ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਚ੍ਛਰੀਰਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੈਃ ਕਾਰ੍ਯੈਸ੍ਤੈਃ ਕਾਰਣੈਃ ਸਹ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਾਃ ਸਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ

ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।

ਤਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰਪਿਤॄਨ੍ ਮਾਨੁषਾਂਸ਼੍ ਚ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਅਮ੍ਭਾਂਸ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਯੂਯੁਜਤ੍

ਫਿਰ, ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ—ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ।

ਤਤਸ੍ਤੁ ਯੁਞ੍ਜਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਮੋਮਾਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ ਸਮਭਿਧ੍ਯਾਯਤਃ ਸਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ

ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਸਿਰਫ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਮਹਿਨਤ ਨਾਲ ਰਚਨਾ ਹੋਈ।

ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਜਘਨਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਸੁਰਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਸੁਤਾਃ ਅਸੁਃ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਾਨਸ੍ ਤਤੋ ऽਸੁਰਾਃ

ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਨੀਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਤਰ—ਅਸੁਰ—ਪੈਦਾ ਹੋਏ। 'ਅਸੁ' ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ ਜੀਵਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਜਨਮ ਤੋਂ ਉਹ ਅਸੁਰ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਯਯਾ ਸृष੍ਟਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਂ ਤਨੁਂ ਸ ਵ੍ਯਪੋਹਤ ਸਾਪਵਿਦ੍ਧਾ ਤਨੁਸ੍ ਤੇਨ ਸਦ੍ਯੋ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ ਅਜਾਯਤ

ਉਸ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੇਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਦੇਹ ਤੁਰੰਤ ਰਾਤ ਬਣ ਗਈ।

ਸਾ ਤਮੋਬਹੁਲਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਨਿਯਾਮਿਕਾ ਆਵृਤਾਸ੍ਤਮਸਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਪਨ੍ਤ੍ਯੁਤ

ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਤ ਹੀ ਨਿਯਮ ਬਣੀ। ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਸੌਂਦੇ ਹਨ।

ਸृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸੋ ਵੈ ਤਨੁਮਨ੍ਯਾਮਗृਹ੍ਣਤ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਬਹੁਲਾਂ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਪੂਜਯਤ੍

ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਸਤਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਹ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਯੁਞ੍ਜਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਤਤੋ ਮੁਖਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦੀਵ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ

ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।

ਯਤੋ ऽਸ੍ਯ ਦੀਵ੍ਯਤੋ ਜਾਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਧਾਤੁਰ੍ਦਿਵਿਤਿ ਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕ੍ਰੀਡਾਯਾਂ ਸ ਵਿਭਾਵ੍ਯਤੇ

ਜਦ ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਦਿਵ' ਦਾ ਮਤਲਬ ਚਮਕਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਦੀਵ੍ਯਨ੍ਤੋ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤੇਨ ਦੇਵਤਾਃ ਦੇਵਾਨ੍ਸृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ ਤਨੁਮਨ੍ਯਾਮਪਦ੍ਯਤ

ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਦੇਹ ਲੈ ਲਈ।

ਉਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਸਾ ਤਨੁਸ੍ਤੇਨ ਸਦ੍ਯੋ ऽਹਃ ਸਮਜਾਯਤ ਤਸ੍ਮਾਦਹੋ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਂ ਦੇਵਤਾਃ ਸਮੁਪਾਸਤੇ

ਉਹ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਦਿਨ ਬਣ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਿਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮਿਕਾਮੇਵ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਾਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਮਨ੍ਯਤ ਪਿਤृਵਨ੍ਮਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਤਵ ਹੀ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਦੇਹ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੇਹ ਲਈ।

ਪਿਤਰੋ ਹ੍ਯੁਪਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਹ੍ਣੋਰ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ऽਭਵਨ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤृਤ੍ਵਂ ਤੇਨ ਤੇषੁ ਤਤ੍

ਪਿਤਰ ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੋ ਸੰਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਦੇਵਤਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਿਤਰਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ।

ਯਯਾ ਸृष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਪਿਤਰਸ੍ ਤਨੁਂ ਤਾਂ ਸ ਵ੍ਯਪੋਹਤ ਸਾਪਵਿਦ੍ਧਾ ਤਨੁਸ੍ਤੇਨ ਸਦ੍ਯਃ ਸਂਧ੍ਯਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ

ਜਿਸ ਦੇਹ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੇਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਦੇਹ ਤੁਰੰਤ ਸੰਧਿਆ ਬਣ ਗਈ।

ਯਸ੍ਮਾਦਹਰ੍ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਯਾ ਸਾਸੁਰੀ ਸ੍ਮृਤਾ ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਪੈਤ੍ਰੀ ਯਾ ਤਨੁਃ ਸਾ ਤੁ ਗਰੀਯਸੀ

ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਤ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऋषਯੋ ਮਾਨਵਾਸ੍ ਤਥਾ ਉਪਾਸਨ੍ਤੇ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਾ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਹ੍ਣੋਰ੍ ਮਧ੍ਯਮਾਂ ਤਨੁਮ੍

ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤਤੋ ਹ੍ਯਨ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਨੁਂ ਵੈ ਸਮਗृਹ੍ਣਤ ਰਜੋਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮਿਕਾਯਾਂ ਤੁ ਮਨਸਾ ਸੋ ऽਸृਜਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਰਜੋ ਗੁਣ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਿਰਜਣ ਕਰੀ।

ਰਜਃਪ੍ਰਿਯਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸੋ ऽਥ ਮਾਨਸਾਨਸृਜਤ੍ਸੁਤਾਨ੍ ਮਨਸ੍ਵਿਨਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਨਵਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਸੁਤਾਃ

ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਜੋ ਗੁਣ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਏ; ਉਹ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਮਨੁਸ਼ ਬਣੇ।

ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਾਂ ਤਨੁਂ ਤਾਮ੍ ਅਪੋਹਤ ਸਾਪਵਿਦ੍ਧਾ ਤਨੁਸ੍ਤੇਨ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਜਾਯਤ

ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਹ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਰੂਪ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਹੀ ਜੋਤਸਨਾ ਤੁਰੰਤ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ।

ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਯਾ ਉਦ੍ਭਵੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਇਤ੍ਯੇਤਾਸ੍ਤਨਵਸ੍ਤੇਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਵਿਦ੍ਧਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ

ਜਦੋਂ ਜੋਤਸਨਾ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੂਪ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ।

ਸਦ੍ਯੋ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਹਨੀ ਚੈਵ ਸਂਧ੍ਯਾ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾ ਚ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸਂਧ੍ਯਾ ਅਹਸ਼੍ਚੈਵ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮਕਂ ਤ੍ਰਯਮ੍

ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਸੰਧਿਆ ਅਤੇ ਜੋਤਸਨਾ ਤੁਰੰਤ ਜਨਮ ਲਏ; ਜੋਤਸਨਾ, ਸੰਧਿਆ ਅਤੇ ਦਿਨ ਇਹ ਤਿੰਨ ਸਿਰਫ ਸਤਵ ਗੁਣ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹਨ।

ਤਮੋਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮਿਕਾ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਸਾ ਵੈ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਸ਼ਾਤ੍ਮਿਕਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਾ ਦਿਵਾਤਨ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟ੍ਯਾ ਸृष੍ਟਾ ਮੁਖਾਤ੍ਤੁ ਵੈ

ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਮੋ ਗੁਣ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹਨੇਰੀ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਿਨ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਬਣੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲਏ।

ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਦਿਵਾ ਜਨ੍ਮ ਬਲਿਨਸ੍ਤੇਨ ਵੈ ਦਿਵਾ ਤਨ੍ਵਾ ਯਯਾਸੁਰਾਨ੍ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਘਨਾਦਸृਜਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ

ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਹਨ; ਉਸ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋ ਨਿਸ਼ਿਜਨ੍ਮਾਨੋ ਬਲਿਨੋ ਨਿਸ਼ਿ ਤੇਨ ਤੇ ਏਤਾਨ੍ਯੇਵ ਭਵਿष੍ਯਾਣਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰੈਃ ਸਹ

ਜੋ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਉਹ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ; ਇਹ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਣਗੇ।

ਪਿਤॄਣਾਂ ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਅਤੀਤਾਨਾਗਤੇषੁ ਵੈ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ

ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹਨ।

ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਹਨੀ ਸਂਧ੍ਯਾ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਂਭਾਂਸਿ ਤਾਨਿ ਵੈ ਭਾਨ੍ਤਿ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤੋ ऽਂਭਾਂਸਿ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ऽਯਂ ਸੁਮਨੀषਿਭਿਃ

ਜੋਤਸਨਾ, ਰਾਤ, ਦਿਨ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ—ਇਹ ਚਾਰ 'ਅੰਭਾਂਸੀ' ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭਾਤਿਰ੍ਦੀਪ੍ਤੌ ਨਿਗਦਿਤਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਥ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸੋ ऽਮ੍ਭਾਂਸ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵਮਾਨੁषਦਾਨਵਾਨ੍

'ਭਾਤਿ' ਦਾ ਅਰਥ ਚਮਕਣਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਇਹ ਅੰਭਾਂਸੀ ਰਚ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।

ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸृਜਤ੍ਤਨ੍ਵਾ ਆਤ੍ਮਨਾ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਪੁਨਃ ਤਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਨੁਂ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ; ਜੋਤਸਨਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।

ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਤਮੋਰਜਃਪ੍ਰਾਯਾਂ ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਪੂਜਯਤ੍ ਅਨ੍ਧਕਾਰੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟਾਂਸ੍ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਾਨ੍ ਸੋ ऽਸृਜਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਤਮੋ ਅਤੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਵਾਲੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।