ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਦਿਵਿ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਰਾਜਤਮ੍ ਆਯਸਂ ਚਾਭਵਦ੍ ਭੂਮੌ ਪੁਰਂ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਜਿਗਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਇੱਕ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਤੇ ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੀ।

ਏਕੈਕਂ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਵਿਸ੍ਤਾਰਾਯਾਮਤਃ ਸਮਮ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਤਾਰਕਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕਮਲਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਰਾਜਤਮ੍

ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੋਜਨ ਸੀ; ਸੋਨੇ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤਾਰਕਾਖ਼ਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਕਮਲਾਖ਼ਸ਼ ਦੀ।

ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੇਸ਼੍ਚਾਯਸਂ ਵੈ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਦੁਰ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਮਯਸ਼੍ ਚ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਪੂਜਿਤਃ

ਲੋਹੇ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੀ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਲੇ ਬਣੇ। ਉਥੇ ਮਯਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦੈਤ-ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ।

ਹੈਰਣ੍ਯੇ ਰਾਜਤੇ ਚੈਵ ਕृष੍ਣਾਯਸਮਯੇ ਤਥਾ ਆਲਯਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਦਾ

ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ, ਮਯਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।

ਏਵਂ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਤਿਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਪੁਰਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਵ ਚਾਪਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਦੁਨੀਆ।

ਪੁਰਤ੍ਰਯੇ ਤਦਾ ਜਾਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੈਵ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਬਲਾਧਿਕਾਃ

ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ।

ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਗਜਵਾਜਿਸਮਾਕੁਲਮ੍ ਨਾਨਾਪ੍ਰਸਾਦਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਮਣਿਜਾਲੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖੈਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਨਿਭੈਃ

ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੁੱਖ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਪਦਮ ਰੰਗ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰ੍ਗੋਪੁਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਤੇषਾਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਗਨੁਤ੍ਤਮੈਃ

ਦਿਵਿਆ ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਉੱਚੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਇਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਵਧੀਆ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।

ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣੈਃ ਰੁਦ੍ਰਾਲਯੈਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹਂ ਸਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਦਿਵਿਆ ਔਰਤਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗੈਸ਼੍ ਚ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਭਿਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤਃ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਯੂਥੈਸ਼੍ ਚ ਤੁਰਙ੍ਗੈਸ਼੍ ਚ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ

ਚੌਂਫੇਰੇ ਕੂਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਪੋਖਰਾਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਤਲਾਵਾਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਰਥੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖੈਃ ਸਭਾਪ੍ਰਪਾਦਿਭਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਕ੍ਰੀਡਾਸ੍ਥਾਨੈਃ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍

ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਰਥ, ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੁੱਖ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸਭਾ-ਮੰਡਪ, ਦਰਵਾਜੇ ਅਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਂਵਾਂ ਨਾਲ।

ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਸ਼ਾਲਾਭਿਰ੍ ਵਿਵਿਧਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਅਧृष੍ਯਂ ਮਨਸਾਪ੍ਯਨ੍ਯੈਰ੍ ਮਯਸ੍ਯੈਵ ਚ ਮਾਯਯਾ

ਚੌਂਫੇਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।

ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੇਵਿਤਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ ਪਾਪਮ੍ ਅਪਾਪੈਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਰ੍ਚਨਾਤ੍

ਹਰ ਥਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।

ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਃ ਸਦਾਰੈਃ ਸਸੁਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤਾਰ੍ਥਧਰ੍ਮਜ੍ਞੈਸ੍ ਤਦ੍ਧਰ੍ਮਨਿਰਤੈਃ ਸਦਾ

ਦੇਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਸਦਾ ਵੇਦ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾਉਂਦੇ।

ਮਹਾਦੇਵੇਤਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਚਨੇ ਸ੍ਥਿਤੈਃ ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕੈਰ੍ ਵृषਸ੍ਕਨ੍ਧੈਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰੈਃ ਸਦਾ

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।

ਸਰ੍ਵਦਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੇਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੈਃ ਕੁਪਿਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਬ੍ਜੈਰ੍ ਵਾਮਨਕੈਸ੍ ਤਥਾ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕੁਬੜੇ ਤੇ ਨਾਟੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ।

ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਪ੍ਰਖ੍ਯੈਰ੍ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜੈਃ ਨੀਲਾਦ੍ਰਿਮੇਰੁਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਨੀਰਦੋਪਮਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ ਮਯੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਲਾਲਸੈਃ

ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਵਾਲ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਤੇ ਨੀਲੇ, ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੇਰੂ ਵਰਗੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਏ।

ਅਥ ਸਮਰਰਤੈਃ ਸਦਾ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ ਛਿਵਪਦਪੂਜਨਯਾ ਸੁਲਬ੍ਧਵੀਰ੍ਯੈਃ ਰਵਿਮਰੁਦਮਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸਂਨਿਕਾਸ਼ੈਃ ਸੁਰਮਥਨੈਃ ਸੁਦृਢੈਃ ਸੁਸੇਵਿਤਂ ਤਤ੍

ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ, ਸੂਰਜ, ਹਵਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੀਰ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਦ੍ਰੁਮਾ ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਨਾ ਯਥਾ ਪੁਰਤ੍ਰਯਾਗ੍ਨਿਨਾ ਦਗ੍ਧਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਵਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਵੈਭਵਾਤ੍

ਪਰ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰੁੱਖ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਦੇਤਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।

ਅਥੈਵਂ ਤੇ ਤਦਾ ਦਗ੍ਧਾ ਦੇਵਾ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍ ਅਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ ਤਮਪ੍ਰਤਿਮਵਰ੍ਚਸਮ੍

ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜ ਗਏ, ਦੇਵਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।

ਸੋ ऽਪਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚੇਤਸਾ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਭਗਵਾਨਿਤਿ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, 'ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।

ਤਦਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਵੈ ਯਜ੍ਞਂ ਯਜ੍ਞਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਯਜ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਭੁਗੀਸ਼ਾਨੋ ਯਜ੍ਵਨਾਂ ਫਲਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਯਜਨ ਦਾ ਭੋਗੀ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ।

ਤਤੋ ਯਜ੍ਞਃ ਸ੍ਮृਤਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ ਦੇਵਂ ਤੇ ਪੁਰੁषਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਦਾ

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਯਜਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।

ਭਗਵਾਨਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਸਨਾਤਨਸ੍ਤਦਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਚਾਚ੍ਯੁਤਃ

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਸਦੀਵੀ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ; ਫਿਰ ਸਦੀਵੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਅਨੇਨੋਪਸਦਾ ਦੇਵਾ ਯਜਧ੍ਵਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪੁਰਤ੍ਰਯਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਵਿਭੂਤਯੇ

ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ 'ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਲਈ।

ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸੁਰਾਃ

ਫਿਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।

ਤਤਃ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੁੜ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਹਤ੍ਵਾ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਨ੍ਯਾਯਤੋ ऽਪਿ ਵਾ ਯਜੇਦ੍ਯਦਿ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਅਪਾਪੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਜੇ ਕੋਈ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਸਾੜਦਾ ਜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।