ਹਨ੍ਯਤੇ ਤਾਤ ਕਃ ਕੇਨ ਯਤਃ ਸ੍ਵਕृਤਭੁਕ੍ਪੁਮਾਨ੍ ਸਂਚਿਤਸ੍ਯਾਤਿਮਹਤਾ ਵਤ੍ਸ ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਮਾਨਵੈਃ
ਕੌਣ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਬੱਚੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੀ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਪਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ਼ਸਸ੍ਤਪਸਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਰੋਧੋ ਨਾਸ਼ਕਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਅਲਂ ਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ ਦਗ੍ਧੈਰ੍ ਦੀਨੈਰ੍ ਅਨਪਰਾਧਿਭਿਃ
ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁੱਸਾ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਤਪ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਦੁਖੀ ਰਾਖਸਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸਤ੍ਰਂ ਤੇ ਵਿਰਮਤ੍ਵੇਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸਾਰਾ ਹਿ ਸਾਧਵਃ ਏਵਂ ਵਸਿष੍ਠਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸ਼ਾਕ੍ਤੇਯੋ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਯਜਨ ਰੋਕ ਦੇ; ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਖੂਬੀ ਤਾਂ ਮਾਫੀ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਾਕਤੇਯ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ...
ਉਪਸਂਹृਤਵਾਨ੍ ਸਤ੍ਰਂ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
...ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਤੁਰੰਤ ਯਜਨ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਤਦਾ ਸਤ੍ਰਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤਃ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਤੁ ਦਤ੍ਤਾਰ੍ਘ੍ਯਃ ਕृਤਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਪੁਲਸਤਿਆ ਯਜਨ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਪਰਾਸ਼ਰਮੁਵਾਚੇਦਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮੁਨਿਃ ਵੈਰੇ ਮਹਤਿ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ ਗੁਰੋਰ੍ ਅਦ੍ਯਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਵੱਡੀ ਵੈਰਤਾ ਵਿਚ ਵੀ ਮਾਫੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾਇਆ ਹੈ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਭਵਾਞ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਸਂਤਤੇਰ੍ਮਮ ਨ ਛੇਦਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨਾਪਿ ਯਤਃ ਕृਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਕੋਈ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਇਸਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਦਦਾਮ੍ਯਨ੍ਯਂ ਮਹਾਵਰਮ੍ ਪੁਰਾਣਸਂਹਿਤਾਕਰ੍ਤਾ ਭਵਾਨ੍ਵਤ੍ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਪੁਰਾਣਾ ਸੰਹਿਤਾ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਬਣੇਂਗਾ।
ਦੇਵਤਾਪਰਮਾਰ੍ਥਂ ਚ ਯਥਾਵਦ੍ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੌ ਵਾ ਨਿਵृਤ੍ਤੌ ਵਾ ਕਰ੍ਮਣਸ੍ ਤੇ ऽਮਲਾ ਮਤਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਵੋ ਜਾਂ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਵੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਵੋਗੇ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਸਂਦਿਗ੍ਧਾ ਤਵ ਵਤ੍ਸ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਤਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਫਿਰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ, ਪੁਲਸਤਯ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ—
ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰਾਣਂ ਵੈ ਪਰਾਸ਼ਰਃ षਟ੍ਪ੍ਰਕਾਰਂ ਸਮਸ੍ਤਾਰ੍ਥਸਾਧਕਂ ਜ੍ਞਾਨਸਂਚਯਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਪੁਰਾਣ ਰਚਿਆ, ਜੋ ਛੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸੰਚਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
षਟ੍ਸਾਹਸ੍ਰਮਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦਾਰ੍ਥੇਨ ਚ ਸਂਯੁਤਮ੍ ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਹਿ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਸਂਹਿਤਾਸੁ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੌਥਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਏष ਵਃ ਕਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵੋ ਵਾਸਿष੍ਠਾਨਾਂ ਸਮਾਸਤਃ ਪ੍ਰਭਵਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸੂਨੋਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਆਦਿਤ੍ਯਵਂਸ਼ਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਂ ਵਂਸ਼ਵਿਦਾਂ ਵਰ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਦ੍ ਰੋਮਹਰ੍षਣ
ਹੇ ਰੋਮਹਰਸ਼ਣ, ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਆਦਿਤਯ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ।
ਅਦਿਤਿਃ ਸੁषੁਵੇ ਪੁਤ੍ਰਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਕਸ਼੍ਯਪਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਚੈਵਾਸੀਦ੍ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤ੍ਰਯਮ੍ ਅਥਾਪਰਮ੍
ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਆਦਿਤਯ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ। ਉਸ ਆਦਿਤਯ ਦੀ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹੋਈ।
ਸਂਜ੍ਞਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਪ੍ਰਭਾ ਛਾਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਸਾਂ ਵਦਾਮਿ ਵਃ ਸਂਜ੍ਞਾ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀ ਚ ਸੁषੁਵੇ ਸੂਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨੁਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸੰਜਨਾ, ਰਾਜਨੀ, ਪ੍ਰਭਾ ਅਤੇ ਛਾਇਆ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸਨ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਟਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧੀ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਨੂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ।
