ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ ਪੁਰਾ ਦਗ੍ਧਂ ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਪਸ਼ਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ

ਰੁਦਰ, ਜੋ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਵੀ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਬਣ ਗਏ।

ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਆਦਿਸਰ੍ਗਕ੍ਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍

ਜੋ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਆਦਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਮਾਸਾਦ੍ ਵਿਸ੍ਤਰਾਚ੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਗਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੁਭਃ ਕਥਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ ਪੁਰਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਿਆ?

ਕਥਂ ਚ ਪਸ਼ਵਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ ਦੇਵਾਃ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾਃ ਪ੍ਰਭੋਃ ਮਯਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਮ੍

ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ, ਕਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਬਣੇ? ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਿਆ ਸੀ।

ਹੈਮਂ ਚ ਰਾਜਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਯਸ੍ਮਯਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸੁਦੁਰ੍ਗਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦਗ੍ਧਮਿਤ੍ਯੇਵ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍

ਸੋਨੇ ਦਾ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ, ਤੇ ਅਸਲੋਹ ਦਾ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਔਖਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਸਾੜਿਆ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।

ਕਥਂ ਦਦਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਗਨੇਤ੍ਰਨਿਪਾਤਨਃ ਏਕੇਨੇषੁਨਿਪਾਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਪਿ ਤਦਾ ਕਥਮ੍

ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਇਕ ਹੀ ਦਿਵਿਆ ਬਾਣ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਿਆ?

ਵਿष੍ਣੁਨੋਤ੍ਪਾਦਿਤੈਰ੍ਭੂਤੈਰ੍ ਨ ਦਗ੍ਧਂ ਤਤ੍ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍ ਪੁਰਸ੍ਯ ਸਂਭਵਃ ਸਰ੍ਵੋ ਵਰਲਾਭਃ ਪੁਰਾ ਸ਼੍ਰੁਤਃ

ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੜੇ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਉਤਪਤੀ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕਥਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣੀ ਗਈ ਹੈ।

ਇਦਾਨੀਂ ਦਹਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੂਤਃ ਪੌਰਾਣਿਕੋਤ੍ਤਮਃ

ਹੁਣ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸਾੜਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਦੱਸ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸੂਤ ਨੇ

ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵ੍ਯਾਸਾਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਰ੍ਥਸੂਚਕਾਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਧਿ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਸਂਭਵਾਤ੍

ਜਿਵੇਂ ਵਿਅਾਸਾ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਦੱਸਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ।

ਨਿਹਤੇ ਤਾਰਕੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਤਾਰਪੁਤ੍ਰੇ ਸਬਾਨ੍ਧਵੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਵਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ

ਜਦ ਤਾਰਕ ਦੈਤ, ਜੋ ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਕੰਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ,

ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਤਾਰਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਮਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ

ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਤਾਰਕਾਖ਼ਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਕਮਲਾਖ਼ਸ਼—ਇਹ ਵੱਡੇ ਜਿਗਰ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਿਯਮੇ ਪਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਤਪਸਾ ਕਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰ੍ ਦੇਹਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਨ੍ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸਖ਼ਤ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਕਸ਼ਟ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।

ਤੇषਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।

ਸਹਿਤਾ ਵਰਯਾਮਾਸੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਤਾਨ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਯਃ

ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਮਰਤ੍ਵਂ ਵੈ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਮ੍ ਅਤੋ ऽਸੁਰਾਃ ਅਨ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵृਣੀਧ੍ਵਂ ਵੈ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਰੋਚਤੇ

'ਸਭ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਓ, ਦੈਤੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਲੈ ਲੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ।'

ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੈਤ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।

ਵਯਂ ਪੁਰਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਵ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍ ਵਿਚਰਿष੍ਯਾਮ ਲੋਕੇਸ਼ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ

'ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਾਂਗੇ।'

ਤਥਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਸਮੇष੍ਯਾਮਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਏਕੀਭਾਵਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਰਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਚਾਨਘ

'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਇਕ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।'

ਸਮਾਗਤਾਨਿ ਚੈਤਾਨਿ ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਭਗਵਂਸ੍ਤਦਾ ਏਕੇਨੈਵੇषੁਣਾ ਦੇਵਃ ਸ ਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ

'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਹ ਤਿੰਨ ਮਿਲੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ—ਉਹੀ ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ।'

ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਾਨ੍ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਦਿਵਮ੍ ਤਤੋ ਮਯਃ ਸ੍ਵਤਪਸਾ ਚਕ੍ਰੇ ਵੀਰਃ ਪੁਰਾਣ੍ਯਥ

ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਮਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।

ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਦਿਵਿ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਰਾਜਤਮ੍ ਆਯਸਂ ਚਾਭਵਦ੍ ਭੂਮੌ ਪੁਰਂ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਜਿਗਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਇੱਕ ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਤੇ ਇੱਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੀ।

ਏਕੈਕਂ ਯੋਜਨਸ਼ਤਂ ਵਿਸ੍ਤਾਰਾਯਾਮਤਃ ਸਮਮ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਤਾਰਕਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕਮਲਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਰਾਜਤਮ੍

ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਲੰਬਾਈ ਤੇ ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੋਜਨ ਸੀ; ਸੋਨੇ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤਾਰਕਾਖ਼ਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਕਮਲਾਖ਼ਸ਼ ਦੀ।

ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੇਸ਼੍ਚਾਯਸਂ ਵੈ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਦੁਰ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਮਯਸ਼੍ ਚ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਪੂਜਿਤਃ

ਲੋਹੇ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ ਦੀ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਲੇ ਬਣੇ। ਉਥੇ ਮਯਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦੈਤ-ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ।

ਹੈਰਣ੍ਯੇ ਰਾਜਤੇ ਚੈਵ ਕृष੍ਣਾਯਸਮਯੇ ਤਥਾ ਆਲਯਂ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤਦਾ

ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਕਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ, ਮਯਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।

ਏਵਂ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮ੍ ਅਤਿਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਪੁਰਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਵ ਚਾਪਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਣੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਦੁਨੀਆ।

ਪੁਰਤ੍ਰਯੇ ਤਦਾ ਜਾਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ਪੁਰਤ੍ਰਯਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੈਵ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਬਲਾਧਿਕਾਃ

ਜਦ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ।

ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਗਜਵਾਜਿਸਮਾਕੁਲਮ੍ ਨਾਨਾਪ੍ਰਸਾਦਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਮਣਿਜਾਲੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖੈਃ ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯੈਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਨਿਭੈਃ

ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੁੱਖ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਪਦਮ ਰੰਗ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਰ੍ਗੋਪੁਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਤੇषਾਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਗਨੁਤ੍ਤਮੈਃ

ਦਿਵਿਆ ਮਹਿਲਾਂ ਤੇ ਉੱਚੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹਰ ਇਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਵਧੀਆ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।