ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਹੇਦਂ ਮਾਤਾ ਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ ਸੁਰੁਚਿਰ੍ਦਯਿਤਾ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਃ

ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ। ਸੁਰੁਚਿ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਸੀ।

ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾਯਾ ਜਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯਭਾਗ੍ਯਵਾਨ੍ ਕਿਂ ਸ਼ੋਚਸਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਰੋਦਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਅਭਾਗੀ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਅਭਾਗੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ, ਕਿਉਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?

ਸਂਤਪ੍ਤਹृਦਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮ ਸ਼ੋਕਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ਥਾਨਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਃ

ਜੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦੁਖ ਹੋਰ ਵਧੇਗਾ। ਧ੍ਰੁਵ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵੈ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਤਦਾ ਵਨਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ

ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਗਵਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਰਿਸ੍ਥਾਨਂ ਕੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਤਮ

ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ: 'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'

ਪਿਤੁਰਙ੍ਕੇ ਸਮਾਸੀਨਂ ਮਾਤਾ ਮਾਂ ਸੁਰੁਚਿਰ੍ਮੁਨੇ ਵ੍ਯਧੂਨਯਤ੍ਸ ਤਂ ਰਾਜਾ ਪਿਤਾ ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ

ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ 'ਚ ਬੈਠਿਆ, ਹੇ ਮুনি, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਸੁਰੁਚਿ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।

ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਾਰਣਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ऽਹਂ ਮਾਤਰਂ ਗਤਃ ਸੁਨੀਤਿਰਾਹ ਮੇ ਮਾਤਾ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਸ਼ੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸੁਨੀਤੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ: 'ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ।'

ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ ਤਸ੍ਯਾ ਹਿ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਵ ਮਹਾਮੁਨੇ

ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮুনি, ਤੇਰਾ ਸਥਾਨ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋਵੇਗਾ।

ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਨਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੋ ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯੇ ऽਹਂ ਸ੍ਥਾਨਮਦ੍ਭੁਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਮੈਂ ਇਹ ਜੰਗਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਵਾਂਗਾ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੇਦਂ ਸ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮুনি ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ: 'ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸੁਣ, ਤੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਜਰੂਰ ਪਾਵੇਂਗਾ।'

ਆਰਾਧ੍ਯ ਜਗਤਾਮੀਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗਭਵਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ

ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।

ਜਪ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਇष੍ਟਦਂ ਪਰਮਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਮਲਂ ਪਰਮ੍

ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਪ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੁੱਧ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ।

ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਿਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ

ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਮੰਤਰ, ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਚਾਰ: 'ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ।

ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਸਨਾਤਨਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਪਹੋਮਪਰਾਯਣਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ

ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਪ ਤੇ ਹੋਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ।

ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਨਿਯਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਜਾਪ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਹਾਰਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ

ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਸਿਆਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਾਕ, ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਜਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਜਜਾਪ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਨਿਸ਼ਮ੍ ਅਜਸ੍ਰਂ ਸ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਵੇਤਾਲਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਘੋਰਾਃ ਸਿਂਹਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਮृਗਾਃ

ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਬੇਅੰਤ ਵਾਰ, ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਡਰਾਉਣੇ ਭੂਤ, ਰਾਖਸ਼, ਤੇ ਸਿੰਘ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਆਏ।

ਤਮਭ੍ਯਯੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹਾਯ ਭੀषਣਾਃ ਜਪਨ੍ ਸ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ

ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਆਏ; ਪਰ ਉਹ 'ਵਾਸੁਦੇਵ' ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ذਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ।

ਸੁਨੀਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਯਾ ਮਾਤਾ ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸਂਵृਤਾ ਪਿਸ਼ਾਚਿ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ

ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਸੁਨੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਪਿਸਾਚੀ ਬਣ ਕੇ ਆਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗੀ।

ਮਮ ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਸਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ ਮਾਮਨਾਥਾਮਪਹਾਯ ਤਪ ਆਸ੍ਥਿਤਵਾਨਸਿ

ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਇਕੋ-ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇੰਨਾ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਆਪਣੀ ਬੇਸਹਾਰਾ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?

ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਭਾषਮਾਣਾਂ ਮਹਾਤਪਾਃ ਅਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮ ਜਜਾਪ ਸਃ

ਉਹ ਜਦ ਇਹ ਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਹਾਤਪਵੀ, ਉਸ ਵੱਲ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਦਾ ਰਿਹਾ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ੇਮੁਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਘ੍ਨਰੂਪਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਤਤੋ ਗਰੁਡਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕਾਲਮੇਘਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ

ਫਿਰ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆਏ।

ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ਆਯਯੌ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਧ੍ਰੁਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ ਅਰਾਤਿਹਾ

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਧਰੂਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ।

ਸਮਾਗਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਕੋ ऽਸਾਵਿਤ੍ਯੇਵ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਨਯਨਾਭ੍ਯਾਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍

ਉਹਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?' ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀਕੇਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਜਪਨ੍ ਸ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਸ੍ਯਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯ ਵੈ

ਧਰੂਵ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, 'ਵਾਸੁਦੇਵ' ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਖੜਾ ਸੀ; ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਛੂਹਿਆ।

ਤਤਃ ਸ ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਿਮ੍

ਫਿਰ, ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰ ਲੋਕਾਤ੍ਮਨ੍ ਵੇਦਗੁਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਮਿ ਕੇਸ਼ਵ

ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਆਤਮਾ, ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ।

ਨ ਵਿਦੁਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾ ਮਹਰ੍षਯਃ ਤਤ੍ਕਥਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਨਮਸ੍ਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰ

ਸਨਕ ਆਦਿ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਭੂਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਤਮਾਹ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਏਹਿ ਵਤ੍ਸ ਧ੍ਰੁਵੋ ਭਵਾਨ੍ ਸ੍ਥਾਨਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮ੍ ਅਗ੍ਰਭੁਗ੍ ਭਵ

ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ: 'ਆ, ਪੁੱਤਰ ਧਰੂਵ। ਤੂੰ ਥਿਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋ ਜਾ।'

ਮਾਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਸਹਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨਮੇਤਤ੍ਪਰਮਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍

ਉਥੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਰਮ, ਸਦਾ-ਥਿਰ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।