ਜਗਾਮ ਸ ਰਥੋ ਨਾਸ਼ਂ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਗਰ੍ਗਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਗਰ੍ਗਸ੍ਯ ਹਿ ਸੁਤਂ ਬਾਲਂ ਸ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਃ
ਉਹ ਰਥ ਗਰਗ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਗਰਗ ਜੀ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਹਿਂਸਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮਵਾਪ ਸਃ ਸ ਲੋਹਗਨ੍ਧੀ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਨਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਲਿਆ; ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵਾਸ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪੌਰਜਾਨਪਦੈਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਨ ਲੇਭੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ਤਤਃ ਸ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤੋ ਨ ਲੇਭੇ ਸਂਵਿਦਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ; ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ੌਨਕਮृषਿਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਵ੍ਯਥਿਤਸ੍ਤਦਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਤਿਰ੍ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਯੋ ऽਸੌ ਮੁਨਿਰੁਦਾਰਧੀਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ੌਨਕ ਦੇ ਪਾਸ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਿਆ; ਇੰਦਰੈਤੀ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ।
ਯਾਜਯਾਮਾਸ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੇਤਿਸ੍ ਤਂ ਨृਪਂ ਜਨਮੇਜਯਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਰਾਜਾਨਂ ਪਾਵਨਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇੰਦਰੈਤੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।
ਸ ਲੋਹਗਨ੍ਧਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤ ਏਨਸਾ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਵਭृਥੇ ਮਧ੍ਯੇ ਯਾਤੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਰਥਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵਾਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਅਵਭ੍ਰਿਤ ਸਨਾਨ ਵਿਚ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਂਸ਼ਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਵਸੋਸ਼੍ਚੇਦਿਪਤੇਃ ਪੁਨਃ ਦਤ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟੇਨ ਲੇਭੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬृਹਦ੍ਰਥਃ
ਉਸ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਸੁ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਨੇ ਉਹ ਵੰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਂਧਂ ਭੀਮਸ੍ਤਂ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਰਥ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ।
ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਤ੍ਪੁਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਾਹੁषਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਕृਤੋਪਕਾਰਸ੍ਤੇਨੈਵ ਪੁਰੁਣਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਯਯਾਤੀ, ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਵੰਸ਼ਜ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੁਰੁ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਬਦਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਿषੇਕ੍ਤੁਕਾਮਂ ਚ ਨृਪਂ ਪੁਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਨੀਯਸਮ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰ੍ਣਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਮੁਖੀ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ ਪੁਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਥਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨਪ੍ਤਾਰਂ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਭੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਯਦੁਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਨੀਯਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਮਰ੍ਹਤਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਦੇ ਪੋਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਤੇ ਸਂਬੋਧਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਅਨੁਪਾਲਯ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਾ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰ੍ਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਵਚਃ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ ਦੇਯਂ ਮੇ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਮੁਖੀ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਮੇਰੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਮਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਨ ਯਦੁਨਾ ਨਿਯੋਗੋ ਨਾਨੁਪਾਲਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਮਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਤਾਂ ਮਤਃ
ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਮੇਰਾ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਉਲਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਵਚਨਕृਤ੍ ਸਦ੍ਭਿਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਾਤृਪਿਤृषੁ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਰਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।
ਯਦੁਨਾਹਮਵਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤਥਾ ਤੁਰ੍ਵਸੁਨਾਪਿ ਚ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੇਨ ਚਾਨੁਨਾ ਚੈਵ ਮਯ੍ਯਵਜ੍ਞਾ ਕृਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਯਦੁ ਨੇ ਮੇਰੀ ਉਪੇਖਾ ਕੀਤੀ, ਤੁਰਵਸੁ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਅਤੇ ਅਨੁ ਨੇ ਵੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਅਣਾਦਰ ਕੀਤਾ।
ਪੁਰੁਣਾ ਚ ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਨਿਤਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਕਨੀਯਾਨ੍ਮਮ ਦਾਯਾਦੋ ਜਰਾ ਯੇਨ ਧृਤਾ ਮਮ
ਪਰ ਪੁਰੁ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾਸ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੇਰਾ ਵਾਰਸ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਮੇ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਕृਤੇ ਜਰਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੇਨ ਪੁਨਸ੍ਤੇਨ ਜਰਾ ਸਂਚਾਰਿਣੀ ਕृਤਾ
ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਮੰਗੀ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਬੁਢ਼ਾਪਾ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਚ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨੋਸ਼ਨਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਨੁਵਰ੍ਤੇਤ ਸ ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਧਰਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਕਾਵਿਆ ਉਸ਼ਨਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ: "ਤੇਰਾ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਭਵਨ੍ਤੋ ऽਪ੍ਯਨੁਜਾਨਨ੍ਤੁ ਪੂਰੂ ਰਾਜ੍ਯੇ ऽਭਿषਿਚ੍ਯਤੇ ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਹਿਤਃ ਸਦਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੀ ਇਹ ਮੰਨੋ: ਜਿਸ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਹਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਕਨੀਯਾਨ੍ ਅਪਿ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ ਅਰ੍ਹਃ ਪੂਰੁਰਿਦਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਯਃ ਸੁਤੋ ਵਾਕ੍ਯਕृਤ੍ਤਵ
ਸਭ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੇ ਹਕਦਾਰ ਹਨ—even ਜੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਯੋਗ ਹੋਵੇ; ਪੂਰੁ ਇਸ ਰਾਜ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਵਰਦਾਨੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਨ੍ਯਥਾ ਏਵਂ ਜਾਨਪਦੈਸ੍ਤੁष੍ਟੈਰ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਹੁषਸ੍ਤਦਾ
ਸ਼ੁਕਰ ਦੇ ਵਰ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਨਾਹੁਸ਼ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੂਰੁਂ ਸ ਸੁਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਦਿਸ਼ਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾਮਥੋ ਰਾਜਾ ਯਦੁਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਮੁਤ੍ਤਰਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਂ ਚਾਨੁਂ ਚ ਤਾਵੁਭੌ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਅਤੇ ਅਨੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸਸਾਗਰਾਮ੍ ਵ੍ਯਭਜਚ੍ਚ ਤ੍ਰਿਧਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨਾਹੁषਸ੍ਤਦਾ
ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਰਾਜ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰਸਂਕ੍ਰਾਮਿਤਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤੁ ਹਰ੍षਨਿਰ੍ਭਰਮਾਨਸਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਭਾਰਮ੍ ਆਵੇਸ਼੍ਯ ਬਨ੍ਧੁषੁ
ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜ ਦਾ ਭਾਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਤ੍ਰ ਗਾਥਾ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਰਾ ਗੀਤਾ ਯਯਾਤਿਨਾ ਯਾਭਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰੇਤ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ऽਙ੍ਗਾਨਿ ਕੂਰ੍ਮਵਤ੍
ਇਥੇ ਉਹ ਗੀਤ ਹਨ ਜੋ ਮਹਾਰਾਜ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਭਿਰ੍ ਏਵ ਨਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਮਕੋਟਿਕृਤ੍ ਨ ਜਾਤੁ ਕਾਮਃ ਕਾਮਾਨਾਮ੍ ਉਪਭੋਗੇਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ, ਨਾ ਕਿ ਅਣਗਿਣਤ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਭਾਗੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ।
ਹਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ ਯਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਪਸ਼ਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਹਵਨ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਵਧਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਚਾਵਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ।
ਨਾਲਮੇਕਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਯਦਾ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਭਾਵਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਪਾਪਕਮ੍
ਜੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਵੇ ਕਿ "ਇਹ ਸਭ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ," ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।