ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ ਏਵੈਕਾਦਸ਼ਾਰ੍ਧੇਨ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸੌ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਤ੍ਰ ਯਾ ਸਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯਾਰ੍ਧਕਾਯਿਨੀ

ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਰਹੇ; ਉਥੇ, ਜੋ ਮਹਾ-ਭਾਗਵਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਅਰਧ-ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ ਹੈ—

ਪ੍ਰਾਗੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸੈਵੇਹ ਸਤੀ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ ਹਿਤਾਯ ਜਗਤਾਂ ਦੇਵੀ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣਾਰਾਧਿਤਾ ਪੁਰਾ

ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਦੇਵੀ ਵਜੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਨਾਰੀ ਇੱਥੇ ਸਤੀ ਬਣੀ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਪੂਜਿਆ ਸੀ।

ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਵਾਮਂ ਤਥਾਸਿਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਭਜਸ੍ਵੇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ

ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਲਈ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੰਡ—ਸੱਜਾ ਪਾਸਾ ਚਿੱਟਾ, ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਕਾਲਾ।'

ਸਾ ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਧਾਭੂਤਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਮਾਨਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਚ ਸਮਾਹਿਤਾਃ

ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ—ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਕਾਲੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।

ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਮੇਧਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸਤੀ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਵਿਦ੍ਯਾ ਇਚ੍ਛਾਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਿਕਾ

ਸਵਾਹਾ, ਸਵਧਾ, ਮਹਾਵਿਦਿਆ, ਮੇਧਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਤੀ, ਦਾਕਸ਼ਾਯਣੀ, ਵਿਦਿਆ, ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਕ੍ਰਿਆਤਮਿਕਾ—

ਅਪਰ੍ਣਾ ਚੈਕਪਰ੍ਣਾ ਚ ਤਥਾ ਚੈਵੈਕਪਾਟਲਾ ਉਮਾ ਹੈਮਵਤੀ ਚੈਵ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਚੈਕਮਾਤृਕਾ

ਅਪਰਣਾ, ਏਕਪਰਣਾ, ਏਕਪਾਟਲਾ, ਉਮਾ, ਹੇਮਵਤੀ, ਕਲਿਆਣੀ, ਅਤੇ ਏਕਮਾਤ੍ਰਿਕਾ—

ਖ੍ਯਾਤਿਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਲੋਕੇ ਗੌਰੀਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਗਣਾਂਬਿਕਾ ਮਹਾਦੇਵੀ ਨਨ੍ਦਿਨੀ ਜਾਤਵੇਦਸੀ

ਖਿਆਤੀ, ਪ੍ਰਜਨਾ, ਮਹਾ-ਭਾਗਵਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਗੌਰੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਗਣਾਂਬਿਕਾ, ਮਹਾਦੇਵੀ, ਨੰਦਿਨੀ, ਜਾਤਵੇਦਸੀ—

ਏਕਰੂਪਮਥੈਤਸ੍ਯਾਃ ਪृਥਗ੍ਦੇਹਵਿਭਾਵਨਾਤ੍ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵਰਦਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਾਵਨੀ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ

ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵੰਡਣ ਕਰਕੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।

ਆਜ੍ਞਾ ਆਵੇਸ਼ਨੀ ਕृष੍ਣਾ ਤਾਮਸੀ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੀ ਸ਼ਿਵਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਵਿਕृਤਾ ਰੌਦ੍ਰੀ ਦੁਰ੍ਗਾ ਭਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨੀ

ਆਗਿਆ, ਆਵੇਸ਼ਨੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤਾਮਸੀ, ਸਾਤਵਿਕੀ, ਸ਼ਿਵਾ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਵਿਕ੍ਰਿਤਾ, ਰੌਦਰੀ, ਦੁਰਗਾ, ਭਦਰਾ, ਪ੍ਰਮਾਥਿਨੀ—

ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਮਹਾਮਾਯਾ ਰੇਵਤੀ ਭੂਤਨਾਯਿਕਾ ਦ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਤਵਿਭਾਗੇ ਚ ਨਾਮਾਨੀਮਾਨਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ

ਕਾਲਰਾਤ੍ਰੀ, ਮਹਾਮਾਇਆ, ਰੇਵਤੀ, ਭੂਤ-ਨਾਇਕਾ—ਦਵਾਪਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ।

ਗੌਤਮੀ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਚਾਰ੍ਯਾ ਚਣ੍ਡੀ ਕਾਤ੍ਯਾਯਨੀ ਸਤੀ ਕੁਮਾਰੀ ਯਾਦਵੀ ਦੇਵੀ ਵਰਦਾ ਕृष੍ਣਪਿਙ੍ਗਲਾ

ਗੌਤਮੀ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਆਰਿਆ, ਚੰਡੀ, ਕਾਟਯਾਨੀ, ਸਤੀ, ਕੁਮਾਰੀ, ਯਾਦਵੀ, ਦੇਵੀ, ਵਰਦਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਪਿੰਗਲਾ।

ਬਰ੍ਹਿਧ੍ਵਜਾ ਸ਼ੂਲਧਰਾ ਪਰਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੀ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਭਗਿਨੀ ਦृषਦ੍ਵਤ੍ਯ੍ ਏਕਸ਼ੂਲਧृਕ੍

ਉਹ ਜੋ ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਘਾਸ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਚੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੈ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਉਪਿੰਦਰ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਦਵਤੀ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਇਕ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਅਪਰਾਜਿਤਾ ਬਹੁਭੁਜਾ ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਾ ਸਿਂਹਵਾਹਿਨੀ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਦਿਦੈਤ੍ਯਹਨ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਮਹਾਮਹਿषਮਰ੍ਦਿਨੀ

ਅਜਿੱਤ, ਕਈ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਿਰਭੈ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਮਹਾ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ।

ਅਮੋਘਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਨਿਲਯਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਗਣਨਾਯਿਕਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਾਮਵਿਕਾਰਾਣਿ ਇਤ੍ਯੇਤਾਨਿ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍

ਅਮੋਘ, ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਸਦੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੀ — ਇਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮ ਹਨ, ਜੋ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।

ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾ ਮਯੋਕ੍ਤਾਨਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ਫਲਪ੍ਰਦਾਨਿ ਚ ਯੇ ਪਠਨ੍ਤਿ ਨਰਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨ ਚ ਪਾਤਕਮ੍

ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਇਹ ਨਾਮ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਪੂਰਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।

ਅਰਣ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਵਾਪਿ ਪੁਰੇ ਵਾਪ੍ਯਥਵਾ ਗृਹੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮੇਤਾਂ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜੀਤ ਜਲੇ ਵਾਥ ਸ੍ਥਲੇ ऽਪਿ ਵਾ

ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ — ਹਰ ਥਾਂ ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਕੁਮ੍ਭੀਨਚੋਰੇਭ੍ਯੋ ਭਯਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਆਪਤ੍ਸ੍ਵਪਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨਾਮਾਨਿ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍

ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਬਾਘ, ਘੜ, ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਜਾਪਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਆਰ੍ਯਕਗ੍ਰਹਭੂਤੈਸ਼੍ ਚ ਪੂਤਨਾਮਾਤृਭਿਸ੍ ਤਥਾ ਅਭ੍ਯਰ੍ਦਿਤਾਨਾਂ ਬਾਲਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮੇਤਾਂ ਪ੍ਰਯੋਜਯੇਤ੍

ਜਦੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਆਤਮਾ, ਗ੍ਰਹ, ਭੂਤ ਜਾਂ ਰੋਗਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਮਹਾਦੇਵੀਕਲੇ ਦ੍ਵੇ ਤੁ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤੇ ਆਭ੍ਯਾਂ ਦੇਵੀਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਖਿਲਂ ਜਗਤ੍

ਮਹਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦੋ ਹਿੱਸੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ: ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ।

ਅਨਯਾ ਦੇਵਦੇਵੋ ऽਸੌ ਸਤ੍ਯਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਆਤਿष੍ਠਤ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਾਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੱਚਾ ਰੁਦਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ ਪੁਰਾ ਦਗ੍ਧਂ ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਪਸ਼ਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ

ਰੁਦਰ, ਜੋ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਵੀ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਬਣ ਗਏ।

ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਆਦਿਸਰ੍ਗਕ੍ਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਸ ਯਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍

ਜੋ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਆਦਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਮਾਸਾਦ੍ ਵਿਸ੍ਤਰਾਚ੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਗਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ੁਭਃ ਕਥਂ ਪਸ਼ੁਪਤਿਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ ਪੁਰਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਿਆ?

ਕਥਂ ਚ ਪਸ਼ਵਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ ਦੇਵਾਃ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾਃ ਪ੍ਰਭੋਃ ਮਯਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਮ੍

ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ, ਕਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂ ਬਣੇ? ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਿਆ ਸੀ।

ਹੈਮਂ ਚ ਰਾਜਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮ੍ ਅਯਸ੍ਮਯਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਸੁਦੁਰ੍ਗਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਦਗ੍ਧਮਿਤ੍ਯੇਵ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍

ਸੋਨੇ ਦਾ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ, ਤੇ ਅਸਲੋਹ ਦਾ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਔਖਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਸਾੜਿਆ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।

ਕਥਂ ਦਦਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਭਗਨੇਤ੍ਰਨਿਪਾਤਨਃ ਏਕੇਨੇषੁਨਿਪਾਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਪਿ ਤਦਾ ਕਥਮ੍

ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਇਕ ਹੀ ਦਿਵਿਆ ਬਾਣ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜਿਆ?

ਵਿष੍ਣੁਨੋਤ੍ਪਾਦਿਤੈਰ੍ਭੂਤੈਰ੍ ਨ ਦਗ੍ਧਂ ਤਤ੍ਪੁਰਤ੍ਰਯਮ੍ ਪੁਰਸ੍ਯ ਸਂਭਵਃ ਸਰ੍ਵੋ ਵਰਲਾਭਃ ਪੁਰਾ ਸ਼੍ਰੁਤਃ

ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੜੇ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਉਤਪਤੀ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕਥਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣੀ ਗਈ ਹੈ।

ਇਦਾਨੀਂ ਦਹਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੂਤਃ ਪੌਰਾਣਿਕੋਤ੍ਤਮਃ

ਹੁਣ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸਾੜਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਦੱਸ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸੂਤ ਨੇ

ਯਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਹ ਵ੍ਯਾਸਾਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਰ੍ਥਸੂਚਕਾਤ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਧਿ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਸਂਭਵਾਤ੍

ਜਿਵੇਂ ਵਿਅਾਸਾ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਦੱਸਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ।