ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਾ ਰੁਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਤਿ ਰੁਰੋਦ ਨਿਪਪਾਤ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਦੇਵੀਮਾਹ ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ

'ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਰੁਦ੍ਰ!' ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਰੋ ਪਿਆ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।

ਪਸ਼੍ਯ ਬਾਲਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਮਮਾਨੁਸ੍ਮਰਣੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਦਾਰਾਧਨਤਤ੍ਪਰਮ੍

ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ, ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਸਾ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵੀ ਪਰਾਸ਼ਰਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ਦੁਃਖਾਤ੍ ਸਂਕ੍ਲਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਮ੍ ਅਸ੍ਰਾਕੁਲਵਿਲੋਚਨਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਰਾਸ਼ਰਾ, ਦੁੱਖ ਕਾਰਨ ਸਾਰੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।

ਲਿਙ੍ਗਾਰ੍ਚਨਵਿਧੌ ਸਕ੍ਤਂ ਹਰ ਰੁਦ੍ਰੇਤਿ ਵਾਦਿਨਮ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਭਰ੍ਤਾਰਮੀਸ਼ਾਨਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਜਗਤਾਮੁਮਾ

ਉਸ ਨੂੰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਤੇ 'ਹੇ ਹਰਾ, ਹੇ ਰੁਦਰ' ਆਖਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਮਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।

ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਯਚ੍ਛ ਸਕਲਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਹੇ ਪਰਮ ਸੁਆਮੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਦੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ—

ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਰ੍ਯਾਮੁਮਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤੋ ਹਾਲਾਹਲਾਸ਼ਨਃ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯੇਨਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਬਾਲਂ ਫੁਲ੍ਲੇਨ੍ਦੀਵਰਲੋਚਨਮ੍

—ਹਾਲਾਹਲ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਉਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।'

ਦਦਾਮਿ ਦृष੍ਟਿਂ ਮਦ੍ਰੂਪਦਰ੍ਸ਼ਨਕ੍ਸ਼ਮ ਏष ਵੈ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਣੈਰ੍ ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ ਭਗਵਾਨ੍ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ

'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਸਕੇ।' ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੀਲਲੋਹਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ—

ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਃ ਸਂਵृਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਦਦੌ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਮੈ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰਾਯ ਧੀਮਤੇ

—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਉਸ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੁਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।

ਸੋ ऽਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਾਸ੍ਰਾਵਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ਨਿਪਪਾਤ ਚ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਦਰਮ੍

ਉਹ ਵੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਪੁਨਰ੍ਭਵਾਨ੍ਯਾਃ ਪਾਦੌ ਚ ਨਨ੍ਦਿਨਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਸਫਲਂ ਜੀਵਿਤਂ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਦਾਹ ਸਃ

ਉਹ ਫੇਰ ਭਵਾਨੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੰਦੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। 'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ,' ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਗਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਮਮ ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਭੂषਣਃ ਕੋ ऽਨ੍ਯਃ ਸਮੋ ਮਯਾ ਲੋਕੇ ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ऽਪਿ ਵਾ

'ਜਿਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦਰੀਆਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੌਣ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?'

ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦਿਵਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਪਿਤਰਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼ਾਕ੍ਤੇਯਸ੍ਤੁ ਪਰਾਸ਼ਰਃ

ਫਿਰ, ਓਸੇ ਪਲ, ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਪਰਾਸ਼ਰਾ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ।

ਸੂਰ੍ਯਮਣ੍ਡਲਸਂਕਾਸ਼ੇ ਵਿਮਾਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖੇ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨਾਮ ਚ ਜਹਰ੍ष ਚ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।

ਤਦਾ ਵृषਧ੍ਵਜੋ ਦੇਵਃ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਸਿष੍ਠਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਹੇਦਂ ਪੁਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਤਤ੍ਪਰਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਲਦੇ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ:

ਸ਼ਕ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯ ਸੁਤਂ ਬਾਲਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਾਸ੍ਰਾਵਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਸਿष੍ਠਂ ਪਿਤਰਂ ਤਵ

'ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਹੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ।'

ਅਰੁਨ੍ਧਤੀਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਦੇਵਤੋਪਮਾਮ੍ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਚੋਭੌ ਨਮਸ੍ਕੁਰੁ ਮਹਾਮਤੇ

'ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਗਣ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ।'

ਤਦਾ ਹਰਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸ਼ੁ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਂ ਤਥਾ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਵੈ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਜ੍ਞਯਾ

ਫਿਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹਰੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਉਮਾ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਮਾਤਰਂ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਪਤਿਦੇਵਤਾਮ੍ ਅਰੁਨ੍ਧਤੀਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਨਿਯੋਗਾਤ੍ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍

ਤੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਗਣ ਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਭੋ ਵਤ੍ਸ ਵਤ੍ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ

'ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੇ ਪਰਾਸ਼ਰਾ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਅਜੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਸੀ, ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।'

ਅਣਿਮਾਦਿਗੁਣੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਵਤ੍ਸ ਪਰਾਸ਼ਰ ਲਬ੍ਧਮਦ੍ਯਾਨਨਂ ਦृष੍ਟਂ ਤਵ ਬਾਲ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ

ਪਿਆਰੇ ਪਰਾਸ਼ਰ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਸ ਕੀਤਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਜ, ਬੱਚੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।

ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਵਤ੍ਸ ਮਹਾਮਤੇ ਅਰੁਨ੍ਧਤੀਂ ਚ ਪਿਤਰਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਮਮ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ ਪੁੱਤ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੂੰ ਅਰੁੰਧਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਦੀ ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।

ਅਨ੍ਵਯਃ ਸਕਲੋ ਵਤ੍ਸ ਮਮ ਸਂਤਾਰਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਲੋਕਾਞ੍ਜਯਤੀਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਦੈਵ ਹਿ

ਪੁੱਤ, ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਵੰਸ਼ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਬਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਵਰਯੇਸ਼ਾਨਂ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯੇਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍

ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਜੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਸਰੋਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮੰਗਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗਾ।

ਏਵਂ ਪੁਤ੍ਰਮੁਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸਦਸਿ ਜਗਾਮ ਪਿਤਰਂ ਵਸ਼ੀ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੰਯਮੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਪਿਤਰਂ ਤਦਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯੈਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਇष੍ਟਾਭਿਃ ਸ਼ਾਕ੍ਤੇਯਃ ਸ਼ਸ਼ਿਭੂषਣਮ੍

ਜਦ ਉਸਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ।

ਤਤਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਨ੍ਮਥਾਨ੍ਧਕਮਰ੍ਦਨਃ ਅਨੁਗृਹ੍ਯਾਥ ਸ਼ਾਕ੍ਤੇਯਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ

ਫਿਰ ਕਾਮਦੇਵ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਮਹਾਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਕਤੇਯ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਗਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਸਾਂਬੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਦਦਾਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਤੁ ਕੁਲਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍

ਜਦ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਬੂ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਸਮਝ ਰਾਹੀਂ ਰਾਖਸਸਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।

ਤਦਾਹ ਪੌਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ ਵृਤਃ ਅਲਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਕੋਪੇਨ ਤਾਤ ਮਨ੍ਯੁਮਿਮਂ ਜਹਿ

ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ, ਜੋ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੌਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤ, ਹੁਣ ਇਹ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਆਪਣਾ ਕ੍ਰੋਧ ਰੋਕ ਲੈ।'

ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨਾਪਰਾਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਿਤੁਸ੍ ਤੇ ਵਿਹਿਤਂ ਤਥਾ ਮੂਢਾਨਾਮੇਵ ਭਵਤਿ ਕ੍ਰੋਧੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਨ ਹਿ

ਰਾਖਸਸਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੀ। ਗੁੱਸਾ ਤਾਂ ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।