ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਾਣਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸृਜਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਚ ਮਰੀਚਿਨਮ੍ ਭृਗੁਸ੍ਤੁ ਹृਦਯਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ऋषਿਃ ਸਲਿਲਜਨ੍ਮਨਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਦਕਸ਼, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮਰੀਚੀ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।

ਸ਼ਿਰਸੋ ऽਙ੍ਗਿਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਦਤ੍ਰਿਂ ਤਥਾਸृਜਤ੍ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਤਥੋਦਾਨਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਨਾਚ੍ਚ ਪੁਲਹਂ ਪੁਨਃ

ਸਿਰ ਤੋਂ ਅੰਗਿਰਸ, ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਅਤ੍ਰਿ, ਉਪਰਲੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਪੁਲਸਤਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਿਆਪਕ ਸਾਹ ਤੋਂ ਪੁਲਹਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।

ਸਮਾਨਜੋ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ ਚ ਅਪਾਨਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਏਕਾਦਸ਼ਾ ਸ੍ਮृਤਾਃ

ਸਮਾਨ ਸਾਹ ਤੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਕ੍ਰਤੁ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗਿਆਰਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।

ਧਰ੍ਮਾਦਯਃ ਪ੍ਰਥਮਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤਾਃ ਭृਗ੍ਵਾਦਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸृष੍ਟਾ ਨਵੈਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ

ਧਰਮ ਆਦਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਜੰਮੇ, ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਨੌ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।

ਗृਹਮੇਧਿਨਃ ਪੁਰਾਣਾਸ੍ ਤੇ ਧਰ੍ਮਸ੍ ਤੈਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਃ ਤੇषਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਤੇ ਵਂਸ਼ਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ

ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਗ੍ਰਹਸਥਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਚਲਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਰਾਂ ਵੰਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।

ਕ੍ਰਿਯਾਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਵਨ੍ਤੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਰ੍ ਅਲਂਕृਤਾਃ ऋਭੁਃ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਾਵੇਤਾਵੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸੌ

ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਦੇ, ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਿਭੂ ਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ — ਇਹ ਦੋ ਉੱਚੀ ਰੀਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਪਨ੍ਨੌ ਪਰਂ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਪੂਰ੍ਵਜੌ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤ੍ਵष੍ਟਮੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪੁਰਾਣੌ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੌ

ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਹਨ। ਅਠਵੀਂ ਕਲਪ ਦੇ ਲੰਘ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਸਨ।

ਵਿਰਾਜੇਤਾਮੁਭੌ ਲੋਕੇ ਤੇਜਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਧਿष੍ਠਿਤੌ ਤਾਵੁਭੌ ਯੋਗਕਰ੍ਮਾਣਾਵ੍ ਆਰੋਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੋਗ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਕੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।

ਪ੍ਰਜਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਕਾਮਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤੌ ਯਥੋਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ ਏਵੇਹ ਕੁਮਾਰਃ ਸ ਇਹੋਚ੍ਯਤੇ

ਉਹ ਲੋਕ, ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੈਰਾਗ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਮਾਰਾ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੇਤਿ ਨਾਮਾਸ੍ਯੇਹ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਤਤੋ ऽਭਿਧ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਮਾਨਸਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਸਨਤਕੁਮਾਰ' ਟਿਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ।

ਤਚ੍ਛਰੀਰਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੈਃ ਕਾਰ੍ਯੈਸ੍ਤੈਃ ਕਾਰਣੈਃ ਸਹ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਾਃ ਸਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ

ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।

ਤਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰਪਿਤॄਨ੍ ਮਾਨੁषਾਂਸ਼੍ ਚ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਅਮ੍ਭਾਂਸ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਯੂਯੁਜਤ੍

ਫਿਰ, ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ—ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ।

ਤਤਸ੍ਤੁ ਯੁਞ੍ਜਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਮੋਮਾਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ ਸਮਭਿਧ੍ਯਾਯਤਃ ਸਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ

ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਸਿਰਫ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਮਹਿਨਤ ਨਾਲ ਰਚਨਾ ਹੋਈ।

ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਜਘਨਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਸੁਰਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਸੁਤਾਃ ਅਸੁਃ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਾਨਸ੍ ਤਤੋ ऽਸੁਰਾਃ

ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਨੀਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਤਰ—ਅਸੁਰ—ਪੈਦਾ ਹੋਏ। 'ਅਸੁ' ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ ਜੀਵਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਜਨਮ ਤੋਂ ਉਹ ਅਸੁਰ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਯਯਾ ਸृष੍ਟਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਂ ਤਨੁਂ ਸ ਵ੍ਯਪੋਹਤ ਸਾਪਵਿਦ੍ਧਾ ਤਨੁਸ੍ ਤੇਨ ਸਦ੍ਯੋ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ ਅਜਾਯਤ

ਉਸ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੇਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਦੇਹ ਤੁਰੰਤ ਰਾਤ ਬਣ ਗਈ।

ਸਾ ਤਮੋਬਹੁਲਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਨਿਯਾਮਿਕਾ ਆਵृਤਾਸ੍ਤਮਸਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਪਨ੍ਤ੍ਯੁਤ

ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਤ ਹੀ ਨਿਯਮ ਬਣੀ। ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਸੌਂਦੇ ਹਨ।

ਸृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸੋ ਵੈ ਤਨੁਮਨ੍ਯਾਮਗृਹ੍ਣਤ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਬਹੁਲਾਂ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਪੂਜਯਤ੍

ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਸਤਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਹ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਯੁਞ੍ਜਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਤਤੋ ਮੁਖਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦੀਵ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ

ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।

ਯਤੋ ऽਸ੍ਯ ਦੀਵ੍ਯਤੋ ਜਾਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਧਾਤੁਰ੍ਦਿਵਿਤਿ ਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕ੍ਰੀਡਾਯਾਂ ਸ ਵਿਭਾਵ੍ਯਤੇ

ਜਦ ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਦਿਵ' ਦਾ ਮਤਲਬ ਚਮਕਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਦੀਵ੍ਯਨ੍ਤੋ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤੇਨ ਦੇਵਤਾਃ ਦੇਵਾਨ੍ਸृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਦੇਵੇਸ਼ਸ੍ ਤਨੁਮਨ੍ਯਾਮਪਦ੍ਯਤ

ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਦੇਹ ਲੈ ਲਈ।

ਉਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਸਾ ਤਨੁਸ੍ਤੇਨ ਸਦ੍ਯੋ ऽਹਃ ਸਮਜਾਯਤ ਤਸ੍ਮਾਦਹੋ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਂ ਦੇਵਤਾਃ ਸਮੁਪਾਸਤੇ

ਉਹ ਦੇਹ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਦਿਨ ਬਣ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦਿਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮਿਕਾਮੇਵ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਾਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਮਨ੍ਯਤ ਪਿਤृਵਨ੍ਮਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਪ੍ਰਭੋਃ

ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਤਵ ਹੀ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਦੇਹ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੇਹ ਲਈ।

ਪਿਤਰੋ ਹ੍ਯੁਪਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਹ੍ਣੋਰ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ऽਭਵਨ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤृਤ੍ਵਂ ਤੇਨ ਤੇषੁ ਤਤ੍

ਪਿਤਰ ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੋ ਸੰਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਦੇਵਤਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਿਤਰਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ।

ਯਯਾ ਸृष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਪਿਤਰਸ੍ ਤਨੁਂ ਤਾਂ ਸ ਵ੍ਯਪੋਹਤ ਸਾਪਵਿਦ੍ਧਾ ਤਨੁਸ੍ਤੇਨ ਸਦ੍ਯਃ ਸਂਧ੍ਯਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ

ਜਿਸ ਦੇਹ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੇਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਦੇਹ ਤੁਰੰਤ ਸੰਧਿਆ ਬਣ ਗਈ।

ਯਸ੍ਮਾਦਹਰ੍ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਯਾ ਸਾਸੁਰੀ ਸ੍ਮृਤਾ ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਪੈਤ੍ਰੀ ਯਾ ਤਨੁਃ ਸਾ ਤੁ ਗਰੀਯਸੀ

ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਤ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ऋषਯੋ ਮਾਨਵਾਸ੍ ਤਥਾ ਉਪਾਸਨ੍ਤੇ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਾ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਹ੍ਣੋਰ੍ ਮਧ੍ਯਮਾਂ ਤਨੁਮ੍

ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਤ ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀ ਰੂਪ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤਤੋ ਹ੍ਯਨ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਨੁਂ ਵੈ ਸਮਗृਹ੍ਣਤ ਰਜੋਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮਿਕਾਯਾਂ ਤੁ ਮਨਸਾ ਸੋ ऽਸृਜਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਰਜੋ ਗੁਣ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਿਰਜਣ ਕਰੀ।

ਰਜਃਪ੍ਰਿਯਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸੋ ऽਥ ਮਾਨਸਾਨਸृਜਤ੍ਸੁਤਾਨ੍ ਮਨਸ੍ਵਿਨਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਾਨਵਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਸੁਤਾਃ

ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਜੋ ਗੁਣ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਏ; ਉਹ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਮਨੁਸ਼ ਬਣੇ।

ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਾਂ ਤਨੁਂ ਤਾਮ੍ ਅਪੋਹਤ ਸਾਪਵਿਦ੍ਧਾ ਤਨੁਸ੍ਤੇਨ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਜਾਯਤ

ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਹ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਰੂਪ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਹੀ ਜੋਤਸਨਾ ਤੁਰੰਤ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ।