਰਤ੍ਰਯਵਿਨਾਸ਼ਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯੇ ऽਹਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ ਅਥ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ

ਸੁਰੋਤਮੋ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਉਪੇਂਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭੋਸ੍ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਅਪ੍ਯੇਤਦਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵੀ ਦੇਵਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ

ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਣ ਲੱਗੇ; ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ।

ਲੀਲਾਂਬੁਜੇਨ ਚਾਹਤ੍ਯ ਕਲਮਾਹ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨਂ ਵਿਭੋ ਪਸ਼੍ਯ षਣ੍ਮੁਖਂ ਰਵਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਖੇਡਦੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਪ੍ਰਭੂ, ਵੇਖੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਛੇ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੈ।'

ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭੂषਿਤਂ ਭੂषਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਮੁਕੁਟੈਃ ਕਟਕੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਣ੍ਡਲੈਰ੍ਵਲਯੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ

ਵੇਖੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚੰਗੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ—ਮੁਕੁਟ, ਕਟਕ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬਰੇਸਲੇਟ।

ਨੂਪੁਰੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਵਾਰੈਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਹ੍ਯ੍ ਉਦਰਬਨ੍ਧਨੈਃ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਭਿਰ੍ ਅਨੇਕਾਭਿਰ੍ ਹੈਮੈਰਸ਼੍ਵਤ੍ਥਪਤ੍ਰਕੈਃ

ਨੂਪੁਰ, ਲੁਕਵੇਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਪਟਕਾ, ਕਈ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਥ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।

ਕਲ੍ਪਕਦ੍ਰੁਮਜੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤੈਰਲਕੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ਹਾਰੈਰ੍ ਵਾਰਿਜਰਾਗਾਦਿਮਣਿਚਿਤ੍ਰੈਸ੍ ਤਥਾਙ੍ਗਦੈਃ

ਕਲਪ ਵਰਖ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਲਟਾਂ, ਕਮਲ ਰੰਗ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਅੰਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ।

ਮੁਕ੍ਤਾਫਲਮਯੈਰ੍ਹਾਰੈਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭੈਃ ਤਿਲਕੈਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਦੇਵ ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍

ਮੁਕਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕ, ਤੇ ਤਿਲਕਾਂ ਨਾਲ—ਮਹਾਦੇਵ, ਵੇਖੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ।

ਅਙ੍ਕਿਤਂ ਕੁਙ੍ਕੁਮਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵृਤ੍ਤਂ ਭਸਿਤਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ਵਕ੍ਤ੍ਰਵृਨ੍ਦਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯੇਸ਼ ਵृਨ੍ਦਂ ਕਾਮਲਕਂ ਯਥਾ

ਕੁੰਕਮ ਆਦਿ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਰੂਪ; ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਕਮਲ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਵੇਖੋ।

ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਵਿਭੋ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ ਅਞ੍ਜਨਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮਙ੍ਗਲਾਰ੍ਥਂ ਚ ਮਾਤृਭਿਃ

ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੇਖੋ, ਮੰਗਲ ਲਈ ਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਜਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ।

ਗਙ੍ਗਾਦਿਭਿਃ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਾਹਯਾ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਲੋਕਮਾਤੁਸ਼੍ ਚ ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਸਂਬੋਧਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ

ਗੰਗਾ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਵਾਹਾ ਵੱਲੋਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕ ਮਾਤਾ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।

ਨ ਯਯੌ ਤृਪ੍ਤਿਮੀਸ਼ਾਨਃ ਪਿਬਨ੍ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਨਨਾਮृਤਮ੍ ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ ਚ ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਨਿਪੀਡਿਤਾਨ੍

ਈਸ਼ਾਨ, ਸਕੰਦ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਸ੍ਕਨ੍ਦਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਚਾਘ੍ਰਾਯ ਨृਤ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ ਸੋ ऽਪਿ ਲੀਲਾਲਸੋ ਬਾਲੋ ਨਨਰ੍ਤਾਰ੍ਤਿਹਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ!' ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੀ ਨੱਚਿਆ।

ਸਹੈਵ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਹ ਤੇਨ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਖਿਲਂ ਤਤ੍ਰ ਨਨਰ੍ਤੇਸ਼ਾਜ੍ਞਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਗਣਪਤੀਆਂ ਵੀ ਨੱਚੇ; ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਉਥੇ ਨੱਚੇ।

ਨਾਗਾਸ਼੍ ਚ ਨਨृਤੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਗਣਪਾਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਮੁਮੋਦਾਂਬਾ ਚ ਮਾਤਰਃ

ਸਾਰੇ ਨਾਗ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗੂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਨੱਚੇ; ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੇ ਸਕੰਦ ਦੀ ਸਤਿ ਕੀਤੀ, ਮਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ।

ਸਸृਜੁਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰਾਃ ਨृਤ੍ਯਾਮृਤਂ ਤਦਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੌ ਅਵਾਪਤੁਸ੍ ਤਦਾ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਨਨ੍ਦਿਨਾ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਗਾਇਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਨੱਚਣ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਪਾਈ।

ਤਤਃ ਸ ਨਨ੍ਦੀ ਸਹ षਣ੍ਮੁਖੇਨ ਤਥਾ ਚ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਿਰਿਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਿਵੇਸ਼ ਦਿਵ੍ਯਂ ਭਵਨਂ ਭਵੋ ऽਪਿ ਯਥਾਮ੍ਬੁਦੋ ऽਨ੍ਯਾਮ੍ਬੁਦਮ੍ ਅਮ੍ਬੁਦਾਭਃ

ਫਿਰ ਨੰਦੀ, ਛਣਮੁਖ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਵਾਸਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ; ਭਵ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਇਕ ਬਦਲ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।

ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੇ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਦੇਵਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਦੇਵਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਉਦ੍ਵਿਗ੍ਨਚੇਤਸਃ

ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ, ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਕਿਂਤੁ ਕਿਂਤ੍ਵਿਤਿ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚੈਤਤ੍ਸਮਾਕੁਲਾਃ ਪਾਪਾ ਵਯਮ੍ ਇਤਿ ਹ੍ਯਨ੍ਯੇ ਅਭਾਗ੍ਯਾਸ਼੍ਚੇਤਿ ਚਾਪਰੇ

ਪਰ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਗੁੰਝਲ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ; ਕੁਝ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਹਾਂ,' ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਨਸੀਬ ਤੋਂ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।'

ਭਾਗ੍ਯਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਇਤਿ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਪੂਜਾਫਲਮਿਮਂ ਤੇषਾਮ੍ ਇਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਨੇਤਿ ਚਾਪਰੇ

ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ,' ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਹੈ,' ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।