ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ ਯਦਾ ਪਰਾਨ੍ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਪਰੇ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਬਿਭ੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾ ਨ ਨਿਨ੍ਦੇਨ੍ਨ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ ਯਾ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾ ਦੁਰ੍ਮਤਿਭਿਰ੍ ਯਾਨਜੀਰ੍ਯਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਨਾ ਵਿਅਰ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਛਾ ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਧਦੇ-ਵਧਦੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ऽਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤਿਕੋ ਰੋਗਸ੍ ਤਾਂ ਤृष੍ਣਾਂ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸੁਖਮ੍ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ ਕੇਸ਼ਾ ਦਨ੍ਤਾ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ
ਜੋ ਰੋਗ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇੱਛਾ—ਉਹ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਉਮਰ ਨਾਲ ਵਾਲ ਤੇ ਦੰਦ ਝੜਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਝੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਃਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਚ ਜੀਰ੍ਯੇਤੇ ਤृष੍ਣੈਕਾ ਨਿਰੁਪਦ੍ਰਵਾ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਹਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਭਾਵਾਦੇਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਵੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਝੜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਹੀ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਕੁਦਰਤੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਝੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ।
ਜੀਵਿਤਾਸ਼ਾ ਧਨਾਸ਼ਾ ਚ ਜੀਰ੍ਯਤੋ ऽਪਿ ਨ ਜੀਰ੍ਯਤੇ ਯਚ੍ਚ ਕਾਮਸੁਖਂ ਲੋਕੇ ਯਚ੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਸੁਖਮ੍
ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਆਸ, ਸਰੀਰ ਝੜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਦੇ ਝੜਦੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਦਾ ਸੁਖ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੈ—
ਤृष੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਯਸੁਖਸ੍ਯੈਤਤ੍ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸਦਾਰਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਵਨਮ੍
—ਇੱਛਾ ਦੇ ਮਿਟਣ ਵਾਲੇ ਸੁਖ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭृਗੁਤੁਙ੍ਗੇ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਨਸ਼ਨਂ ਸਦਾਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚੈਤੇ ਪੁਣ੍ਯਾ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਕृਤਾਃ ਯੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਮਰੀਚਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਧਨੀ ਪ੍ਰਜਾਵਾਨ੍ ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ ਚ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਠਞ੍ਛृਣ੍ਵਂਸ਼੍ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦੋਰ੍ਵਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਤੇਜਸਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਚ੍ਚ ਗਦਤੋ ਮੇ ਨਿਬੋਧਤ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਯਦੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯਦੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ ਹਿ ਪਞ੍ਚ ਦੇਵਸੁਤੋਪਮਾਃ ਸਹਸ੍ਰਜਿਤ੍ਸੁਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕ੍ਰੋष੍ਟੁਰ੍ ਨੀਲੋ ऽਜਕੋ ਲਘੁਃ
ਯਦੁ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ: ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਾਹਸਰਜਿਤ, ਫਿਰ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ, ਨੀਲ, ਅਜਕ ਤੇ ਲਘੁ।
ਸਹਸ੍ਰਜਿਤ੍ਸੁਤਸ੍ਤਦ੍ਵਚ੍ ਛਤਜਿਨ੍ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਸੁਤਾਃ ਸ਼ਤਜਿਤਃ ਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ ਪਰਮਕੀਰ੍ਤਯਃ
ਸਾਹਸਰਜਿਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਤਜਿਤ ਸੀ; ਸ਼ਤਜਿਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਹੈਹਯਸ਼੍ ਚ ਹਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਾ ਵੇਣੁਹਯਸ਼੍ ਚ ਯਃ ਹੈਹਯਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਧਰ੍ਮ ਇਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਹੈਹਯ, ਹਯ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੇਣੁਹਯ — ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਹੈਹਯ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਧਰਮ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਭਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਨੇਤ੍ਰ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਧਰ੍ਮਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ ਤੁ ਸਂਜਯਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਪੰਡਿਤੋ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਨੇਤਰ ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ; ਧਰਮਨੇਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਜਯਾ ਸੀ।
ਸਂਜਯਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਮਹਿष੍ਮਾਨ੍ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਆਸੀਨ੍ ਮਹਿष੍ਮਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸੰਜਯਾ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਧਰਮਵਾਨ ਮਹਿਸ਼ਮਾਨ ਸੀ; ਮਹਿਸ਼ਮਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਦ੍ਰਸ਼ਰੇਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੋ ਦੁਰ੍ਦਮੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਦੁਰ੍ਦਮਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਧਨਕੋ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਭਦ੍ਰਸ਼ਰੇਣੀ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਰਾਜਾ ਦੁਰਦਮ ਸੀ; ਦੁਰਦਮ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਧਨਕਾ ਸੀ।
ਧਨਕਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦਾਸ਼੍ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਲੋਕਸਂਮਤਾਃ ਕृਤਵੀਰ੍ਯਃ ਕृਤਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਧਨਕਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ: ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਿਆ, ਕ੍ਰਿਤਾਗਨੀ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤੌਜਾ।
ਕृਤੌਜਾਸ਼੍ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥੋ ऽਭੂਤ੍ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ ਜਜ੍ਞੇ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪੇਸ਼੍ਵਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਚੌਥਾ ਕ੍ਰਿਤੌਜਾ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਅਰਜੁਨ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ ਸੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ ਤਦਾ ਤ੍ਵਾਸੀਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਃ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ ਪਞ੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਸ ਲਈ, ਰਾਮਾ ਮੌਤ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਨਾਰਾਇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਸਨ।
ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾ ਬਲਿਨਃ ਸ਼ੂਰਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸ਼੍ ਚ ਧृष੍ਟਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਵੀਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸਨ: ਸ਼ੂਰ, ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ।
ਜਯਧ੍ਵਜਸ਼੍ ਚ ਰਾਜਾਸੀਦ੍ ਆਵਨ੍ਤੀਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂ ਪਤਿਃ ਜਯਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਭੂਤ੍ ਤਾਲਜਙ੍ਘੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਰਾਜਾ ਜਯਧਵਜ ਅਵੰਤੀਆਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਸੀ; ਜਯਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਘਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਸ਼ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯੇਹ ਤਾਲਜਙ੍ਘਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਤੇषਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰੋ ऽਭਵਨ੍ਨृਪਃ
ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਤਾਲਜੰਘਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਵੀਤਿਹੋਤਰਾ ਸੀ।
ਵृषਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਸੁਤਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਃ ਵृषੋ ਵਂਸ਼ਕਰਸ੍ਤੇषਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਭਵਨ੍ਮਧੁਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ ਆਦਿ ਹੋਰ ਵੀ, ਉਹ ਵੀਤਿਹੋਤਰਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਧੁ ਸੀ।
ਮਧੋਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਚਾਸੀਦ੍ ਵृष੍ਣਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਵਂਸ਼ਭਾਕ੍ ਵृष੍ਣੇਸ੍ਤੁ ਵृष੍ਣਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਧੋਰ੍ਵੈ ਮਾਧਵਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਯਾਦਵਾ ਯਦੁਵਂਸ਼ੇਨ ਨਿਰੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੁ ਹੈਹਯਾਃ
ਮਧੂ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਸ ਬਣਿਆ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ਜ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਧੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਮਾਧਵ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਹੈਹਯਾ ਵੀ ਯਾਦਵ ਹੀ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਪਞ੍ਚ ਗਣਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਹੈਹਯਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਹੈਹਯਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਟੋਲੀਆਂ ਹਨ।
ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਹਰ੍ਯਾਤਾ ਭੋਜਾਸ਼੍ਚਾਵਨ੍ਤਯਸ੍ ਤਥਾ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾਸ੍ਤੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ ਤਾਲਜਙ੍ਘਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਟੋਲੀਆਂ ਹਨ: ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਹਰਯਾਤ, ਭੋਜ, ਅਵੰਤਿ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਅਤੇ ਤਾਲਜੰਘ।
ਸ਼ੂਰਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸ਼੍ ਚ ਵृषਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਜਯਧ੍ਵਜਃ ਪਞ੍ਚਮਸ੍ਤੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਹੈਹਯੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਸ਼ੂਰ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਜਯਧਵਜ — ਇਹ ਪੰਜ ਹੈਹਯਾ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਸ਼ੂਰਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੂਰਵੀਰਸ਼੍ ਚ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸ੍ਯ ਚਾਨਘਾਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾ ਦੇਸ਼ਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਸ਼ੂਰ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸ਼ੂਰਸੇਨ ਕਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਹਨ।
ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੋ ਨਰ੍ਤ ਇਤ੍ਯੁਤ ਦੁਰ੍ਜਯਃ ਕृष੍ਣਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਬਭੂਵਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਨਰਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਜਯਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਮਿਤ੍ਰਕਰਸ਼ਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।