ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਰਕਂ ਚ ਜਗਾਮਾਨ੍ਯਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਰ੍ਤਾ ਪਰਾ ਗਤਿਃ ਤਥਾਪਿ ਭਰ੍ਤॄਨ੍ ਸ੍ਵਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਭੂਵੁਃ ਸ੍ਵੈਰਵृਤ੍ਤਯਃ

ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਗਈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਮਨਮਰਜੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਮਾਯਯਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰਭੋਃ ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਗਤਾ

ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪ, ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਚਲੀ ਗਈ।

ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਪਸਾ ਤੇषਾਂ ਲਬ੍ਧਾ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਾਦਜਾਤ੍ ਬਹਿਰ੍ਗਤਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ।

ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹਂ ਤਥਾਭੂਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ਤੇषਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦੇਵਸ੍ ਤਾਸਾਂ ਮਾਯੀ ਚ ਨਾਰਦਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਅਜਿਹੀ ਬੁਧੀ ਦੀ ਭਟਕਾਵਟ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਦੇਵ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦਿੱਤੀ।

ਸੁਖਾਸੀਨੌ ਹ੍ਯਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਧਰ੍ਮਵਿਘ੍ਨਾਰ੍ਥਮਵ੍ਯਯੌ ਏਵਂ ਨष੍ਟੇ ਤਦਾ ਧਰ੍ਮੇ ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤੇ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਹਟ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੋਕ ਲਈ, ਅਡੋਲ ਬੈਠੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੋਹਣੀ ਵੇਦਿਕ ਤੇ ਰਿਵਾਇਤੀ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।

ਪਾषਣ੍ਡੇ ਖ੍ਯਾਪਿਤੇ ਤੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਿਨਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਦੈਤ੍ਯੈਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤੇ ਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਨੇ ਤਥਾ

ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਨੇ ਪਾਠ-ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ—

ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਰ੍ਮੇ ਨਿਖਿਲੇ ਨष੍ਟੇ ਦੁਰਾਚਾਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ ਕृਤਾਰ੍ਥ ਇਵ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮੁਮਾਪਤਿਮ੍

ਜਦ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੰਦ ਆਚਰਨ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।

ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਦੇਵਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ

ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ: 'ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'

ਨਾਰਾਯਣਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਯ ਹ੍ਯਨਨ੍ਤਾਯ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਯ ਚ ਤੇ ਨਮਃ

'ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼ਰਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਅਨੰਤ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'

ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ ਜਜਾਪ ਰੁਦ੍ਰਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਕੋਟਿਵਾਰਂ ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਪੈ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਵਾਰੀ ਜਪਿਆ।

ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦੇਵਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸਯਮਾਃ ਸਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਸਾਧਿਆ, ਯਮ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।

ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਯਾਰ੍ਤਿਹਾਰਿਣੇ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਨੀਲਰੁਦ੍ਰਾਯ ਕਦ੍ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸੇ

ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਦੁਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਨੀਲ ਰੁਦ੍ਰ, ਕਦ ਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਗਤਿਰ੍ਨਃ ਸਰ੍ਵਦਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਵਨ੍ਦ੍ਯੋ ਦੇਵਾਰਿਮਰ੍ਦਨਃ ਤ੍ਵਮਾਦਿਸ੍ਤ੍ਵਮਨਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਅਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਰੰਭ ਹੋ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਹੋ, ਅਤੇ ਅਮਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ।

ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਪੁਰੁषਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਹਰ੍ਤਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ ਤ੍ਰਾਤਾ ਨੇਤਾ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜਵਤ੍ਸਲ

ਤੁਸੀਂ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੋ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਅਤੇ ਦੁਜਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।

ਵਰਦੋ ਵਾਙ੍ਮਯੋ ਵਾਚ੍ਯੋ ਵਾਚ੍ਯਵਾਚਕਵਰ੍ਜਿਤਃ ਯਾਜ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮੀਸ਼ਾਨੋ ਯੋਗਿਭਿਰ੍ ਯੋਗਵਿਭ੍ਰਮੈਃ

ਤੁਸੀਂ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਬੋਲ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੋਲ ਤੇ ਅਰਥ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯੋਗ ਦੇ ਅਚੰਭਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਹृਤ੍ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਸੁषਿਰੇ ਯੋਗਿਨਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸਦਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ ਸਨ੍ਤਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣਮ੍

ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਦੇ ਖੋਖਲੇ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਗਿਆਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਾ, ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।

ਭਵਨ੍ਤਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤ੍ਯਾਰ੍ਯਾਸ੍ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ ਅਸ੍ਮਿਞ੍ਜਗਤਿ ਤਦ੍ਵਿਭੋ

ਆਦਰਯੋਗ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਾ ਤੱਤ, ਤੇਜ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਪਰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।

ਦृष੍ਟਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਯਮਾਨਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ ਅਣੋਰਲ੍ਪਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਮਹਤੋ ऽਪਿ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍

ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਸੁਣਿਆ, ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਤਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਾਣਿਪਾਦਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ऽਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੋਮੁਖਮ੍ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਲ੍ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਸਿ

ਤੁਾਡੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਚਿਹਰੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਕੰਨ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ।

ਮਹਾਦੇਵਮਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਤ੍ਵਾਮਨਾਮਯਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹੋ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਦੁਖ ਰਹਿਤ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਅਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ।

ਕੋਟਿਭਾਸ੍ਕਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕੋਟਿਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਕੋਟਿਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ਂ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਕਮਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਛਬੀਸਵੇਂ ਤੱਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ।

ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਂ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਵਦਨ੍ਤਿ ਵਰਦਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵਾਵਾਸਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਰਵਣੇ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋ।

ਸ਼੍ਰੁਤਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਾਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸਾਰਵਿਦੋ ਜਨਾਃ

ਵੇਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

ਅਦृष੍ਟਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਅਨੇਕਮੂਰ੍ਤੇ ਵਿਨਾ ਕृਤਂ ਯਦ੍ਭਵਤਾਥ ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਮੇਵ ਦੈਤ੍ਯਾਸੁਰਭੂਤਸਂਘਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਨਰਾਨ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾਂਸ਼੍ ਚ

ਹੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਦੈਤ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਸਥਿਰ-ਚਲਿਤ ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੋ।

ਪਾਹਿ ਨਾਨ੍ਯਾ ਗਤਿਃ ਸ਼ਂਭੋ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯਾਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ

ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ।

ਯਥਾ ਤਰਙ੍ਗਾ ਲਹਰੀਸਮੂਹਾ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਪਾਂਨਿਧੌ ਚ ਜਲਾਸ਼੍ਰਯਾਦੇਵ ਜਡੀਕृਤਾਸ਼੍ ਚ ਸੁਰਾਸੁਰਾਸ੍ਤਦ੍ਵਦਜਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਤਰੰਗਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੀ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਯ ਇਦਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਪੇਨ੍ਨਰਃ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਸ੍ਤਵਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਤੁਤੀ ਜਪਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਤੀਆਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਸੁਰੈਰ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ ਜਪੇਨ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸੋਮਃ ਸੋਮਾਮ੍ ਅਥਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਨਨ੍ਦਿਦਤ੍ਤਕਰਃ ਸ੍ਮਯਨ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜਪ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਨੰਦੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੱਥ ਪਕੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾਇਆ।

ਪ੍ਰਾਹ ਗਂਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਦੇਵਾਨਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯੇਦਮਧੁਨਾ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ

ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜੋ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਵੀ ਕੰਮ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ।'