ਕਥਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨਪ੍ਤਾਰਂ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਭੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਯਦੁਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਨੀਯਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਮਰ੍ਹਤਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਦੇ ਪੋਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਤੇ ਸਂਬੋਧਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਅਨੁਪਾਲਯ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਾ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰ੍ਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਵਚਃ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ ਦੇਯਂ ਮੇ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਮੁਖੀ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਮੇਰੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਮਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਨ ਯਦੁਨਾ ਨਿਯੋਗੋ ਨਾਨੁਪਾਲਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਮਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਤਾਂ ਮਤਃ
ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਉਲਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਵਚਨਕृਤ੍ ਸਦ੍ਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਾਤृਪਿਤृषੁ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਰਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।
ਯਦੁਨਾਹਮਵਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤਥਾ ਤੁਰ੍ਵਸੁਨਾਪਿ ਚ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੇਨ ਚਾਨੁਨਾ ਚੈਵ ਮਯ੍ਯਵਜ੍ਞਾ ਕृਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਯਦੁ ਨੇ ਮੇਰੀ ਉਪੇਖਾ ਕੀਤੀ, ਤੁਰਵਸੁ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਅਤੇ ਅਨੁ ਨੇ ਵੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਅਣਾਦਰ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰੁਣਾ ਚ ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਨਿਤਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਕਨੀਯਾਨ੍ਮਮ ਦਾਯਾਦੋ ਜਰਾ ਯੇਨ ਧृਤਾ ਮਮ
ਪਰ ਪੁਰੁ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾਸ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੇਰਾ ਵਾਰਸ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਮੇ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਕृਤੇ ਜਰਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੇਨ ਪੁਨਸ੍ਤੇਨ ਜਰਾ ਸਂਚਾਰਿਣੀ ਕृਤਾ
ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਮੰਗੀ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਚ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨੋਸ਼ਨਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਨੁਵਰ੍ਤੇਤ ਸ ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਧਰਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਕਾਵਿਆ ਉਸ਼ਨਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ: "ਤੇਰਾ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਭਵਨ੍ਤੋ ऽਪ੍ਯਨੁਜਾਨਨ੍ਤੁ ਪੂਰੂ ਰਾਜ੍ਯੇ ऽਭਿषਿਚ੍ਯਤੇ ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਹਿਤਃ ਸਦਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੀ ਇਹ ਮੰਨੋ: ਜਿਸ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਹਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਕਨੀਯਾਨ੍ ਅਪਿ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ ਅਰ੍ਹਃ ਪੂਰੁਰਿਦਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਯਃ ਸੁਤੋ ਵਾਕ੍ਯਕृਤ੍ਤਵ
ਸਭ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੇ ਹਕਦਾਰ ਹਨ—even ਜੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਯੋਗ ਹੋਵੇ; ਪੂਰੁ ਇਸ ਰਾਜ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਵਰਦਾਨੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯਥਾ ਏਵਂ ਜਾਨਪਦੈਸ੍ਤੁष੍ਟੈਰ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਹੁषਸ੍ਤਦਾ
ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਵਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਨਾਹੁਸ਼ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੂਰੁਂ ਸ ਸੁਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਦਿਸ਼ਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾਮਥੋ ਰਾਜਾ ਯਦੁਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਮੁਤ੍ਤਰਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਂ ਚਾਨੁਂ ਚ ਤਾਵੁਭੌ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਅਤੇ ਅਨੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸਸਾਗਰਾਮ੍ ਵ੍ਯਭਜਚ੍ਚ ਤ੍ਰਿਧਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨਾਹੁषਸ੍ਤਦਾ
ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਸਂਕ੍ਰਾਮਿਤਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤੁ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਭਾਰਮ੍ ਆਵੇਸ਼੍ਯ ਬਨ੍ਧੁषੁ
ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰ ਗਾਥਾ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਰਾ ਗੀਤਾ ਯਯਾਤਿਨਾ ਯਾਭਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰੇਤ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ऽਙ੍ਗਾਨਿ ਕੂਰ੍ਮਵਤ੍
ਇਥੇ ਉਹ ਗੀਤ ਹਨ ਜੋ ਮਹਾਰਾਜ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਭਿਰ੍ ਏਵ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਮਕੋਟਿਕृਤ੍ ਨ ਜਾਤੁ ਕਾਮਃ ਕਾਮਾਨਾਮ੍ ਉਪਭੋਗੇਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ, ਨਾ ਕਿ ਅਣਗਿਣਤ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਭਾਗੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ।
ਹਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ ਯਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਪਸ਼ਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਹਵਨ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ।
ਨਾਲਮੇਕਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਯਦਾ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਭਾਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਪਾਪਕਮ੍
ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਵੇ ਕਿ "ਇਹ ਸਭ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ," ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ ਯਦਾ ਪਰਾਨ੍ਨ ਬਿਭੇਤਿ ਪਰੇ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਬਿਭ੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾ ਨ ਨਿਨ੍ਦੇਨ੍ਨ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ ਯਾ ਦੁਸ੍ਤ੍ਯਜਾ ਦੁਰ੍ਮਤਿਭਿਰ੍ ਯਾਨਜੀਰ੍ਯਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਨਾ ਵਿਅਰ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਛਾ ਜੋ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਛੱਡਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਧਦੇ-ਵਧਦੇ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ऽਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤਿਕੋ ਰੋਗਸ੍ ਤਾਂ ਤृष੍ਣਾਂ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸੁਖਮ੍ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ ਕੇਸ਼ਾ ਦਨ੍ਤਾ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਰ੍ਯਤਃ
ਜੋ ਰੋਗ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇੱਛਾ—ਉਹ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਉਮਰ ਨਾਲ ਵਾਲ ਤੇ ਦੰਦ ਝੜਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਝੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਃਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਚ ਜੀਰ੍ਯੇਤੇ ਤृष੍ਣੈਕਾ ਨਿਰੁਪਦ੍ਰਵਾ ਜੀਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਹਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਭਾਵਾਦੇਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਵੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਝੜਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਹੀ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਕੁਦਰਤੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਝੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ।
ਜੀਵਿਤਾਸ਼ਾ ਧਨਾਸ਼ਾ ਚ ਜੀਰ੍ਯਤੋ ऽਪਿ ਨ ਜੀਰ੍ਯਤੇ ਯਚ੍ਚ ਕਾਮਸੁਖਂ ਲੋਕੇ ਯਚ੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਸੁਖਮ੍
ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਆਸ, ਸਰੀਰ ਝੜਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕਦੇ ਝੜਦੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇੱਛਾ ਦਾ ਸੁਖ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੈ—
ਤृष੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਯਸੁਖਸ੍ਯੈਤਤ੍ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸਦਾਰਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ਵਨਮ੍
—ਇੱਛਾ ਦੇ ਮਿਟਣ ਵਾਲੇ ਸੁਖ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭृਗੁਤੁਙ੍ਗੇ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਨਸ਼ਨਂ ਸਦਾਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਭ੍ਰਿਗੁ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚੈਤੇ ਪੁਣ੍ਯਾ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਕृਤਾਃ ਯੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਮਰੀਚਿਭਿਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਧਨੀ ਪ੍ਰਜਾਵਾਨ੍ ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਂਸ਼੍ ਚ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ਯਯਾਤਿਚਰਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਠਞ੍ਛृਣ੍ਵਂਸ਼੍ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।