ਅਧृष੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵਾਙ੍ਮਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯੁਦ੍ਧਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਬੋਲ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਮ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾਉਣ ਲਈ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਅਦ੍ਭਿਃ ਸਂਛਾਦਿਤਾਂ ਭੂਮਿਂ ਸ ਤਾਮਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਉਪਗਮ੍ਯੋਜ੍ਜਹਾਰੈਨਾਮ੍ ਆਪਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਾਮੁਦ੍ਰਾ ਵੈ ਸਮੁਦ੍ਰੇषੁ ਨਾਦੇਯਾਸ਼੍ ਚ ਨਦੀषੁ ਚ ਰਸਾਤਲਤਲੇ ਮਗ੍ਨਾਂ ਰਸਾਤਲਪੁਟੇ ਗਤਾਮ੍
ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਦਾਨ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਤਲ ਵਿੱਚ ਡੁਬ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਦਰਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਲੋਕਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾਭ੍ਯੁਜ੍ਜਹਾਰ ਗਾਮ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਮਾਨੀਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਪृਥਿਵੀਧਰਃ
ਸਾਰਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੰਦ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਠਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸਥਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਮੋਚ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ ਅਸੌ ਧਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਧਰਾਧਰਃ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਜਲੌਘਸ੍ਯ ਮਹਤੀ ਨੌਰਿਵ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਢੇਰ, ਵੱਡੀ ਨੌਕ ਵਾਂਗ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਸਮਾ ਹ੍ਯੁਰੁਦੇਹਤ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਮਹੀ ਯਾਤਿ ਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ ਤਤ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਾਂ ਦੇਵੋ ਜਗਤਃ ਸ੍ਥਾਪਨੇਚ੍ਛਯਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਡੁਬੀ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਵਿਭਾਗਾਯ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ऽਮ੍ਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਸਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸੋ ऽਚਿਨੋਦ੍ ਗਿਰੀਨ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਵੰਡ ਲਈ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਸਰ੍ਗੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਤਦਾ ਸਂਵਰ੍ਤਕਾਗ੍ਨਿਨਾ ਤੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਸ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤਾ ਭੂਰਿਵਿਸ੍ਤਰਾਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਹਾਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ।
ਸ਼ੈਤ੍ਯਾਦੇਕਾਰ੍ਣਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਯੁਨਾ ਤੇਨ ਸਂਹਤਾਃ ਨਿषਿਕ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਚਲਾਭਵਨ੍
ਠੰਡ ਨਾਲ, ਉਸ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਾੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰੱਖੇ ਗਏ, ਉਥੇ ਉਥੇ ਅਡੋਲ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਏ।
ਤਦਾਚਲਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਚਲਾਃ ਪਰ੍ਵਭਿਃ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਗਿਰਯੋ ਹਿ ਨਿਗੀਰ੍ਣਤ੍ਵਾਚ੍ ਛਯਾਨਤ੍ਵਾਚ੍ਛਿਲੋਚ੍ਚਯਾਃ
ਅਡੋਲ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ 'ਅਚਲ' ਪਹਾੜ ਕਹਾਏ; ਤੇ ਢੇਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ 'ਪੱਥਰ ਦੇ ਢੇਰ' ਕਹਾਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਵਿਕੀਰ੍ਣੇषੁ ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਹਿ ਗਿਰਿष੍ਵਥ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਵਿਭਜਤੇ ਕਲ੍ਪਾਦਿषੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਏ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਹਰ ਚਕਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਸਸਮੁਦ੍ਰਾਮਿਮਾਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਸਪਰ੍ਵਤਾਮ੍ ਭੂਰਾਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ ਚਤੁਰੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਪੁਨਃ ਸੋ ऽਥ ਵ੍ਯਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਇਹ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਭੂ ਆਦਿ ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਚਿਆ।
ਲੋਕਾਨ੍ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾਥ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗਂ ਸਸਰ੍ਜ ਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਜਨਮਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਸਸਰ੍ਜ ਸृष੍ਟਿਂ ਤਦ੍ਰੂਪਾਂ ਕਲ੍ਪਾਦਿषੁ ਯਥਾਪੁਰਾ ਤਸ੍ਯਾਭਿਧ੍ਯਾਯਤਃ ਸਰ੍ਗਂ ਤਥਾ ਵੈ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਚਨਾ ਪਿਛਲੇ ਚਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕੀਤੀ; ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਰਚਨਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਰਚਨਾ ਹੋ ਗਈ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਸਮਕਾਲੇ ਵੈ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਸ੍ ਤਮੋਮਯਃ ਤਮੋਮੋਹੋ ਮਹਾਮੋਹਸ੍ ਤਾਮਿਸ੍ਰਸ਼੍ਚਾਨ੍ਧਸਂਜ੍ਞਿਤਃ
ਇਕ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਬੁੱਧੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਤਮਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਗਿਆਨ, ਵੱਡਾ ਭਟਕਾਵਾ, ਤੇ ਜੋ ਤਮਸ ਤੇ ਅੰਧਤਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਅਵਿਦ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਪਰ੍ਵੈषਾ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਪਞ੍ਚਧਾਵਸ੍ਥਿਤਃ ਸਰ੍ਗੋ ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਸੋ ऽਭਿਮਾਨਿਨਃ
ਇਹ ਅਗਿਆਨ, ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਪੰਜ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਵृਤਸ੍ਤਮਸਾ ਚੈਵ ਬੀਜਾਙ੍ਕੁਰਵਦਾਵृਤਃ ਬਹਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ੍ ਤਬ੍ਧੋ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞ ਏਵ ਚ
ਤਮਸ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਬੀਜ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇਹ ਜੜ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਵृਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਦੁਃਖਾਨਿ ਕਰਣਾਨਿ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਸਂਵृਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਗਾ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਧਨ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਢੱਕੀ ਆਤਮਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਮੁੱਖ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਖ੍ਯਸਰ੍ਗਂ ਤਥਾਭੂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹ੍ਯਸਾਧਕਮ੍ ਅਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਾਃ ਸੋ ऽਥ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਂ ਸੋ ਹ੍ਯਮਨ੍ਯਤ
ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੁੱਖ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਅਸਫਲ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਭਿਧ੍ਯਾਯਤਸ਼੍ਚੈਵ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਸ੍ਰੋਤਾ ਹ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਸ੍ਰੋਤਾਸ੍ ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿਰਛੀ ਧਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਉਸ ਤੋਂ ਤਿਰਛੀ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਏ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤਿਰਛੀ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਵਾਦਯਸ੍ਤੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਉਤ੍ਪਥਗ੍ਰਾਹਿਣੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਸ੍ਯਾਭਿਧ੍ਯਾਯਤੋ ऽਨ੍ਯਂ ਵੈ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਃ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਇਹ, ਪਸ਼ੂ ਆਦਿ, ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ; ਜਦ ਉਹ ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਤਵਿਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਰੋਤਾਸ੍ਤृਤੀਯਸ੍ਤੁ ਸ ਵੈ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਰੋਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਤੀਜੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉੱਤਲੇ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉੱਤੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਉੱਤਲੇ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤਿਬਹੁਲਾ ਬਹਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸਂਵृਤਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ ਬਹਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਊਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਰੋਤੋਭਵਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ; ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਚਮਕਦੇ, ਉਹ ਉੱਤਲੇ ਧਾਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਯੋਗੇਨ ਸृष੍ਟਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵੋਦ੍ਭਵਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਊਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਰੋਤਾਸ੍ਤृਤੀਯੋ ਵੈ ਦੇਵਸਰ੍ਗਸ੍ਤੁ ਸ ਸ੍ਮृਤਃ
ਸਾਤਵਿਕਤਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਾਤਵਿਕ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੀਜੀ, ਉੱਤਲੇ ਧਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਬਹਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਊਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਰੋਤੋਦ੍ਭਵਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਤੇ ਊਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਰੋਤਸੋ ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬੁਧੈਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਚਮਕਦੇ, ਉਹ ਉੱਤਲੇ ਧਾਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਉੱਤਲੇ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਰੋਤਃਸੁ ਸृष੍ਟੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਤੋ ऽਨ੍ਯਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਮਨ੍ਯਤ
ਜਦ ਉੱਤਲੇ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਬਣੇ, ਦਯਾਲੁ ਬ੍ਰਹਮਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਸਰ੍ਜ ਸਰ੍ਗਮਨ੍ਯਂ ਹਿ ਸਾਧਕਂ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਤਤੋ ऽਭਿਧ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਾਭਿਧ੍ਯਾਯਿਨਸ੍ਤਦਾ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੋਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਲਾਭਦਾਇਕ ਸੀ; ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਸੱਚ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਤਦਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦ੍ ਅਰ੍ਵਾਕ੍ਸ੍ਰੋਤਾਸ੍ਤੁ ਸਾਧਕਃ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਰ੍ਵਾਙ੍ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਤਤੋ ऽਰ੍ਵਾਕ੍ਸ੍ਰੋਤਸਸ੍ ਤੁ ਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲੇ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਬਹੁਲਾਸ੍ ਤਮਃਪृਕ੍ਤਾ ਰਜੋ ऽਧਿਕਾਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਦੁਃਖਬਹੁਲਾ ਭੂਯੋਭੂਯਸ਼੍ ਚ ਕਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤਮਸ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ, ਰਜਸ ਵਿਚ ਵਧੇਰੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਵृਤਾ ਬਹਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਸਾਧਕਾਸ਼੍ ਚ ਤੇ
ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹਨ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।