ਯਮਂ ਚ ਯਮੁਨਾਂ ਚੈਵ ਰਾਜ੍ਞੀ ਰੇਵਤਮੇਵ ਚ ਪ੍ਰਭਾ ਪ੍ਰਭਾਤਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਾਚ੍ ਛਾਯਾਂ ਸਂਜ੍ਞਾਪ੍ਯਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਰੇਵਤੀ ਨੂੰ ਵੀ। ਪ੍ਰਭਾ ਨੇ ਆਦਿਤਯ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਤਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਛਾਇਆ ਨੂੰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਛਾਯਾ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁषੁਵੇ ਸਾਵਰ੍ਣਿਂ ਭਾਸ੍ਕਰਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਤਤਃ ਸ਼ਨਿਂ ਚ ਤਪਤੀਂ ਵਿष੍ਟਿਂ ਚੈਵ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਛਾਇਆ ਨੇ ਭਾਸਕਰ ਤੋਂ ਸਾਵਰਣੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸ਼ਨੀ, ਤਪਤੀ ਅਤੇ ਵਿਟੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਛਾਯਾ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਧਿਕਂ ਸ੍ਨੇਹਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਨੌ ਤਦਾ ਪੂਰ੍ਵੋ ਮਨੁਰ੍ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਾਮ ਯਮਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਛਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਨੂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਮੋਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੂ ਨੇ ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਯਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਂਤਾਡਯਾਮਾਸ ਰੁषਾ ਪਾਦਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਯਮੇਨ ਤਾਡਿਤਾ ਸਾ ਤੁ ਛਾਯਾ ਵੈ ਦੁਃਖਿਤਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਛਾਇਆ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਯਮ ਵਲੋਂ ਮਾਰੀ ਜਾਣ ਤੇ ਛਾਇਆ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਛਾਯਾਸ਼ਾਪਾਤ੍ ਪਦਂ ਚੈਕਂ ਯਮਸ੍ਯ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਕृਮੀਣਾਂ ਨਿਚਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਛਾਇਆ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਯਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ—ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੀਪ, ਖੂਨ ਅਤੇ ਕਿਰਮੀਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸੋ ऽਪਿ ਗੋਕਰ੍ਣਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਫਲਕੇਨਾਨਿਲਾਸ਼ਨਃ ਆਰਾਧਯਨ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਾਯੁਤਾਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਗੋਕਰਨ ਗਿਆ, ਉੱਥੇ ਫਲਕਾ ਰੱਖ ਕੇ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭਵਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਪਿਤॄਣਾਮਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਤੁ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਭਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪਦਵੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਛੂਲਪਾਣਿਨਃ ਅਸਹਨ੍ਤੀ ਪੁਰਾ ਭਾਨੋਸ੍ ਤੇਜੋਮਯਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਭਾਨੂ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਤਨੀ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਰੂਪਂ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀ ਸ੍ਵਦੇਹਾਤ੍ਤੁ ਛਾਯਾਖ੍ਯਾਂ ਸਾ ਤ੍ਵਕਲ੍ਪਯਤ੍ ਵਡਵਾਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਤੁ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਟਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਛਾਇਆ ਨਾਮ ਦੀ ਇਕ ਰੂਪ ਬਣਾਈ। ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਕਾਲਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਛਾਯਾਂ ਛਾਯਾਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਵਡਵਾਮਗਮਤ੍ਸਂਜ੍ਞਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਰੂਪੇਣ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਸਮੇਂ ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਛਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਰਥਾਤ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਛਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਵਡਵਾ ਸੀ, ਘੋੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਵਡਵਾ ਚ ਤਦਾ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੀ ਸਂਜ੍ਞਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਿਵਾਕਰਾਤ੍ ਸੁषੁਵੇ ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਦੇਵੌ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤੁ ਭਿषਗ੍ਵਰੌ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਡਵਾ, ਜੋ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਜਣਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੈਦ ਹਨ।
ਲਿਖਿਤੋ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸਂਜ੍ਞਾਪਿਤ੍ਰਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਤੁ ਯਦ੍ਘੋਰਂ ਮਣ੍ਡਲਾਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਫਿਰ ਸੰਜਨਾ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲਿਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਚੱਕਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪ੍ਰਧਾਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਯੁਧਮ੍ ਰੁਦ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਸ਼ੁਭਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੁੱਖ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਆਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।