ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਗੌਤਮੀ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਚਾਰ੍ਯਾ ਚਣ੍ਡੀ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀ ਸਤੀ ਕੁਮਾਰੀ ਯਾਦਵੀ ਦੇਵੀ ਵਰਦਾ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਲਾ

ਗੌਤਮੀ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਆਰਿਆ, ਚੰਡੀ, ਕਾਟਯਾਨੀ, ਸਤੀ, ਕੁਮਾਰੀ, ਯਾਦਵੀ, ਦੇਵੀ, ਵਰਦਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਪਿੰਗਲਾ।

ਬਰ੍ਹਿਧ੍ਵਜਾ ਸ਼ੂਲਧਰਾ ਪਰਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੀ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਭਗਿਨੀ ਦृषਦ੍ਵਤ੍ਯ੍ ਏਕਸ਼ੂਲਧृਕ੍

ਉਹ ਜੋ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਘਾਸ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਚੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੈ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਉਪਿੰਦਰ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਦਵਤੀ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਇਕ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਬਹੁਭੁਜਾ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਾ ਸਿਂਹਵਾਹਿਨੀ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਦਿਦੈਤ੍ਯਹਨ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਮਹਾਮਹਿषਮਰ੍ਦਿਨੀ

ਅਜਿੱਤ, ਕਈ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਿਰਭੈ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮਹਾ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ।

ਅਮੋਘਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਨਿਲਯਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਗਣਨਾਯਿਕਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਾਮਵਿਕਾਰਾਣਿ ਇਤ੍ਯੇਤਾਨਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍

ਅਮੋਘ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਸਦੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ — ਇਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮ ਹਨ, ਜੋ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।

ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾ ਮਯੋਕ੍ਤਾਨਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ਫਲਪ੍ਰਦਾਨਿ ਚ ਯੇ ਪਠਨ੍ਤਿ ਨਰਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨ ਚ ਪਾਤਕਮ੍

ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਇਹ ਨਾਮ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਪੂਰਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।

ਅਰਣ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਵਾਪਿ ਪੁਰੇ ਵਾਪ੍ਯਥਵਾ ਗृਹੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮੇਤਾਂ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜੀਤ ਜਲੇ ਵਾਥ ਸ੍ਥਲੇ ऽਪਿ ਵਾ

ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ — ਹਰ ਥਾਂ ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਕੁਮ੍ਭੀਨਚੋਰੇਭ੍ਯੋ ਭਯਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਆਪਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਾਮਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍

ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਬਾਘ, ਘੜ, ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਜਾਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਆਰ੍ਯਕਗ੍ਰਹਭੂਤੈਸ਼੍ ਚ ਪੂਤਨਾਮਾਤृਭਿਸ੍ ਤਥਾ ਅਭ੍ਯਰ੍ਦਿਤਾਨਾਂ ਬਾਲਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮੇਤਾਂ ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍

ਜਦੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਆਤਮਾ, ਗ੍ਰਹ, ਭੂਤ ਜਾਂ ਰੋਗਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਮਹਾਦੇਵੀਕਲੇ ਦ੍ਵੇ ਤੁ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤੇ ਆਭ੍ਯਾਂ ਦੇਵੀਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਖਿਲਂ ਜਗਤ੍

ਮਹਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ: ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ।

ਅਨਯਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ऽਸੌ ਸਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਆਤਿष੍ਠਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਾਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੱਚਾ ਰੁਦਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ ਪੁਰਾ ਦਗ੍ਧਂ ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਪਸ਼ਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ

ਰੁਦਰ, ਜੋ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਵੀ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਬਣ ਗਏ।

ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਆਦਿਸਰ੍ਗਕ੍ਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍

ਜੋ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਆਦਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਮਾਸਾਦ੍ ਵਿਸ੍ਤਰਾਚ੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਗਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੁਭਃ ਕਥਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ ਪੁਰਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਿਆ?

ਕਥਂ ਚ ਪਸ਼ਵਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ ਦੇਵਾਃ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾਃ ਪ੍ਰਭੋਃ ਮਯਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਮ੍

ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ, ਕਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਬਣੇ? ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਿਆ ਸੀ।

ਹੈਮਂ ਚ ਰਾਜਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਯਸ੍ਮਯਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸੁਦੁਰ੍ਗਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦਗ੍ਧਮਿਤ੍ਯੇਵ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍

ਸੋਨੇ ਦਾ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ, ਤੇ ਅਸਲੋਹ ਦਾ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਔਖਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਸਾੜਿਆ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।

ਕਥਂ ਦਦਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਗਨੇਤ੍ਰਨਿਪਾਤਨਃ ਏਕੇਨੇषੁਨਿਪਾਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਪਿ ਤਦਾ ਕਥਮ੍

ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਇਕ ਹੀ ਦਿਵਿਆ ਬਾਣ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਿਆ?

ਵਿष੍ਣੁਨੋਤ੍ਪਾਦਿਤੈਰ੍ਭੂਤੈਰ੍ ਨ ਦਗ੍ਧਂ ਤਤ੍ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍ ਪੁਰਸ੍ਯ ਸਂਭਵਃ ਸਰ੍ਵੋ ਵਰਲਾਭਃ ਪੁਰਾ ਸ਼੍ਰੁਤਃ

ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੜੇ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਉਤਪਤੀ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕਥਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣੀ ਗਈ ਹੈ।

ਇਦਾਨੀਂ ਦਹਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੂਤਃ ਪੌਰਾਣਿਕੋਤ੍ਤਮਃ

ਹੁਣ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸਾੜਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਦੱਸ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸੂਤ ਨੇ

ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵ੍ਯਾਸਾਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਰ੍ਥਸੂਚਕਾਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਧਿ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਸਂਭਵਾਤ੍

ਜਿਵੇਂ ਵਿਅਾਸਾ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਦੱਸਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ।

ਨਿਹਤੇ ਤਾਰਕੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਤਾਰਪੁਤ੍ਰੇ ਸਬਾਨ੍ਧਵੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਵਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਹਾਬਲਾਃ

ਜਦ ਤਾਰਕ ਦੈਤ, ਜੋ ਤਾਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਕੰਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ,

ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਮਾਲੀ ਤਾਰਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਮਲਾਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ

ਵਿਦ੍ਯੁਨਮਾਲੀ, ਤਾਰਕਾਖ਼ਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਕਮਲਾਖ਼ਸ਼—ਇਹ ਵੱਡੇ ਜਿਗਰ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਨਿਯਮੇ ਪਰਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਤਪਸਾ ਕਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰ੍ ਦੇਹਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਨ੍ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸਖ਼ਤ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਕਸ਼ਟ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।

ਤੇषਾਂ ਪਿਤਾਮਹਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਮ੍ ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।

ਸਹਿਤਾ ਵਰਯਾਮਾਸੁਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਤਾਨ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਯਃ

ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਤੋਂ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ ਅਵਿਨਾਸੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਮਰਤ੍ਵਂ ਵੈ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਮ੍ ਅਤੋ ऽਸੁਰਾਃ ਅਨ੍ਯਂ ਵਰਂ ਵृਣੀਧ੍ਵਂ ਵੈ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਰੋਚਤੇ

'ਸਭ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਓ, ਦੈਤੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਲੈ ਲੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ।'

ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੈਤ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।

ਵਯਂ ਪੁਰਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਵ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍ ਵਿਚਰਿष੍ਯਾਮ ਲੋਕੇਸ਼ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ

'ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਾਂਗੇ।'

ਤਥਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਸਮੇष੍ਯਾਮਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਏਕੀਭਾਵਂ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਰਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਚਾਨਘ

'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਇਕ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।'

ਸਮਾਗਤਾਨਿ ਚੈਤਾਨਿ ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਭਗਵਂਸ੍ਤਦਾ ਏਕੇਨੈਵੇषੁਣਾ ਦੇਵਃ ਸ ਨੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ

'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਹ ਤਿੰਨ ਮਿਲੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ—ਉਹੀ ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਹੋਵੇ।'