ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਗੁਣਵਤ੍ਤਰਮ੍ ਸੁਰੇਸ਼ਸਂਮਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ

'ਮੇਰੇ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਗੁਣਵਾਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤ ਦਿਆਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ।'

ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ੍ਤਤੋ ਹਰਿਃ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਂ ਸਮਾਰੇਭੇ ਤਪੋਨਿਧਿਰਨਿਨ੍ਦਿਤਃ

ਜਾਂਬਵਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਰੀ, ਜੋ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨਾ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਸੋ ऽਥ ਨਾਰਾਯਣਃ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਪਾਦਸ੍ਯ ਚ ਮੁਨੇਰ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਚੈਵਾਸ਼੍ਰਮੋਤ੍ਤਮਮ੍

ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਆਘਰਪਾਦ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।

ऋषਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਙ੍ਗਿਰਸਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਯੋਗਂ ਲਬ੍ਧਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਜ੍ਞਯਾ

ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦਿਵਿਆ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਪ੍ਰਲੁਪ੍ਤਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਕੇਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਘृਤਾਕ੍ਤੋ ਮੁਞ੍ਜਮੇਖਲੀ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕृष੍ਣਸ੍ ਤਤਾਪ ਚ ਪਰਂਤਪਃ

ਉਸ ਦੀ ਦਾਡੀ ਤੇ ਵਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਘੀ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੰਜ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ।

ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ ਨਿਰਾਲਂਬਃ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਧਿष੍ਠਿਤਃ ਫਲਾਮ੍ਬਨਿਲਭੋਜੀ ਚ ऋਤੁਤ੍ਰਯਮ੍ ਅਧੋਕ੍ਸ਼ਜਃ

ਉਸ ਨੇ ਬਾਂਹ ਉਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਫਲ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਿਆ; ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਨੇ ਤਿੰਨ ਰੁੱਤਾਂ ਤਕ ਤਪ ਕੀਤਾ।

ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਦਦੌ ਰੁਦ੍ਰੋ ਬਹੂਨ੍ ਵਰਾਨ੍ ਸਾਮ੍ਬਂ ਜਾਂਬਵਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਾਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ

ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਰ ਦਿਤੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਂਬਾ, ਜਾਂਬਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਸੀ।

ਤਥਾ ਜਾਂਬਵਤੀ ਚੈਵ ਸਾਂਬਂ ਭਾਰ੍ਯਾ ਹਰੇਃ ਸੁਤਮ੍ ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਯਥਾਦਿਤਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਬਵਤੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸਾਂਬਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪਾ ਕੇ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ।

ਬਾਣਸ੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਤੇਨ ਛੇਦਿਤਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ਭੁਜਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਬਾਣਾ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਅਥ ਦੈਤ੍ਯਵਧਂ ਚਕ੍ਰੇ ਹਲਾਯੁਧਸਹਾਯਵਾਨ੍ ਤਥਾ ਦੁष੍ਟਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼ਾਨਾਂ ਲੀਲਯੈਵ ਰਣਾਜਿਰੇ

ਫਿਰ, ਹਲਾਯੁਧ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਦੇਵਸਮ੍ਭੂਤਂ ਨਰਕਂ ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵਮ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰਦਾਨਾਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨਰਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਰਧਵਚਕ੍ਰ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।

ਸ੍ਵੋਪਭੋਗ੍ਯਾਨਿ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ षੋਡਸ਼ਾਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ ਸ਼ਤਾਧਿਕਾਨਿ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਬਲਃ

ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਜੋੜ ਨਹੀਂ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁੜੀਆਂ ਲੈ ਲਈਆਂ।

ਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਉਪਸਂਹृਤਵਾਨ੍ ਕੁਲਮ੍ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਤਤ੍ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ऽਤਿष੍ਠਦਚ੍ਯੁਤਃ

ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਵੰਸ਼ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਅਚੁਤ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ।

ਤਦਾ ਤਸ੍ਯੈਵ ਤੁ ਗਤਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਵੈ ਜਰਾਕ੍ਲੇਸ਼ਾਪਹਾਰਿਣਃ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਬੁਢੇਪੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ।

ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ ਸ਼ਾਪਂ ਪਿਣ੍ਡਾਰਕੇ ऽਰਕ੍ਸ਼ਦ੍ ਵਚੋ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਸ੍ਤਦਾ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਕਣਵ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਪਿੰਡਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।

ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਰੂਪਂ ਜਰਕਾਸ੍ਤ੍ਰਚ੍ਛਲੇਨ ਤੁ ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਚ ਕृष੍ਣੋ ऽਪਿ ਲੁਬ੍ਧਕਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਦਿਵਮ੍

ਫਿਰ, ਜਰਾ ਦੇ ਤੀਰ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਚੌਰੈਸ਼੍ਚਾਪਹृਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਾਬਲੇਨ ਚ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।

ਬਲਭਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਾਗੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਚ ਮਹਿष੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ

ਬਲਭਦਰ ਨੇ ਵੀ ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ, ਸੱਪ ਬਣ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਪਤਨੀਆਂ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਆਦਿ ਵੀ।

ਸਹਾਗ੍ਨਿਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕृष੍ਣੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ ਰੇਵਤੀ ਚ ਤਥਾ ਦੇਵੀ ਬਲਭਦ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ

ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ; ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਰੇਵਤੀ ਵੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਲਭਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ।

ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਪਾਵਕਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਾ ਚ ਭਰ੍ਤृਪਥਂ ਗਤਾ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਂ ਹਰੇਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਰਮਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍

ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਔਰਤ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਹਰੀ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਰਥਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ,

ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਵृष੍ਣੀਨਾਮਪਿ ਸੁਵ੍ਰਤਃ ਕਨ੍ਦਮੂਲਫਲੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਲਿਕਾਰ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ

ਰਾਮ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਕੰਦ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ।

ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਭਾਵਾਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ ਚ ਦਿਵਂ ਗਤਃ ਏਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ

ਸਾਮਾਨ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ।

ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਵਿਲਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਸੋਮਵਂਸ਼ਾਨਾਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਚਰਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋਣਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਜਨਮੇ।

ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦਪਿ ਸ ਯਾਤਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ

ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਆਦਿਸਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸੂਤ ਸੂਚਿਤੋ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਃ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੈਵ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ

ਹੇ ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਤਾਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਕਰੋ, ਹੇ ਸੁਚਰਿਤਰ।

ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ ਪਰਤ੍ਵੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ

ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਪੁਰਖਾ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ।

ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਅਭਵਤ੍ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ਼੍ਚੇਤਿ ਯਦਾਹੁਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਚਿਨ੍ਤਕਾਃ

ਭਗਵਾਨ ਤੋਂ ਅਪਰਗਟ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਚ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।

ਗਨ੍ਧਵਰ੍ਣਰਸੈਰ੍ ਹੀਨਂ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਅਜਰਂ ਧ੍ਰੁਵਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍

ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸੁਗੰਧ, ਨਾ ਰੰਗ, ਨਾ ਸਵਾਦ ਹੈ, ਨਾ ਧੁਨੀ, ਨਾ ਛੂਹ; ਜੋ ਨਾ ਕਦੇ ਵੱਧਦਾ, ਨਾ ਘਟਦਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਂ ਮਹਾਭੂਤਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍ ਵਿਗ੍ਰਹਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਾਪ੍ਰਚੋਦਿਤਮ੍

ਜਗਤ ਦੀ ਜਣਨੀ, ਵੱਡਾ ਤੱਤ, ਪਰਮ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ।