ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਤਾਰਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਮਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ

ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਤਾਰਕਾਖ਼ਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਕਮਲਾਖ਼ਸ਼—ਇਹ ਵੱਡੇ ਜਿਗਰ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਿਯਮੇ ਪਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਤਪਸਾ ਕਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰ੍ ਦੇਹਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਨ੍ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸਖ਼ਤ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਕਸ਼ਟ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।

ਤੇषਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।

ਸਹਿਤਾ ਵਰਯਾਮਾਸੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਤਾਨ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਯਃ

ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਮਰਤ੍ਵਂ ਵੈ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਮ੍ ਅਤੋ ऽਸੁਰਾਃ ਅਨ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵृਣੀਧ੍ਵਂ ਵੈ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਰੋਚਤੇ

'ਸਭ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਓ, ਦੈਤੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਲੈ ਲੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ।'

ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੈਤ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।

ਵਯਂ ਪੁਰਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਵ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍ ਵਿਚਰਿष੍ਯਾਮ ਲੋਕੇਸ਼ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ

'ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਾਂਗੇ।'

ਤਥਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਸਮੇष੍ਯਾਮਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਏਕੀਭਾਵਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਰਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਚਾਨਘ

'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਇਕ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।'

ਸਮਾਗਤਾਨਿ ਚੈਤਾਨਿ ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਭਗਵਂਸ੍ਤਦਾ ਏਕੇਨੈਵੇषੁਣਾ ਦੇਵਃ ਸ ਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ

'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਹ ਤਿੰਨ ਮਿਲੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ—ਉਹੀ ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ।'

ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਾਨ੍ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਦਿਵਮ੍ ਤਤੋ ਮਯਃ ਸ੍ਵਤਪਸਾ ਚਕ੍ਰੇ ਵੀਰਃ ਪੁਰਾਣ੍ਯਥ

ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਮਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।

ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਦਿਵਿ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਰਾਜਤਮ੍ ਆਯਸਂ ਚਾਭਵਦ੍ ਭੂਮੌ ਪੁਰਂ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਜਿਗਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਇੱਕ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਤੇ ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੀ।

ਏਕੈਕਂ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਵਿਸ੍ਤਾਰਾਯਾਮਤਃ ਸਮਮ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਤਾਰਕਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕਮਲਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਰਾਜਤਮ੍

ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੋਜਨ ਸੀ; ਸੋਨੇ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤਾਰਕਾਖ਼ਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਕਮਲਾਖ਼ਸ਼ ਦੀ।

ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੇਸ਼੍ਚਾਯਸਂ ਵੈ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਦੁਰ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਮਯਸ਼੍ ਚ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਪੂਜਿਤਃ

ਲੋਹੇ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੀ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਲੇ ਬਣੇ। ਉਥੇ ਮਯਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦੈਤ-ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ।

ਹੈਰਣ੍ਯੇ ਰਾਜਤੇ ਚੈਵ ਕृष੍ਣਾਯਸਮਯੇ ਤਥਾ ਆਲਯਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਦਾ

ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ, ਮਯਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।

ਏਵਂ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਤਿਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਪੁਰਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਵ ਚਾਪਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਦੁਨੀਆ।

ਪੁਰਤ੍ਰਯੇ ਤਦਾ ਜਾਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੈਵ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਬਲਾਧਿਕਾਃ

ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ।

ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਗਜਵਾਜਿਸਮਾਕੁਲਮ੍ ਨਾਨਾਪ੍ਰਸਾਦਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਮਣਿਜਾਲੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖੈਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਨਿਭੈਃ

ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੁੱਖ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਪਦਮ ਰੰਗ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰ੍ਗੋਪੁਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਤੇषਾਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਗਨੁਤ੍ਤਮੈਃ

ਦਿਵਿਆ ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਉੱਚੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਇਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਵਧੀਆ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।

ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣੈਃ ਰੁਦ੍ਰਾਲਯੈਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹਂ ਸਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੈਰ੍ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਦਿਵਿਆ ਔਰਤਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗੈਸ਼੍ ਚ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਭਿਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤਃ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਯੂਥੈਸ਼੍ ਚ ਤੁਰਙ੍ਗੈਸ਼੍ ਚ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ

ਚੌਂਫੇਰੇ ਕੂਆਂ, ਝੀਲਾਂ, ਪੋਖਰਾਂ, ਲੰਬੀਆਂ ਤਲਾਵਾਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਰਥੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰੈਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖੈਃ ਸਭਾਪ੍ਰਪਾਦਿਭਿਸ਼੍ ਚੈਵ ਕ੍ਰੀਡਾਸ੍ਥਾਨੈਃ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍

ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਰਥ, ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੁੱਖ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸਭਾ-ਮੰਡਪ, ਦਰਵਾਜੇ ਅਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਂਵਾਂ ਨਾਲ।

ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਸ਼ਾਲਾਭਿਰ੍ ਵਿਵਿਧਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਅਧृष੍ਯਂ ਮਨਸਾਪ੍ਯਨ੍ਯੈਰ੍ ਮਯਸ੍ਯੈਵ ਚ ਮਾਯਯਾ

ਚੌਂਫੇਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ।

ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੇਵਿਤਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ ਪਾਪਮ੍ ਅਪਾਪੈਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਰ੍ਚਨਾਤ੍

ਹਰ ਥਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਵੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।

ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਃ ਸਦਾਰੈਃ ਸਸੁਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤਾਰ੍ਥਧਰ੍ਮਜ੍ਞੈਸ੍ ਤਦ੍ਧਰ੍ਮਨਿਰਤੈਃ ਸਦਾ

ਦੇਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁਭਾਗੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਸਦਾ ਵੇਦ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾਉਂਦੇ।

ਮਹਾਦੇਵੇਤਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਚਨੇ ਸ੍ਥਿਤੈਃ ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕੈਰ੍ ਵृषਸ੍ਕਨ੍ਧੈਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰੈਃ ਸਦਾ

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।

ਸਰ੍ਵਦਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੇਕ੍ਸ਼ਣੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੈਃ ਕੁਪਿਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਬ੍ਜੈਰ੍ ਵਾਮਨਕੈਸ੍ ਤਥਾ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕੁਬੜੇ ਤੇ ਨਾਟੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ।

ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਦਲਪ੍ਰਖ੍ਯੈਰ੍ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜੈਃ ਨੀਲਾਦ੍ਰਿਮੇਰੁਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਨੀਰਦੋਪਮਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ ਮਯੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਲਾਲਸੈਃ

ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਵਾਲ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਤੇ ਨੀਲੇ, ਨੀਲੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੇਰੂ ਵਰਗੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਏ।

ਅਥ ਸਮਰਰਤੈਃ ਸਦਾ ਸਮਨ੍ਤਾਚ੍ ਛਿਵਪਦਪੂਜਨਯਾ ਸੁਲਬ੍ਧਵੀਰ੍ਯੈਃ ਰਵਿਮਰੁਦਮਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸਂਨਿਕਾਸ਼ੈਃ ਸੁਰਮਥਨੈਃ ਸੁਦृਢੈਃ ਸੁਸੇਵਿਤਂ ਤਤ੍

ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ, ਸੂਰਜ, ਹਵਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੀਰ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।