ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਹਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਕਨੀਯਾਨ੍ ਅਪਿ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ ਅਰ੍ਹਃ ਪੂਰੁਰਿਦਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਯਃ ਸੁਤੋ ਵਾਕ੍ਯਕृਤ੍ਤਵ
ਸਭ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੇ ਹਕਦਾਰ ਹਨ—even ਜੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਯੋਗ ਹੋਵੇ; ਪੂਰੁ ਇਸ ਰਾਜ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਵਰਦਾਨੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯਥਾ ਏਵਂ ਜਾਨਪਦੈਸ੍ਤੁष੍ਟੈਰ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਹੁषਸ੍ਤਦਾ
ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਵਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਨਾਹੁਸ਼ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੂਰੁਂ ਸ ਸੁਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਦਿਸ਼ਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾਮਥੋ ਰਾਜਾ ਯਦੁਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਮੁਤ੍ਤਰਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਂ ਚਾਨੁਂ ਚ ਤਾਵੁਭੌ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਅਤੇ ਅਨੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸਸਾਗਰਾਮ੍ ਵ੍ਯਭਜਚ੍ਚ ਤ੍ਰਿਧਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨਾਹੁषਸ੍ਤਦਾ
ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਸਂਕ੍ਰਾਮਿਤਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤੁ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਭਾਰਮ੍ ਆਵੇਸ਼੍ਯ ਬਨ੍ਧੁषੁ
ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰ ਗਾਥਾ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਰਾ ਗੀਤਾ ਯਯਾਤਿਨਾ ਯਾਭਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰੇਤ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ऽਙ੍ਗਾਨਿ ਕੂਰ੍ਮਵਤ੍
ਇਥੇ ਉਹ ਗੀਤ ਹਨ ਜੋ ਮਹਾਰਾਜ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਭਿਰ੍ ਏਵ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਮਕੋਟਿਕृਤ੍ ਨ ਜਾਤੁ ਕਾਮਃ ਕਾਮਾਨਾਮ੍ ਉਪਭੋਗੇਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ, ਨਾ ਕਿ ਅਣਗਿਣਤ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਭਾਗੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ।
ਹਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ ਯਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਪਸ਼ਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਹਵਨ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ।
ਨਾਲਮੇਕਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਯਦਾ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਭਾਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਪਾਪਕਮ੍
ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਵੇ ਕਿ "ਇਹ ਸਭ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ," ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ ਯਦਾ ਪਰਾਨ੍ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਪਰੇ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਬਿਭ੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾ ਨ ਨਿਨ੍ਦੇਨ੍ਨ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ ਯਾ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾ ਦੁਰ੍ਮਤਿਭਿਰ੍ ਯਾਨਜੀਰ੍ਯਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਨਾ ਵਿਅਰ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਛਾ ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਧਦੇ-ਵਧਦੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ऽਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤਿਕੋ ਰੋਗਸ੍ ਤਾਂ ਤृष੍ਣਾਂ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸੁਖਮ੍ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ ਕੇਸ਼ਾ ਦਨ੍ਤਾ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ
ਜੋ ਰੋਗ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇੱਛਾ—ਉਹ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਉਮਰ ਨਾਲ ਵਾਲ ਤੇ ਦੰਦ ਝੜਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਝੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਃਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਚ ਜੀਰ੍ਯੇਤੇ ਤृष੍ਣੈਕਾ ਨਿਰੁਪਦ੍ਰਵਾ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਹਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਭਾਵਾਦੇਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਵੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਝੜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਹੀ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਕੁਦਰਤੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਝੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ।
ਜੀਵਿਤਾਸ਼ਾ ਧਨਾਸ਼ਾ ਚ ਜੀਰ੍ਯਤੋ ऽਪਿ ਨ ਜੀਰ੍ਯਤੇ ਯਚ੍ਚ ਕਾਮਸੁਖਂ ਲੋਕੇ ਯਚ੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਸੁਖਮ੍
ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਆਸ, ਸਰੀਰ ਝੜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਦੇ ਝੜਦੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਦਾ ਸੁਖ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੈ—
ਤृष੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਯਸੁਖਸ੍ਯੈਤਤ੍ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸਦਾਰਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਵਨਮ੍
—ਇੱਛਾ ਦੇ ਮਿਟਣ ਵਾਲੇ ਸੁਖ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭृਗੁਤੁਙ੍ਗੇ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਨਸ਼ਨਂ ਸਦਾਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚੈਤੇ ਪੁਣ੍ਯਾ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਕृਤਾਃ ਯੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਮਰੀਚਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਧਨੀ ਪ੍ਰਜਾਵਾਨ੍ ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ ਚ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਠਞ੍ਛृਣ੍ਵਂਸ਼੍ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦੋਰ੍ਵਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਤੇਜਸਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪੇਣਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਚ੍ਚ ਗਦਤੋ ਮੇ ਨਿਬੋਧਤ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਯਦੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯਦੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ ਹਿ ਪਞ੍ਚ ਦੇਵਸੁਤੋਪਮਾਃ ਸਹਸ੍ਰਜਿਤ੍ਸੁਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕ੍ਰੋष੍ਟੁਰ੍ ਨੀਲੋ ऽਜਕੋ ਲਘੁਃ
ਯਦੁ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ: ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਾਹਸਰਜਿਤ, ਫਿਰ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ, ਨੀਲ, ਅਜਕ ਤੇ ਲਘੁ।
ਸਹਸ੍ਰਜਿਤ੍ਸੁਤਸ੍ਤਦ੍ਵਚ੍ ਛਤਜਿਨ੍ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਸੁਤਾਃ ਸ਼ਤਜਿਤਃ ਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ ਪਰਮਕੀਰ੍ਤਯਃ
ਸਾਹਸਰਜਿਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਤਜਿਤ ਸੀ; ਸ਼ਤਜਿਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਹੈਹਯਸ਼੍ ਚ ਹਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਾ ਵੇਣੁਹਯਸ਼੍ ਚ ਯਃ ਹੈਹਯਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਧਰ੍ਮ ਇਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਹੈਹਯ, ਹਯ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੇਣੁਹਯ — ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਹੈਹਯ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਧਰਮ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਭਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਨੇਤ੍ਰ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਧਰ੍ਮਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ ਤੁ ਸਂਜਯਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਪੰਡਿਤੋ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਨੇਤਰ ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ; ਧਰਮਨੇਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੀਰਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਜਯਾ ਸੀ।
ਸਂਜਯਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਮਹਿष੍ਮਾਨ੍ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਆਸੀਨ੍ ਮਹਿष੍ਮਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸੰਜਯਾ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਧਰਮਵਾਨ ਮਹਿਸ਼ਮਾਨ ਸੀ; ਮਹਿਸ਼ਮਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਦ੍ਰਸ਼ਰੇਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੋ ਦੁਰ੍ਦਮੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਦੁਰ੍ਦਮਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਧਨਕੋ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਭਦ੍ਰਸ਼ਰੇਣੀ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਰਾਜਾ ਦੁਰਦਮ ਸੀ; ਦੁਰਦਮ ਦਾ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਧਨਕਾ ਸੀ।
ਧਨਕਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦਾਸ਼੍ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਲੋਕਸਂਮਤਾਃ ਕृਤਵੀਰ੍ਯਃ ਕृਤਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਧਨਕਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ: ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਿਆ, ਕ੍ਰਿਤਾਗਨੀ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤੌਜਾ।
ਕृਤੌਜਾਸ਼੍ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥੋ ऽਭੂਤ੍ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ ਜਜ੍ਞੇ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪੇਸ਼੍ਵਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਚੌਥਾ ਕ੍ਰਿਤੌਜਾ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਕਾਰਤਵੀਰਿਆ ਅਰਜੁਨ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ ਸੀ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ ਤਦਾ ਤ੍ਵਾਸੀਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਃ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ ਪਞ੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਥਾਃ
ਉਸ ਲਈ, ਰਾਮਾ ਮੌਤ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਨਾਰਾਇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਸਨ।