ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ੇਮੁਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਘ੍ਨਰੂਪਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਤਤੋ ਗਰੁਡਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕਾਲਮੇਘਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ

ਫਿਰ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆਏ।

ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ਆਯਯੌ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਧ੍ਰੁਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਰਾਤਿਹਾ

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧਰੂਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ।

ਸਮਾਗਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਕੋ ऽਸਾਵਿਤ੍ਯੇਵ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਨਯਨਾਭ੍ਯਾਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍

ਉਹਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?' ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀਕੇਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਜਪਨ੍ ਸ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਸ੍ਯਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ

ਧਰੂਵ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, 'ਵਾਸੁਦੇਵ' ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਸੀ; ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਛੂਹਿਆ।

ਤਤਃ ਸ ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍

ਫਿਰ, ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰ ਲੋਕਾਤ੍ਮਨ੍ ਵੇਦਗੁਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਮਿ ਕੇਸ਼ਵ

ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਆਤਮਾ, ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।

ਨ ਵਿਦੁਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ ਤਤ੍ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਨਮਸ੍ਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰ

ਸਨਕ ਆਦਿ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਭੂਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤਮਾਹ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਏਹਿ ਵਤ੍ਸ ਧ੍ਰੁਵੋ ਭਵਾਨ੍ ਸ੍ਥਾਨਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮ੍ ਅਗ੍ਰਭੁਗ੍ ਭਵ

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ: 'ਆ, ਪੁੱਤਰ ਧਰੂਵ। ਤੂੰ ਥਿਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋ ਜਾ।'

ਮਾਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਸਹਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨਮੇਤਤ੍ਪਰਮਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍

ਉਥੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਰਮ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।

ਤਪਸਾਰਾਧ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੁਰਾ ਲਬ੍ਧਂ ਹਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਤ੍ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍

ਪਹਿਲਾਂ, ਤਪ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ: ਜੋ 'ਵਾਸੁਦੇਵ' ਦਾ ਜਪ ਸਦਾ ਓਮ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—

ਨਮਸ੍ਕਾਰਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਭਗਵਚ੍ਛਬ੍ਦਸਂਯੁਤਮ੍ ਜਪੇਦੇਵਂ ਹਿ ਯੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ

—ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ, 'ਭਗਵਾਨ' ਸ਼ਬਦ ਜੋੜ ਕੇ, ਜਪ ਕਰੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਧਰੂਵ ਦਾ ਥਿਰ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਥਾਨੇ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਨ੍

ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵੱਸ ਗਏ।

ਵਿष੍ਣੋਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਏਵਂ ਧ੍ਰੁਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਵਿਦ੍ਯਯਾ

ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਧ੍ਰੁਵ ਨੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਅਵਾਪ ਮਹਤੀਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮ੍ ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ

ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ ਸ ਯਾਤਿ ਧ੍ਰੁਵਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਧ੍ਰੁਵਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤਥਾ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧ੍ਰੁਵ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ ਧ੍ਰੁਵ ਵਰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੂਤਾਦ੍ਯ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਸੂਤ ਜੀ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸੋ।

ਸਂਕਲ੍ਪਾਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਸृष੍ਟਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਮੈਥੁਨਸਂਭਵਾ

ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਇਰਾਦੇ, ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਛੂਹ ਤੋਂ ਹੋਈ; ਪਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ ਹੋਈ।

ਯਦਾ ਤੁ ਸृਜਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ ਨ ਵृਦ੍ਧਿਮਗਮਲ੍ਲੋਕਸ੍ ਤਦਾ ਮੈਥੁਨਯੋਗਤਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੱਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ ਵਾਧਾ ਆਇਆ।

ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਸੂਤ੍ਯਾਮਜੀਜਨਤ੍ ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾਨ੍ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਜਨਮ ਰਾਹੀਂ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਇਆ।

ਨਾਰਦਃ ਪ੍ਰਾਹ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਸਮਾਗਤਾਨ੍ ਭੁਵਃ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੋਰ੍ਧ੍ਵਮਧ ਏਵ ਚ

ਨਾਰਦ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਰੀਅਸ਼ਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਖਿਆ: 'ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਮਾਪ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੀ—'

ਤਤਃ ਸृष੍ਟਿਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਤੇ ਤੁ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍

'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰੋ।' ਉਹ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ।

ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦਿਵ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵੇषੁ ਚ ਨष੍ਟੇषੁ ਪੁਨਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ

ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਰੀਅਸ਼ਵਾਂ ਦੇ ਗੁੰਮ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਫਿਰ—

ਸੂਤ੍ਯਾਮੇਵ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਮਸृਜਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ਼ਬਲਾ ਨਾਮ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਮੇਤਾਃ ਸृष੍ਟਿਹੇਤਵਃ

ਜਨਮ ਰਾਹੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਉਹ ਸ਼ਬਲਾ ਨਾਮ ਦੇ ਸਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।

ਨਾਰਦੋ ऽਨੁਗਤਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਨਸ੍ਤਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ ਭੁਵਃ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਨਾਰਦ ਨੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਬਲਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਮਾਪ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚੋ।'

ਆਗਤ੍ਯ ਵਾਥ ਸृष੍ਟਿਂ ਵੈ ਕਰਿष੍ਯਥ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਤੇ ऽਪਿ ਤੇਨੈਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਗਤਿਂ ਤਥਾ

'ਆ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰੋਗੇ।' ਉਹ ਵੀ, ਉਸੇ ਰਾਹ 'ਤੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲੇ ਗਏ।

ਤਤਸ੍ਤੇष੍ਵਪਿ ਨष੍ਟੇषੁ षष੍ਟਿਕਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਵੈਰਿਣ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਸ੍ਤਦਾ

ਜਦ ਉਹ ਵੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਵੈਰੀਣੀ ਵਿੱਚ ਸਠ ਕਨਿਆ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ।

ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸ ਦਸ਼ਕਂ ਧਰ੍ਮੇ ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਸਪ੍ਤ ਚ ਸੋਮਾਯ ਚਤਸ੍ਰੋ ऽਰਿष੍ਟਨੇਮਯੇ

ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਧਰਮ ਨੂੰ, ਤੇਰਾਂ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ, ਸਤਾਈ ਸਤ ਸੋਮ ਨੂੰ, ਤੇ ਚਾਰ ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਦ੍ਵੇ ਚੈਵ ਭृਗੁਪੁਤ੍ਰਾਯ ਦ੍ਵੇ ਕृਸ਼ਾਸ਼੍ਵਾਯ ਧੀਮਤੇ ਦ੍ਵੇ ਚੈਵਾਙ੍ਗਿਰਸੇ ਤਦ੍ਵਤ੍ ਤਾਸਾਂ ਨਾਮਾਨਿ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍

ਦੋ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਦੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਨੂੰ, ਤੇ ਦੋ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਦੇਵਮਾਤॄਣਾਂ ਪ੍ਰਜਾਵਿਸ੍ਤਾਰਮਾਦਿਤਃ ਮਰੁਤ੍ਵਤੀ ਵਸੂਰ੍ ਯਾਮਿਰ੍ ਲਮ੍ਬਾ ਭਾਨੁਰਰੁਨ੍ਧਤੀ

ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਦੇਵੀ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਵਿਸਤਾਰ: ਮਰੁਤਵਤੀ, ਵਸੂ, ਯਾਮੀ, ਲੰਬਾ, ਭਾਨੁ ਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ।