ਆਕਾਸ਼ੇਨਾਵृਤੋ ਵਾਯੁਃ ਖਂ ਤੁ ਭੂਤਾਦਿਨਾਵृਤਮ੍ ਭੂਤਾਦਿਰ੍ਮਹਤਾ ਚਾਪਿ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੇਨਾਵृਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਹਵਾ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਆਦਿ ਨੇ। ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਆਦਿ ਨੂੰ ਮਹੱਤਤੱਤ ਨੇ, ਤੇ ਮਹੱਤਤੱਤ ਨੂੰ ਅਵਿਅਕਤ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ਰ੍ਵਸ਼੍ਚਾਣ੍ਡਕਪਾਲਸ੍ਥੋ ਭਵਸ਼੍ਚਾਂਭਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਰੁਦ੍ਰੋ ऽਗ੍ਨਿਮਧ੍ਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਉਗ੍ਰੋ ਵਾਯੌ ਪੁਨਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਸ਼ਰਵ ਅੰਡੇ ਦੇ ਖੋਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਭਵ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇ ਉਗ੍ਰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਭੀਮਸ਼੍ਚਾਵਨਿਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਙ੍ਕਾਰੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਬੁਦ੍ਧੌ ਚ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਭੀਮ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਈਸ਼ਾ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ—ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਏਤੈਰਾਵਰਣੈਰਣ੍ਡਂ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਰ੍ ਵृਤਮ੍ ਏਤਾ ਆਵृਤ੍ਯ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮ੍ ਅष੍ਟੌ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਇਹ ਸੱਤ ਕੁਦਰਤੀ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਅੰਡਾ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਠੋ ਤੱਤ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸਰ੍ਗਕਾਲੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗ੍ਰਸਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਤੱਤ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਪ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਧਾਰਾਧੇਯਭਾਵੇਨ ਵਿਕਾਰਾਸ੍ਤੇ ਵਿਕਾਰਿषੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਰੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦ੍ ਅਣ੍ਡਮ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਸਂਭਵਮ੍
ਆਧਾਰ ਤੇ ਆਧੇਯ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਬਦਲੇ ਹੋਏ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਅਵਿਅਕਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹੀ ਅੰਡੇ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਅਵਿਅਕਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਅਣ੍ਡਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਸ ਏਵੇਸ਼ਃ ਪੁਰੁषੋ ऽਰ੍ਕਸਮਪ੍ਰਭਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰਣਂ ਸਂਸਿਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯੈਵ ਤੁ
ਉਸ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪੁਰਖ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ।
ਸ ਵੈ ਸ਼ਰੀਰੀ ਪ੍ਰਥਮਃ ਸ ਵੈ ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਵਾਮਾਙ੍ਗਜੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਖ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਹ੍ਯਭੂਦ੍ਦੇਵ ਇਚ੍ਛਯਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗਭਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਣ੍ਡੇ ਇਮੇ ਲੋਕਾ ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯੌ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਸਗ੍ਰਹੌ ਸਹ ਵਾਯੁਨਾ
ਉਸ ਅੰਡੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਨਕਸ਼ਤਰ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਹਵਾ—all ਅੰਦਰ ਹਨ।
ਲੋਕਾਲੋਕਦ੍ਵਯਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਣ੍ਡੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ ਯਤ੍ਤੁ ਸृष੍ਟੌ ਪ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਤਂ ਮਯਾ ਕਾਲਾਨ੍ਤਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਤੇ ਅਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੇਲੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਕਾਲਾਨ੍ਤਰਂ ਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਅਹਰ੍ਵੈ ਪਾਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ਚੈਤਾਵਤੀ ਜ੍ਞੇਯਾ ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਇਹ ਸਮਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਿਨ ਜਾਣੋ। ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਰਾਤ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਨੀ ਹੀ ਲੰਬੀ ਜਾਣੀਦੀ ਹੈ।
ਅਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਯਾ ਸृष੍ਟਿਃ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਲਯਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਨਾਹਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨ ਰਾਤ੍ਰਿਰਿਤਿ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਹਥ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਰਾਤ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਲੀਨ ਹੋਣਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਪਚਾਰਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਭੂਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਇੰਦਰਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਬਾਰੇ ਰੂਪਕ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ ਚ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ ਅਹਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਥਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਪਰਮ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਹਰਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਲੀਯਨ੍ਤੇ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਭਵਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ ਵ੍ਯਕ੍ਤੇ ਵਿਕਾਰੇ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹृਤੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਾਧਰ੍ਮ੍ਯੇਣਾਵਤਿष੍ਠੇਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਵੁਭੌ ਤਮਃਸਤ੍ਤ੍ਵਰਜੋਪੇਤੌ ਸਮਤ੍ਵੇਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ
ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਸਾਂਝ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ, ਚੰਗਿਆਈ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਇਕਸਾਰ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁਪृਕ੍ਤਾਵਭੂਤਾਂ ਤਾਵ੍ ਓਤਪ੍ਰੋਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਗੁਣਸਾਮ੍ਯੇ ਲਯੋ ਜ੍ਞੇਯੋ ਵੈषਮ੍ਯੇ ਸृष੍ਟਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰਚੇ-ਬੁਨੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਗੁਣ ਇਕਸਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸਮਝੋ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਗੁਣ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਰਚਨਾ ਹੋਣੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਿਲੇ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ਤੈਲਂ ਘृਤਂ ਪਯਸਿ ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਤਥਾ ਤਮਸਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਚ ਰਜਸ੍ਯਨੁਸृਤਂ ਜਗਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਤਿਲ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਘੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਹਨੇਰੇ, ਚੰਗਿਆਈ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਸ੍ਯ ਰਜਨੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਪਰਾਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਤਥਾ ਅਰ੍ਹਮੁਖੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਪਰਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਸਂਭਵਃ
ਸਾਰੀ ਰਾਤ, ਪਰਮ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਅਰਹਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਯੋਗੇਨ ਪਰੇਣ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਰਮ ਜੋਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਃ ਪਰਮਾ ਗੁਹ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ, ਤਿੰਨ ਦੇਵਤੇ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ, ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਹਨ।
ਏਤ ਏਵ ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾ ਏਤ ਏਵ ਤ੍ਰਯੋ ਗੁਣਾਃ ਏਤ ਏਵ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾ ਏਤ ਏਵ ਤ੍ਰਯੋ ऽਗ੍ਨਯਃ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤੇ ਹੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਹਨ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਹੀ ਤਿੰਨ ਅੱਗ ਹਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮਨੁਵ੍ਰਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰੇਣ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਿਥੁਨਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੁਪਜੀਵਿਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਯੋਗੋ ਨ ਹ੍ਯੇषਾਂ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਇਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਕਦੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ।
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤੁ ਪਰੋ ਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ ਚ ਮਹਤਃ ਪਰਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਰਜਸਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਗਾਦੌ ਹਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਰਜਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਚਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਃ ਸ ਪੁਰੁषੋ ਜ੍ਞੇਯਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸਾ ਪਰਾ ਸ੍ਮृਤਾ
ਉਹ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਪਰਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧਿष੍ਠਿਤਾ ਸਾ ਹਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਚੋਦ੍ਯਮਨੇ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਹਾਂਸ੍ਤਦੇਨਾਂ ਚਿਰਸ੍ਥਿਰਤ੍ਵਾਦ੍ ਵਿषਯਂ ਸ਼੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਵਲੋਂ ਸੰਭਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਮਹਾਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਗੁਣਵੈषਮ੍ਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਗਕਾਲਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਈਸ਼੍ਵਰਾਧਿष੍ਠਿਤਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦਸਦਾਤ੍ਮਕਾਤ੍
ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਅਸਮਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਰਚਨਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਸਤ ਤੇ ਅਸਤ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਂਸਿਦ੍ਧਃ ਕਾਰ੍ਯਕਰਣੇ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰੇ ਹ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਤੇਜਸਾਪ੍ਰਤਿਮੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਃ
ਰੁਦ੍ਰ, ਕਾਰਨ ਤੇ ਫਲ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ, ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਅਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।