ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਥੈਵਂ ਤੇ ਤਦਾ ਦਗ੍ਧਾ ਦੇਵਾ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍ ਅਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ ਤਮਪ੍ਰਤਿਮਵਰ੍ਚਸਮ੍

ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜ ਗਏ, ਦੇਵਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।

ਸੋ ऽਪਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚੇਤਸਾ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਭਗਵਾਨਿਤਿ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।

ਤਦਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਵੈ ਯਜ੍ਞਂ ਯਜ੍ਞਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਯਜ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਭੁਗੀਸ਼ਾਨੋ ਯਜ੍ਵਨਾਂ ਫਲਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਯਜਨ ਦਾ ਭੋਗੀ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।

ਤਤੋ ਯਜ੍ਞਃ ਸ੍ਮृਤਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ ਦੇਵਂ ਤੇ ਪੁਰੁषਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਦਾ

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਯਜਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।

ਭਗਵਾਨਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਸਨਾਤਨਸ੍ਤਦਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਚਾਚ੍ਯੁਤਃ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਸਦੀਵੀ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ; ਫਿਰ ਸਦੀਵੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਅਨੇਨੋਪਸਦਾ ਦੇਵਾ ਯਜਧ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪੁਰਤ੍ਰਯਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਵਿਭੂਤਯੇ

ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਲਈ।

ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸੁਰਾਃ

ਫਿਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।

ਤਤਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੁੜ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਹਤ੍ਵਾ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਯਾਯਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਯਜੇਦ੍ਯਦਿ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਅਪਾਪੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਜੇ ਕੋਈ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਸਾੜਦਾ ਜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਅਪਾਪਾ ਨੈਵ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਪਾਪਾ ਏਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਕਥਂ ਵਧ੍ਯਾਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਸਿਰਫ ਪਾਪੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਣ। ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਅਸੁਰਾ ਦੁਰ੍ਮਦਾਃ ਪਾਪਾ ਅਪਿ ਦੇਵੈਰ੍ਮਹਾਬਲੈਃ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਵਧ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਅਸੁਰ, ਭਾਵੇਂ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਤੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਪਰ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਉਹ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਰੁਦਰ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।

ਕੋ ऽਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਥਵਾ ਦੇਵਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦੇਵਾਰਿਸੂਦਨਾਃ ਮੁਨਯਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿਨਾ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਮੈਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ—ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਅਸੀਂ ਕੌਣ ਹਾਂ?

ਯਃ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਕੋ ਨਿਤ੍ਯਃ ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਰੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਾਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਹ ਜੋ ਸਤਾਈਵਾਂ ਹੈ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਸ਼ਵ ਅਤੇ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ—

ਸ ਏਵ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਲੀਲਯਾ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਭਾਗਮਕਰੋਦ੍ਧਰਃ

ਉਹੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਯਾਂਸ਼ਮ੍ ਏਕਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਾ ਦੇਵਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਾਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮ੍ ਆਪਨ੍ਨੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਂ ਵਿष੍ਣੁਤ੍ਵਮੇਵ ਚ

ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਤਮ੍ ਅਪੂਜ੍ਯ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਿਮਿਚ੍ਛਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਨੈਵ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਨਵਿਧੇਰ੍ ਬਲਾਤ੍

ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਧਰ੍ਮਨਿष੍ਠਾਸ਼੍ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤਵਿਧੌ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਤਥਾਪਿ ਯਜਮਾਨੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣੋਪਸਦਾ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਰੁਦ੍ਰਮਿष੍ਟ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਜੇष੍ਯਾਮੋ ਦੈਤ੍ਯਸਤ੍ਤਮਾਨ੍

ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਅਤੇ ਸਮਰਿਤੀ ਦੀ ਵਿਧੀ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਵੀ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਉਗਰ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗੇ।

ਸਤਾਰਕਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਮਯੇਨ ਗੁਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਂ ਚ ਗੁਪ੍ਤਂ ਸ੍ਫਟਿਕਾਭਮੇਕਮ੍ ਕੋ ਨਾਮ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਸਮਰ੍ਥੋ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਭਗਵਨ੍ਤਮੇਕਮ੍

ਤਾਰਕ ਦੇ ਨੇਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ—ਇਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇਕ ਭਗਵਾਨ ਤੋਂ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇਨੋਪਸਦਾ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਭੂਤਸਂਘਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦੇਖੇ।

ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਹਸ੍ਤਾਨ੍ ਟਙ੍ਕੋਪਲਸ਼ਿਲਾਯੁਧਾਨ੍ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਪੇਤਾਨ੍ ਨਾਨਾਵੇषਧਰਾਂਸ੍ਤਦਾ

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਭਾਲਾ, ਗਦਾ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।

ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ ਕਾਲਰੁਦ੍ਰੋਪਮਾਂਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੋ ਹਰਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਕਾਲ ਅੱਗ ਅਤੇ ਕਾਲ ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍ ਪੁਨਰ੍ਯਥਾਗਤਂ ਵੀਰਾ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਭੂਤਯੇ

ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਭੇਦ ਕੇ ਅਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਵੀਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਭੂਤਸਂਘਾਃ ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਲਭਾ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍

ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।

ਤਤਸ੍ਤੁ ਨष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਤਾ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਯਾ ਨਨृਤੁਰ੍ ਮੁਮੁਦੁਸ਼੍ ਚੈਵ ਜਗੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ

ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਦੈਤ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਗਾ ਲੱਗ ਪਏ।

ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਤਃ ਪਰਾਜਿਤਾ ਦੇਵਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਵੀਰ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਤੁ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਥੋੜੀ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤਾਕਤ ਖੋ ਬੈਠੇ ਦੇਵਤਾ,

ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਂਗਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਮ੍ ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਧਿष੍ਠਿਤਾ ਭਯਾਤ੍ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ

ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਾ ਉਪੇਂਦਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਕੋਲ ਡਰ ਕੇ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਮਿਤਿ ਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸਂਤਪ੍ਤਾਨ੍ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਕਥਂ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਬਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ

ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?' ਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰੀਏ?'

ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਪਾਪਂ ਵਿਚਾਰਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਨਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

'ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਚਮੁਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਨ ਵਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਭੂਤੈਸ਼੍ਚੋਪਸਦੋਦ੍ਭਵੈਃ ਪਾਪਂ ਨੁਦਤਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਧਰ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍

'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਜੀਵਾਂ ਜਾਂ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਪਾਪ ਧਰਮ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।'