ਪ੍ਰਜੀਵਤ੍ਯੇਤਿ ਵੈ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਚ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਉਹ ਲੰਮਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਗਰਤ, ਰਾਜ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਤ੍ਵਤਃ ਸਤ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞੇ ਚਤੁਰਃ ਸੁਤਾਨ੍ ਭਜਨਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਵਾਵृਧਂ ਨृਪਮ੍
ਸਾਤਵਤ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤੋਂ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ: ਭਜਨ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਸੀ; ਦਿਵਿਆ; ਦੇਵਾਵ੍ਰਧ; ਤੇ ਨ੍ਰਿਪ।
ਅਨ੍ਧਕਂ ਚ ਮਹਾਭਾਗਂ ਵृष੍ਣਿਂ ਚ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍ ਤੇषਾਂ ਨਿਸਰ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਵੈ
ਅੰਧਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਯਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਦਰਤੀ ਖਾਸੀਤਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਸृਞ੍ਜਯ੍ਯਾਂ ਭਜਨਾਚ੍ਚੈਵ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਾਦ੍ਵਿਜਜ੍ਞਿਰੇ ਅਯੁਤਾਯੁਃ ਸ਼ਤਾਯੁਸ਼੍ ਚ ਬਲਵਾਨ੍ ਹਰ੍षਕृਤ੍ਸ੍ਮृਤਃ
ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਤੇ ਭਜਨ ਤੋਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਜਨ ਤੋਂ, ਅਯੁਤਾਯੁ, ਸ਼ਤਾਯੁ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਹਰਸ਼ਕ੍ਰਿਤ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਦੇਵਾਵृਧੋ ਰਾਜਾ ਚਚਾਰ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤੋ ਮਮ ਭੂਯਾਦਿਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਰਾਜਾ ਦੇਵਾਵ੍ਰਧ ਨੇ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ।'
ਤਸ੍ਯ ਬਭ੍ਰੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਲੋਕੋ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ ਅਨੁਵਂਸ਼ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾ ਗਾਯਨ੍ਤੀਤਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬਭਰੂ ਨਾਮ ਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਨਾਮ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਪੁਰਾਣੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਗੁਣਾਨ੍ਦੇਵਾਵृਧਸ੍ਯਾਥ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਯਥੈਵ ਸ਼ृਣੁਮੋ ਦੂਰਾਤ੍ ਸਂਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤਥਾਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਚਲੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਾਵ੍ਰਧ ਦੇ ਗੁਣ ਗਿਣੀਏ।
ਬਭ੍ਰੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਦੇਵੈਰ੍ਦੇਵਾਵृਧਃ ਸਮਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਪਞ੍ਚ षष੍ਟਿਸ੍ਤੁ षਟ੍ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਾष੍ਟ ਚ
ਬਭਰੂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਦੇਵਾਵ੍ਰਧ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਪੰਜ, ਫਿਰ ਸਠ, ਫਿਰ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਅੱਠ ਮਨੁੱਖ ਹੋਏ।
ਯੇ ऽਮृਤਤ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬਭ੍ਰੋਰ੍ਦੇਵਾਵृਧਾਦਪਿ ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਨਮਤਿਰ੍ਵੀਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਤੁ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਬਭਰੂ ਤੇ ਦੇਵਾਵ੍ਰਧ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦਾਨੀ, ਸ਼ੂਰ, ਬ੍ਰਹਮਣੀ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਾਤ੍ਵਤਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਃ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਵਵਾਯੇ ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਭੋਜਾ ਵੈ ਦੈਵਤੋਪਮਾਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ—ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਭੋਜ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਚੈਵ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਵृष੍ਣਿਭਾਰ੍ਯੇ ਬਭੂਵਤੁਃ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸੁਮਿਤ੍ਰਂ ਮਿਤ੍ਰਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣੀਆਂ; ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਦ੍ਰੀ ਲੇਭੇ ਚ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਤਃ ਸਾ ਦੇਵਮੀਢੁषਮ੍ ਅਨਮਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਨਿਂ ਚੈਵ ਤਾਵੁਭੌ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮੌ
ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪਾਇਆ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੇਵਮੀਢੁਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਅਨਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਿਨੀ ਵੀ, ਦੋਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵਧੀਆ।
ਅਨਮਿਤ੍ਰਸੁਤੋ ਨਿਘ੍ਨੋ ਨਿਘ੍ਨਸ੍ਯ ਦ੍ਵੌ ਬਭੂਵਤੁਃ ਪ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਚ੍ਚ ਸੁਤਾਵੁਭੌ
ਅਨਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਘਨ ਸੀ; ਨਿਘਨ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ—ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਖਾ ਪ੍ਰਾਣਸਮੋ ऽਭਵਤ੍ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੋ ਨਾਮ ਮਣਿਰ੍ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਵਸ੍ਵਤਾ
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦਾ ਦੋਸਤ ਸੂਰਜ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ; ਵਿਵਸਵਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਯਮੰਤਕ ਨਾਮ ਦਾ ਮਣੀ ਦਿੱਤਾ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਾਮ੍ ਅਸੌ ਰਾਜਾਭਵਨ੍ਮਣਿਃ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮृਗਯਾਂ ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਸੇਨੇਨ ਸਹੈਵ ਸਃ
ਉਹ ਮਣੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ।
ਵਧਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਹਾਯਸ਼੍ ਚ ਸਿਂਹਾਦੇਵ ਸੁਦਾਰੁਣਾਤ੍ ਅਥ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਨੇਰ੍ਜਜ੍ਞੇ ਕਨਿष੍ਠਾਦ੍ ਵृष੍ਣਿਨਨ੍ਦਨਾਤ੍
ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਸ਼ਿਨੀ ਦੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ—
ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ ਸਤ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸਤ੍ਯਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਯੁਯੁਧਾਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਨੇਰ੍ਨਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸਤ੍ਯਵਾਕ, ਜੋ ਸੱਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਤ੍ਯਕਾ ਸੀ। ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੁਯੁਧਾਨ, ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਪੋਤਾ ਸੀ।
ਅਸਂਗੋ ਯੁਯੁਧਾਨਸ੍ਯ ਕੁਣਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਕੁਣੇਰ੍ ਯੁਗਂਧਰਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ੈਨੇਯਾ ਇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਯੁਯੁਧਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਸੰਗਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਣੀ ਸੀ; ਕੁਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਗੰਧਰ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਨੇਯਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਦ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸੁਤਸ੍ਯ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਸੁਤੋ ਵਾਰ੍ष੍ਣਿਰ੍ਯੁਧਾਜਿਤਃ ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕ ਇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਹਿਤਕਾਰਕਃ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਾਰਸ਼ਣੀ ਯੁਧਾਜਿਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਵਫਲਕ ਸੀ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਰਾਜੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਵृष੍ਟਿਭਯਮਪ੍ਯੁਤ
ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਸ਼ਵਫਲਕ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਸੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੁੱਕਾ ਪੈਣ ਦਾ।
ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਃ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਵਾਪ ਸਃ ਗਾਨ੍ਦਿਨੀਂ ਨਾਮ ਕਾਸ਼੍ਯੋ ਹਿ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸ੍ਵਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਸ਼ਵਫਲਕ ਨੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਗਾਂਦੀਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਇਫ ਬਣਾਇਆ। ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾ ਮਾਤੁਰੁਦਰਸ੍ਥਾ ਵੈ ਬਹੂਨ੍ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਕਿਲ ਵਸਨ੍ਤੀ ਨ ਚ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾ ਤਾਂ ਪਿਤਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਕੁੜੀ ਕਈ ਸਾਲ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਪਰ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਜਾਯਸ੍ਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚਾਭਿਤਿष੍ਠਸਿ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚੈਨਂ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਗਾਨ੍ਦਿਨੀ ਤਦਾ
‘ਜਲਦੀ ਜਨਮ ਲੈ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ! ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੁਕ ਰਹੀ ਹੈ?’ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਗਾਂਦੀਨੀ ਨੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰ੍षਤ੍ਰਯਂ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਗਾਮੇਕਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਤੁ ਯਦਿ ਦਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੇਰ੍ ਨਿਰ੍ਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਿਤਃ
‘ਜੇ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ ਗਾਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਪੇਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਵਾਂਗੀ।’
ਤਥੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਸ੍ਯਾ ਵੈ ਪਿਤਾ ਕਾਮਮਪੂਰਯਤ੍ ਦਾਤਾ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ ਚ ਯਜ੍ਵਾ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਤਿਥਿਪ੍ਰਿਯਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਠੀਕ ਹੈ,’ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦਾਨੀ, ਸ਼ੂਰਾ, ਯਜਮਾਨ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਮृਤੋ ऽਕ੍ਰੂਰਃ ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਾਦ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਰਤ੍ਨਾ ਕਨ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ੈਵਸ੍ਯ ਹ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਰੂਰਸ੍ਤਾਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਸ਼ਵਫਲਕ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ। ਸ਼ੈਵ ਦੀ ਧੀ ਰਤਨਾ ਨੂੰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਅਸ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਤਨਯਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਬੋਧਤ ਉਪਮਨ੍ਯੁਸ੍ ਤਥਾ ਮਾਙ੍ਗੁਰ੍ ਵृਤਸ੍ਤੁ ਜਨਮੇਜਯਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ: ਉਪਮਨਯੂ, ਮਾਂਗੁਰ, ਵ੍ਰਤਾ ਤੇ ਜਨਮੇਜਯ।
ਗਿਰਿਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥੋਪੇਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਯੋ ऽਰਿਮਰ੍ਦਨਃ ਧਰ੍ਮਭृਦ੍ ਵृष੍ਟਧਰ੍ਮਾ ਚ ਗੋਧਨੋ ऽਥ ਵਰਸ੍ ਤਥਾ
ਗਿਰਿਰਕਸ਼ਾ, ਉਪੇਕਸ਼ਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਧਰਮਭ੍ਰਿਤ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਟਧਰਮਾ, ਗੋਧਨ ਤੇ ਵਰਾ ਵੀ।
ਆਵਾਹਪ੍ਰਤਿਵਾਹੌ ਚ ਸੁਧਾਰਾ ਚ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ਅਕ੍ਰੂਰਸ੍ਯੋਗ੍ਰਸੇਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਕੁਲਨਨ੍ਦਨੌ
ਆਵਾਹਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਵਾਹਾ, ਸੁਧਾਰਾ ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਸਤਰੀ ਸੀ; ਅਕਰੂਰ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸਨ।
ਦੇਵਵਾਨੁਪਦੇਵਸ਼੍ ਚ ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਦੇਵਸਂਮਤੌ ਸੁਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਚਿਤ੍ਰਕਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਦੇਵਵਾਨ ਤੇ ਉਪਦੇਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਏ, ਜਨਮੇ; ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਚਿਤ੍ਰਕਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।