ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਸ੍ਤਾਰਕਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅष੍ਟਧਾ ਤੁ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਹ ਅਠ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਰਿਆਂ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ।
ਸਿਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਨੁष੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਹਧਰ੍ਮਿਣਃ ਇਤ੍ਯੇष ਤੈਜਸਃ ਸਰ੍ਗੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਵਾਕ੍ਸ੍ਰੋਤਃਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸਿਧ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਤੇਜਸਵੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਮੋ ऽਨੁਗ੍ਰਹਃ ਸਰ੍ਗਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਤੁ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇਣ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁष੍ਟ੍ਯਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਪੰਜਵੀਂ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ: ਉਲਟ ਜਾਣ, ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਤਸੱਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
ਸ੍ਥਾਵਰੇषੁ ਵਿਪਰ੍ਯਾਸਸ੍ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿषੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਸਿਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਨੁष੍ਯਾਸ੍ਤੁ ऋषਿਦੇਵੇषੁ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਟ ਜਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਸ਼ੂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੂਰੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇष ਪ੍ਰਾਕृਤਃ ਸਰ੍ਗੋ ਵੈਕृਤੋ ਨਵਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਭੂਤਾਦਿਕਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਮੁੱਖ ਰਚਨਾ ਹੈ; ਦੂਜੀ ਰਚਨਾ ਨੌਂਵੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੱਤਾਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਛੇਵੀਂ ਰਚਨਾ ਹੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਚ ਤੇषਾਂ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵੈ ਪੁਨਃ ਭੂਤਾਦਿਕਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਪ੍ਤਮਃ ਸਰ੍ਗ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਤੱਤਾਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਚਲ ਰਹੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਰਚਨਾ ਵੀ।
ਤੇ ਪਰਿਗ੍ਰਾਹਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਵਿਭਾਗਰਤਾਃ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਾਦਨਾਸ਼੍ ਚਾਪ੍ਯਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ ਚ ਜ੍ਞੇਯਾ ਭੂਤਾਦਿਕਾਸ਼੍ ਚ ਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਪਕੜਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੰਡ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਅਸਥਿਰ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪਰ੍ਯਯੇਣ ਭੂਤਾਦਿਰ੍ ਅਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਮਹਤਃ ਸਰ੍ਗੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਲਟ ਜਾਣ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾਲ, ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਰਚਨਾ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਰਚਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤੁ ਭੂਤਸਰ੍ਗਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ਵੈਕਾਰਿਕਸ੍ਤृਤੀਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਗ ਐਨ੍ਦ੍ਰਿਯਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਦੂਜੀ ਰਚਨਾ ਸੁਖਮ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੀਜੀ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਉਪਜੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇष ਪ੍ਰਾਕृਤਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਃ ਮੁਖ੍ਯਸਰ੍ਗਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਸ਼੍ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾ ਵੈ ਸ੍ਥਾਵਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਇਹ ਮੁੱਖ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਪਜੀ; ਚੌਥੀ ਮੁੱਖ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਜੀਵ ਅਡੋਲ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ऽਰ੍ਵਾਕ੍ਸ੍ਰੋਤਸਾਂ ਸਰ੍ਗਃ ਸਪ੍ਤਮਃ ਸ ਤੁ ਮਾਨੁषਃ ਅष੍ਟਮੋ ऽਨੁਗ੍ਰਹਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਸ੍ਤਾਮਸਸ਼੍ ਚ ਸਃ
ਫਿਰ, ਸੱਤਵੀਂ ਰਚਨਾ ਹੇਠਾਂ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ; ਅਠਵੀਂ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਸਾਤਵਿਕ ਅਤੇ ਤਾਮਸਿਕ ਦੋਵੇਂ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚੈਤੇ ਵੈਕृਤਾਃ ਸਰ੍ਗਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਯਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਵੈਕृਤਸ਼੍ਚੈਵ ਕੌਮਾਰੋ ਨਵਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਇਹ ਪੰਜ ਦੂਜੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਮੁੱਖ, ਦੂਜੀ ਅਤੇ ਕੌਮਾਰ ਰਚਨਾ ਨੌਂਵੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਾਃ ਸਰ੍ਗਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਯਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ षਟ੍ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਰਚਨਾਵਾਂ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਨ; ਛੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ, ਉਹ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਨ।
ਵਿਸ੍ਤਰਾਨੁਗ੍ਰਹਃ ਸਰ੍ਗਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਬੋਧਤ ਚਤੁਰ੍ਧਾਵਸ੍ਥਿਤਃ ਸੋ ऽਥ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਹੁਣ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਰਚਨਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵੈਕृਤਾਸ਼੍ ਚ ਨਵ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਾਨੁਰਕ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਕਾਰਣੈਸ਼੍ ਚ ਬੁਧੈਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਇਹ ਨੌਂ, ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਦੂਜੀਆਂ, ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਾਰਨ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਗ੍ਰੇ ਸਸਰ੍ਜ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਾਨਸਾਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਾਨ੍ ऋਭੁਃ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਾਵੇਤਾਵੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸੌ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਸਮਾਨ ਜੀਵ ਬਣਾਏ: ਰਿਭੂ ਅਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉਪਰ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਪੂਰ੍ਵੋਤ੍ਪਨ੍ਨੌ ਪੁਰਾ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਪੂਰ੍ਵਜੌ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤ੍ਵष੍ਟਮੇ ਕਲ੍ਪੇ ਪੁਰਾਣੌ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਪਜੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ; ਪੁਰਾਣੇ, ਅਠਵੀਂ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹਨ।
ਤੌ ਵਾਰਾਹੇ ਤੁ ਭੂਰ੍ਲੋਕੇ ਤੇਜਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਧਿष੍ਠਿਤੌ ਤਾਵੁਭੌ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਰ੍ਮਾਣਾਵ੍ ਆਰੋਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਵਾਰਾਹ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਟਿਕੇ ਰਹੇ; ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਪ੍ਰਜਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਕਾਮਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤੌ ਯਥੋਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਥੈਵੇਹ ਕੁਮਾਰਃ ਸ ਇਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਨੇ ਸੰਤਾਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਰਾਗ ਲਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਇੱਥੇ ਕੌਮਾਰਾ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰੇਤਿ ਨਾਮਾਸ੍ਯੇਹ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਸਨਨ੍ਦਂ ਸਨਕਂ ਚੈਵ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਚ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਸਨੰਦ, ਸਨਕ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨਾਤਨ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨੇਨ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਮਹੌਜਸਃ ਸਂਬੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਨਾਤ੍ਵੇ ਅਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਯੋਗਿਨਃ
ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਜੋਗੀਆਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਰੋਕ ਲਏ।
ਅਸृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਂ ਗਤਾਃ ਪੁਨਃ ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਵ੍ਯਤੀਤੇषੁ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਾਨ੍ ਸਾਧਕਾਨ੍ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮੁੜ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਕਾਬਲ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਮਾਨਸਾਨਸृਜਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੁਨਃ ਸ੍ਥਾਨਾਭਿਮਾਨਿਨਃ ਆ ਭੂਤਸਮ੍ਪ੍ਲਵਾਵਸ੍ਥਾ ਯੈਰਿਯਂ ਵਿਧृਤਾ ਮਹੀ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਮਨ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣ ਤੱਕ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਆਪੋ ऽਗ੍ਨਿਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਾਯੁਮ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਵਂ ਤਥਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਨਦੀਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਸ਼ੈਲਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਅਕਾਸ਼, ਅਸਮਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਬਣਾਏ।
ਓषਧੀਨਾਂ ਤਥਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਲ੍ਲੀਨਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਵੀਰੁਧਾਮ੍ ਲਤਾਃ ਕਾष੍ਠਾਃ ਕਲਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਃ ਸਂਧਿਰਾਤ੍ਰ੍ਯਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੜੀਆਂ, ਬੇਲਾਂ, ਰੁੱਖ, ਝਾੜੀਆਂ, ਲਤਾਵਾਂ, ਲੱਕੜ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਪ, ਪਲ, ਸੰਧੀਆਂ, ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਦਿਨ ਵੀ ਬਣਾਏ।
ਅਰ੍ਧਮਾਸਾਂਸ਼੍ ਚ ਮਾਸਾਂਸ਼੍ ਚ ਅਯਨਾਬ੍ਦਯੁਗਾਨਿ ਚ ਸ੍ਥਾਨਾਭਿਮਾਨਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਥਾਨਾਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤੇ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੱਖ, ਮਹੀਨੇ, ਅਯਨ, ਸਾਲ ਤੇ ਯੁਗ ਬਣਾਏ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨृषੀਂਸ਼੍ ਚ ਮਹਤੋ ਗਦਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਨਿਬੋਧਤ ਮਰੀਚਿਭृਗ੍ਵਙ੍ਗਿਰਸਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਪੁਲਹਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਮਰੀਚੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹਾ ਤੇ ਕ੍ਰਤੁ।
ਦਕ੍ਸ਼ਮਤ੍ਰਿਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਸੋ ऽਸृਜਨ੍ਮਾਨਸਾਨ੍ ਨਵ ਨਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਗਤਾਃ
ਦਕਸ਼, ਅਤ੍ਰਿ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ — ਇਹ ਨੌ mentally ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਪੁਰਾਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਕਾਨਾਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍ ਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ऽਸृਜਚ੍ਚ ਸਂਕਲ੍ਪਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚੈਵ ਸੁਖਾਵਹਮ੍ ਸੋ ऽਸृਜਦ੍ ਵ੍ਯਵਸਾਯਾਤ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਂ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸੰਕਲਪ ਤੇ ਧਰਮ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਧਰਮ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।