ਵਿਜ੍ਞਾਨੇਨ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਮਹੌਜਸਃ ਸਂਬੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਨਾਤ੍ਵੇ ਅਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਯੋਗਿਨਃ
ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਜੋਗੀਆਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਰੋਕ ਲਏ।
ਅਸृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਂ ਗਤਾਃ ਪੁਨਃ ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਵ੍ਯਤੀਤੇषੁ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਾਨ੍ ਸਾਧਕਾਨ੍ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮੁੜ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਕਾਬਲ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਮਾਨਸਾਨਸृਜਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੁਨਃ ਸ੍ਥਾਨਾਭਿਮਾਨਿਨਃ ਆ ਭੂਤਸਮ੍ਪ੍ਲਵਾਵਸ੍ਥਾ ਯੈਰਿਯਂ ਵਿਧृਤਾ ਮਹੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਮਨ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਤੱਕ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਆਪੋ ऽਗ੍ਨਿਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਾਯੁਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਵਂ ਤਥਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਨਦੀਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਸ਼ੈਲਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਅਕਾਸ਼, ਅਸਮਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਬਣਾਏ।
ਓषਧੀਨਾਂ ਤਥਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਲ੍ਲੀਨਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਵੀਰੁਧਾਮ੍ ਲਤਾਃ ਕਾष੍ਠਾਃ ਕਲਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਃ ਸਂਧਿਰਾਤ੍ਰ੍ਯਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੜੀਆਂ, ਬੇਲਾਂ, ਰੁੱਖ, ਝਾੜੀਆਂ, ਲਤਾਵਾਂ, ਲੱਕੜ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਪ, ਪਲ, ਸੰਧੀਆਂ, ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਦਿਨ ਵੀ ਬਣਾਏ।
ਅਰ੍ਧਮਾਸਾਂਸ਼੍ ਚ ਮਾਸਾਂਸ਼੍ ਚ ਅਯਨਾਬ੍ਦਯੁਗਾਨਿ ਚ ਸ੍ਥਾਨਾਭਿਮਾਨਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਨਾਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤੇ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੱਖ, ਮਹੀਨੇ, ਅਯਨ, ਸਾਲ ਤੇ ਯੁਗ ਬਣਾਏ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨृषੀਂਸ਼੍ ਚ ਮਹਤੋ ਗਦਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਨਿਬੋਧਤ ਮਰੀਚਿਭृਗ੍ਵਙ੍ਗਿਰਸਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਪੁਲਹਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਮਰੀਚੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹਾ ਤੇ ਕ੍ਰਤੁ।
ਦਕ੍ਸ਼ਮਤ੍ਰਿਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਸੋ ऽਸृਜਨ੍ਮਾਨਸਾਨ੍ ਨਵ ਨਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਗਤਾਃ
ਦਕਸ਼, ਅਤ੍ਰਿ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ — ਇਹ ਨੌ mentally ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਕਾਨਾਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ऽਸृਜਚ੍ਚ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚੈਵ ਸੁਖਾਵਹਮ੍ ਸੋ ऽਸृਜਦ੍ ਵ੍ਯਵਸਾਯਾਤ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਂ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੰਕਲਪ ਤੇ ਧਰਮ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਧਰਮ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਚੈਵ ਸਂਕਲ੍ਪਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ਮਾਨਸਸ਼੍ ਚ ਰੁਚਿਰ੍ਨਾਮ ਵਿਜਜ੍ਞੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਸੰਕਲਪ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸੰਕਲਪ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਰੁਚਿ ਨਾਮ ਦਾ ਜੀਵ ਜੰਮਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸृਜਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਚ ਮਰੀਚਿਨਮ੍ ਭृਗੁਸ੍ਤੁ ਹृਦਯਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ऋषਿਃ ਸਲਿਲਜਨ੍ਮਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਦਕਸ਼, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮਰੀਚੀ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਿਰਸੋ ऽਙ੍ਗਿਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਦਤ੍ਰਿਂ ਤਥਾਸृਜਤ੍ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਤਥੋਦਾਨਾਦ੍ ਵ੍ਯਾਨਾਚ੍ਚ ਪੁਲਹਂ ਪੁਨਃ
ਸਿਰ ਤੋਂ ਅੰਗਿਰਸ, ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਅਤ੍ਰਿ, ਉਪਰਲੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਪੁਲਸਤਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਵਿਆਪਕ ਸਾਹ ਤੋਂ ਪੁਲਹਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਨਜੋ ਵਸਿष੍ਠਸ਼੍ ਚ ਅਪਾਨਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਏਕਾਦਸ਼ਾ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਸਮਾਨ ਸਾਹ ਤੋਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਕ੍ਰਤੁ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗਿਆਰਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਾਦਯਃ ਪ੍ਰਥਮਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤਾਃ ਭृਗ੍ਵਾਦਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸृष੍ਟਾ ਨਵੈਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ
ਧਰਮ ਆਦਿ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਜੰਮੇ, ਇਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਨੌ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਗृਹਮੇਧਿਨਃ ਪੁਰਾਣਾਸ੍ ਤੇ ਧਰ੍ਮਸ੍ ਤੈਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਃ ਤੇषਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਤੇ ਵਂਸ਼ਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਗ੍ਰਹਸਥਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਚਲਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਰਾਂ ਵੰਸ਼ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਕ੍ਰਿਯਾਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਵਨ੍ਤੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਰ੍ ਅਲਂਕृਤਾਃ ऋਭੁਃ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਾਵੇਤਾਵੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸੌ
ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਦੇ, ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਿਭੂ ਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ — ਇਹ ਦੋ ਉੱਚੀ ਰੀਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਪਨ੍ਨੌ ਪਰਂ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਪੂਰ੍ਵਜੌ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤ੍ਵष੍ਟਮੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪੁਰਾਣੌ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਮੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਹਨ। ਅਠਵੀਂ ਕਲਪ ਦੇ ਲੰਘ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਸਨ।
ਵਿਰਾਜੇਤਾਮੁਭੌ ਲੋਕੇ ਤੇਜਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਧਿष੍ਠਿਤੌ ਤਾਵੁਭੌ ਯੋਗਕਰ੍ਮਾਣਾਵ੍ ਆਰੋਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੋਗ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਕੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਜਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਕਾਮਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤੌ ਯਥੋਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ ਏਵੇਹ ਕੁਮਾਰਃ ਸ ਇਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਲੋਕ, ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੈਰਾਗ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਮਾਰਾ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੇਤਿ ਨਾਮਾਸ੍ਯੇਹ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ਤਤੋ ऽਭਿਧ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਮਾਨਸਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਸਨਤਕੁਮਾਰ' ਟਿਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਮਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ।
ਤਚ੍ਛਰੀਰਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੈਃ ਕਾਰ੍ਯੈਸ੍ਤੈਃ ਕਾਰਣੈਃ ਸਹ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਾਃ ਸਮਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰਪਿਤॄਨ੍ ਮਾਨੁषਾਂਸ਼੍ ਚ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ ਅਮ੍ਭਾਂਸ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਯੂਯੁਜਤ੍
ਫਿਰ, ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ—ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਪ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਯੁਞ੍ਜਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਮੋਮਾਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ ਸਮਭਿਧ੍ਯਾਯਤਃ ਸਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਸਿਰਫ ਹਨੇਰੇ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਮਹਿਨਤ ਨਾਲ ਰਚਨਾ ਹੋਈ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਯ ਜਘਨਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਅਸੁਰਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਸੁਤਾਃ ਅਸੁਃ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ ਤਜ੍ਜਨ੍ਮਾਨਸ੍ ਤਤੋ ऽਸੁਰਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਨੀਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਤਰ—ਅਸੁਰ—ਪੈਦਾ ਹੋਏ। 'ਅਸੁ' ਨੂੰ ਵਿਦਵਾਨ ਜੀਵਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਜਨਮ ਤੋਂ ਉਹ ਅਸੁਰ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਯਾ ਸृष੍ਟਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਂ ਤਨੁਂ ਸ ਵ੍ਯਪੋਹਤ ਸਾਪਵਿਦ੍ਧਾ ਤਨੁਸ੍ ਤੇਨ ਸਦ੍ਯੋ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ ਅਜਾਯਤ
ਉਸ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੇਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਦੇਹ ਤੁਰੰਤ ਰਾਤ ਬਣ ਗਈ।
ਸਾ ਤਮੋਬਹੁਲਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤੋ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਨਿਯਾਮਿਕਾ ਆਵृਤਾਸ੍ਤਮਸਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਪਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਰਾਤ ਹੀ ਨਿਯਮ ਬਣੀ। ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਸੌਂਦੇ ਹਨ।
ਸृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਾਂਸ੍ਤਤਃ ਸੋ ਵੈ ਤਨੁਮਨ੍ਯਾਮਗृਹ੍ਣਤ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਬਹੁਲਾਂ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਦੇਹ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਅਤੇ ਸਤਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਹ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਯੁਞ੍ਜਤਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਤਤੋ ਮੁਖਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦੀਵ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਜਦ ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਯਤੋ ऽਸ੍ਯ ਦੀਵ੍ਯਤੋ ਜਾਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਧਾਤੁਰ੍ਦਿਵਿਤਿ ਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕ੍ਰੀਡਾਯਾਂ ਸ ਵਿਭਾਵ੍ਯਤੇ
ਜਦ ਉਹ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। 'ਦਿਵ' ਦਾ ਮਤਲਬ ਚਮਕਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।