ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਨਿਰ੍ਮਲੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸੁਪ੍ਰਲਿਪ੍ਤੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਿਤੇ ਦਰ੍ਪਣੋਦਰਸਂਕਾਸ਼ੇ ਕृष੍ਣਾਗਰੁਸੁਧੂਪਿਤੇ

ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ, ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਲੇਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਆਇਨੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਾਲਾ ਅਗਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—

ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸਮਾਕੀਰ੍ਣੇ ਵਿਤਾਨੋਪਰਿ ਸ਼ੋਭਿਤੇ ਫਲਪਲ੍ਲਵਮੂਲਾਢ੍ਯੇ ਕੁਸ਼ਪੁष੍ਪਸਮਨ੍ਵਿਤੇ

ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਤੇ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ, ਹੇਠਾਂ ਫਲ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ—

ਸਮਾਸਨਸ੍ਥੋ ਯੋਗਾਙ੍ਗਾਨ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯਸੇਦ੍ਧृषਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਗੁਰੁਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਭਵਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿਨਾਯਕਮ੍

ਆਸਨ ਤੇ ਠੀਕ ਬੈਠ ਕੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕਰੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਭਵ, ਦੇਵੀ ਤੇ ਵਿਨਾਇਕ ਨੂੰ।

ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਸਸ਼ਿष੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚ ਯੋਗਂ ਯੁਞ੍ਜੀਤ ਯੋਗਵਿਤ੍ ਆਸਨਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਦ੍ਮਮਰ੍ਧਾਸਨਂ ਤੁ ਵਾ

ਯੋਗ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਯੋਗੀਸ਼ਵਰਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਸਵਸਤਿਕ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਪਦਮ ਜਾਂ ਅਰਧ-ਪਦਮ ਆਸਨ ਲੈ ਕੇ, ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ।

ਸਮਜਾਨੁਸ੍ ਤਥਾ ਧੀਮਾਨ੍ ਏਕਜਾਨੁਰਥਾਪਿਵਾ ਸਮਂ ਦृਢਾਸਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਚਰਣਾਵੁਭੌ

ਦੋਵੇਂ ਗੋਡੇ ਇਕਸਾਰ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਗੋਡਾ ਵੀ, ਆਸਨ ਵਿਚ ਠੀਕ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਮਿਲਾ ਕੇ—

ਸਂਵृਤਾਸ੍ਯੋਪਬਦ੍ਧਾਕ੍ਸ਼ ਉਰੋ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਭ੍ਯਾਂ ਵृषਣੌ ਰਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ ਤਥਾ ਪ੍ਰਜਨਨਂ ਪੁਨਃ

ਮੂੰਹ ਬੰਦ, ਅੱਖਾਂ ਰੋਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਛਾਤੀ ਸਿੱਧੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਐੜੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਤੇ ਜਨਨ ਅੰਗ ਨੂੰ ਵੀ—

ਕਿਂਚਿਦੁਨ੍ਨਾਮਿਤਸ਼ਿਰ ਦਨ੍ਤੈਰ੍ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਨ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰਂ ਸ੍ਵਂ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਨਵਲੋਕਯਨ੍

ਸਿਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦੰਦ ਨਾ ਲੱਗਣ, ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ, ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਨਾ ਵੇਖਦਾ—

ਤਮਃ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਰਜਸਾ ਰਜਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਛਾਦਯੇਤ੍ ਤਤਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਥਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਭ੍ਯਸੇਤ੍

ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਰਜਸ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਰਜਸ ਨੂੰ ਸਤਵ ਨਾਲ ਢੱਕੇ, ਫਿਰ ਸਤਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।

ਓਂਕਾਰਵਾਚ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਦੀਪਸ਼ਿਖਾਕृਤਿਮ੍ ਧ੍ਯਾਯੇਦ੍ਵੈ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਂ ਸਮਾਹਿਤਃ

ਓਂਕਾਰ ਰੂਪ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।

ਨਾਭੇਰਧਸ੍ਤਾਦ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕਮਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਤ੍ਰ੍ਯਙ੍ਗੁਲੇ ਚਾष੍ਟਕੋਣਂ ਵਾ ਪਞ੍ਚਕੋਣਮਥਾਪਿ ਵਾ

ਜਾਣਕਾਰ, ਨਾਬੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਮਲ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਉਂਗਲਾਂ ਜਿਤਨਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਠ ਜਾਂ ਪੰਜ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—

ਤ੍ਰਿਕੋਣਂ ਚ ਤਥਾਗ੍ਨੇਯਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਸੌਰਂ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਸੌਰਂ ਸੌਮ੍ਯ ਤਥਾਗ੍ਨੇਯਮ੍ ਅਥ ਵਾਨੁਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ

ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਤਿਕੋਣ, ਚੰਦ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ; ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਤੇ ਅੱਗ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ—

ਆਗ੍ਨੇਯਂ ਚ ਤਤਃ ਸੌਰਂ ਸੌਮ੍ਯਮੇਵਂ ਵਿਧਾਨਤਃ ਅਗ੍ਨੇਰਧਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪ੍ਯੈਵਂ ਧਰ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍

ਫਿਰ ਅੱਗ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਚੰਦ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਆਦਿ ਚਾਰ ਭਾਗ ਵੀ—

ਗੁਣਤ੍ਰਯਂ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਮਣ੍ਡਲੋਪਰਿ ਭਾਵਯੇਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਥਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਿਮਣ੍ਡਿਤਮ੍

ਮੰਡਲ ਦੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰੇ, ਤੇ ਸਤਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ।

ਨਾਭੌ ਵਾਥ ਗਲੇ ਵਾਪਿ ਭ੍ਰੂਮਧ੍ਯੇ ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ ਲਲਾਟਫਲਿਕਾਯਾਂ ਵਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍

ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਬ੍ਹੀ 'ਤੇ, ਗਲੇ 'ਤੇ, ਭਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੱਥੇ ਦੇ ਕੇਂਦਰ 'ਤੇ ਜਾਂ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ।

ਦ੍ਵਿਦਲੇ षੋਡਸ਼ਾਰੇ ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਰੇ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ ਦਸ਼ਾਰੇ ਵਾ षਡਸ੍ਰੇ ਵਾ ਚਤੁਰਸ੍ਰੇ ਸ੍ਮਰੇਚ੍ਛਿਵਮ੍

ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸੋਚੋ, ਦੋ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਲਾਂ spokes ਵਾਲੇ, ਬਾਰਾਂ spokes ਵਾਲੇ, ਦਸ spokes ਵਾਲੇ, ਛੇ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਚਾਰ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲੇ (ਕਮਲ) ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ।

ਕਨਕਾਭੇ ਤਥਾਗਾਰਸਂਨਿਭੇ ਸੁਸਿਤੇ ऽਪਿ ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਸਮੇ ऽਪਿ ਵਾ

ਕਮਲ ਚਾਹੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਮਹਲ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਚਿੱਟਾ ਹੋਵੇ, ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ—

ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੋਟਿਨਿਭੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣੇ ऽਥਵਾ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ ਵਲਯਾਭੇ ਸਮਾਹਿਤਃ

ਜਿੱਥੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ; ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੋਲਾਈ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ।

ਵਜ੍ਰਕੋਟਿਪ੍ਰਭੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਪਦ੍ਮਰਾਗਨਿਭੇ ऽਪਿ ਵਾ ਨੀਲਲੋਹਿਤਬਿਮ੍ਬੇ ਵਾ ਯੋਗੀ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਭ੍ਯਸੇਤ੍

ਜਿੱਥੇ ਹੀਰੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਲਾਲ ਪੱਤਰ ਵਰਗਾ, ਜਾਂ ਨੀਲੇ-ਲਾਲ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹृਦਿ ਧ੍ਯਾਯੇਨ੍ ਨਾਭਿਪਦ੍ਮੇ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਚੂਡਂ ਲਲਾਟੇ ਤੁ ਭ੍ਰੂਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਕਰੋ, ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਾਬ੍ਹੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ-ਚੂੜਾ ਦਾ ਮੱਥੇ 'ਤੇ, ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਭਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ।

ਦਿਵ੍ਯੇ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਸ੍ਥਾਨੇ ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਭ੍ਯਸੇਤ੍ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਨਿष੍ਕਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸੁਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਰੂਪਿਣਮ੍

ਇਸ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ—ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਅੰਗ-ਰਹਿਤ, ਬ੍ਰਹਮ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਹੈ।

ਅਲਕ੍ਸ਼ਣਮਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਮ੍ ਅਣੋਰਲ੍ਪਤਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਮ੍ ਅਤਰ੍ਕ੍ਯਂ ਚ ਵਿਨਾਸ਼ੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍

ਜੋ ਲਕੜ ਨਹੀਂ, ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ, ਸ਼ੁਭ, ਆਧਾਰ-ਰਹਿਤ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।

ਕੈਵਲ੍ਯਂ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਮृਤਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਹ੍ਯ੍ ਅਪੁਨਰ੍ਭਵਮ੍ ਅਦ੍ਭੁਤਮ੍

ਇਹ ਮੋਖ, ਨਿਰਵਾਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚਾ ਭਲਾ, ਅਮਰ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਜੋਬਾ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।

ਮਹਾਨਨ੍ਦਂ ਪਰਾਨਨ੍ਦਂ ਯੋਗਾਨਨ੍ਦਮਨਾਮਯਮ੍ ਹੇਯੋਪਾਦੇਯਰਹਿਤਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤ੍ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍

ਇਹ ਵੱਡੀ ਆਨੰਦ, ਸਰਵੋਚ ਆਨੰਦ, ਯੋਗ ਦਾ ਆਨੰਦ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ, ਛੱਡਣ ਤੇ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ, ਸ਼ਿਵ ਹੈ।

ਸ੍ਵਯਂਵੇਦ੍ਯਮਵੇਦ੍ਯਂ ਤਚ੍ ਛਿਵਂ ਜ੍ਞਾਨਮਯਂ ਪਰਮ੍ ਅਤੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍ ਅਨਾਭਾਸਂ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍

ਉਹ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਅਜਾਣਿਆ, ਸਰਵੋਚ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਰੂਪ-ਰਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੱਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।

ਸਰ੍ਵੋਪਾਧਿਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਨਗਮ੍ਯਂ ਵਿਚਾਰਤਃ ਅਦ੍ਵਯਂ ਤਮਸਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਪਰਮ੍

ਸਭ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਦਵੈਤ, ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਰਵੋਚ।

ਮਨਸ੍ਯੇਵਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮੇ ਵਾਪਿ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ ਨਾਭੌ ਸਦਾਸ਼ਿਵਂ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਤ੍ਮਕਂ ਵਿਭੁਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਜਾਂ ਨਾਬ੍ਹੀ 'ਤੇ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ।

ਦੇਹਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵਂ ਦੇਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਜ੍ਞਾਨਮਯਂ ਵਿਭੁਮ੍ ਕਨ੍ਯਸੇਨੈਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਚੋਦ੍ਘਾਤੇਨਾਪਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍

ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਤੇ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਕਨਿਆਸਾ ਦੇ ਰਾਹ ਜਾਂ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ।

ਕ੍ਰਮਸ਼ਃ ਕਨ੍ਯਸੇਨੈਵ ਮਧ੍ਯਮੇਨਾਪਿ ਸੁਵ੍ਰਤਃ ਉਤ੍ਤਮੇਨਾਪਿ ਵੈ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਕੁਮ੍ਭਕੇਨ ਸਮਭ੍ਯਸੇਤ੍

ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਕਨਿਆਸਾ ਦੇ ਰਾਹ, ਮੱਧਮ ਰਾਹ ਜਾਂ ਉੱਚਤਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੇ ਕੂੰਭਕ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ ਰੇਚਯੇਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ ਹृਦਿ ਨਾਭੌ ਸਮਾਹਿਤਃ ਰੇਚਕਂ ਪੂਰਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਮ੍ਭਕਂ ਚ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਗਿਆਨਵਾਨ, ਹਿਰਦੇ ਜਾਂ ਨਾਬ੍ਹੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਬਤੀਸ ਵਾਰੀ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਕਰੇ, ਪੂਰਕ ਤੇ ਰੇਚਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੂੰਭਕ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕਰੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਚ।