ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਤਾਗਤਂ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਮਾਂਸਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਆਗਮਾਦਨੁਮਾਨਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਦੁਪਪਤ੍ਤਿਤਃ

ਜੋਤੀਆਂ ਦੀ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ, ਪਰੰਪਰਾ, ਤਰਕ, ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਣ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਪੁਣਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਤਵ੍ਯਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜਲਂ ਲੇਖ੍ਯਂ ਗਣਿਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਸੂਝਵਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅੱਖ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਪਾਣੀ, ਲਿਖਤ ਤੇ ਗਣਨਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ।

ਪਞ੍ਚੈਤੇ ਹੇਤਵੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਾਨਵਿਨਿਰ੍ਣਯੇ

ਇਹ ਪੰਜ ਕਾਰਣ ਜੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਪ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਕਥਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵੈ ਧ੍ਰੁਵੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰਃ ਮੇਢੀਭੂਤੋ ਗ੍ਰਾਹਾਣਾਂ ਵੈ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍

ਕਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧ੍ਰੁਵ, ਸੂਝਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਬਣਿਆ? ਇਹ ਹੁਣ ਦੱਸੋ।

ਏਤਮਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਪृष੍ਟੋ ਨਾਨਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਃ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਵੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਜੋ ਕਈ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ।

ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ ਉਤ੍ਤਾਨਪਾਦੋ ਰਾਜਾ ਵੈ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍

ਉੱਤਾਨਪਾਦ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਆਇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਦ੍ਵਯਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਸੁਨੀਤਿਃ ਸੁਰੁਚਿਸ੍ ਤਥਾ ਅਗ੍ਰਜਾਯਾਮਭੂਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਨੀਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ

ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ: ਸੁਨੀਤੀ ਅਤੇ ਸੁਰੁਚਿ। ਵੱਡੀ ਪਤਨੀ ਸੁਨੀਤੀ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।

ਧ੍ਰੁਵੋ ਨਾਮ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਲਦੀਪੋ ਮਹਾਮਤਿਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षੇ ऽਪਿ ਪਿਤੁਰਙ੍ਕਮ੍ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍

ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਧ੍ਰੁਵ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ 'ਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।

ਸੁਰੁਚਿਸ੍ਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਯ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਸਾ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਕਂ ਰੂਪੇਣ ਮਾਨਿਤਾ

ਸੁਰੁਚਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ 'ਚ ਬੈਠਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਪਿਤੁਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ ਅਙ੍ਕਂ ਦੁਃਖਿਤਮਾਨਸਃ ਮਾਤੁਃ ਸਮੀਪਮਾਗਮ੍ਯ ਰੁਰੋਦ ਸ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਹੇਦਂ ਮਾਤਾ ਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ ਸੁਰੁਚਿਰ੍ਦਯਿਤਾ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਃ

ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ। ਸੁਰੁਚਿ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਸੀ।

ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾਯਾ ਜਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯਭਾਗ੍ਯਵਾਨ੍ ਕਿਂ ਸ਼ੋਚਸਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਰੋਦਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਅਭਾਗੀ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਅਭਾਗੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ, ਕਿਉਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?

ਸਂਤਪ੍ਤਹृਦਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮ ਸ਼ੋਕਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ਥਾਨਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਃ

ਜੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦੁਖ ਹੋਰ ਵਧੇਗਾ। ਧ੍ਰੁਵ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵੈ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਤਦਾ ਵਨਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ

ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਗਵਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਰਿਸ੍ਥਾਨਂ ਕੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਤਮ

ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ: 'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'

ਪਿਤੁਰਙ੍ਕੇ ਸਮਾਸੀਨਂ ਮਾਤਾ ਮਾਂ ਸੁਰੁਚਿਰ੍ਮੁਨੇ ਵ੍ਯਧੂਨਯਤ੍ਸ ਤਂ ਰਾਜਾ ਪਿਤਾ ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ

ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ 'ਚ ਬੈਠਿਆ, ਹੇ ਮুনি, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਸੁਰੁਚਿ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।

ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਾਰਣਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ऽਹਂ ਮਾਤਰਂ ਗਤਃ ਸੁਨੀਤਿਰਾਹ ਮੇ ਮਾਤਾ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਸ਼ੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸੁਨੀਤੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ: 'ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ।'

ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ ਤਸ੍ਯਾ ਹਿ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਵ ਮਹਾਮੁਨੇ

ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮুনি, ਤੇਰਾ ਸਥਾਨ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋਵੇਗਾ।

ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਨਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੋ ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯੇ ऽਹਂ ਸ੍ਥਾਨਮਦ੍ਭੁਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਮੈਂ ਇਹ ਜੰਗਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਵਾਂਗਾ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੇਦਂ ਸ੍ਥਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮুনি ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ: 'ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸੁਣ, ਤੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਜਰੂਰ ਪਾਵੇਂਗਾ।'

ਆਰਾਧ੍ਯ ਜਗਤਾਮੀਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਙ੍ਗਭਵਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ

ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।

ਜਪ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ਇष੍ਟਦਂ ਪਰਮਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਮਲਂ ਪਰਮ੍

ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਹ ਮੰਤਰ ਜਪ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੁੱਧ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ।

ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਿਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ

ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਮੰਤਰ, ਪ੍ਰਣਵ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਚਾਰ: 'ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ।

ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਸਨਾਤਨਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਪਹੋਮਪਰਾਯਣਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ

ਸਦਾ-ਥਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਪ ਤੇ ਹੋਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ।

ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਨਿਯਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਜਾਪ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ ਸ਼ਾਕਮੂਲਫਲਾਹਾਰਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ

ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਸਿਆਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਾਕ, ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਜਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਜਜਾਪ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਨਿਸ਼ਮ੍ ਅਜਸ੍ਰਂ ਸ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਵੇਤਾਲਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਘੋਰਾਃ ਸਿਂਹਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਮृਗਾਃ

ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਬੇਅੰਤ ਵਾਰ, ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਡਰਾਉਣੇ ਭੂਤ, ਰਾਖਸ਼, ਤੇ ਸਿੰਘ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਆਏ।

ਤਮਭ੍ਯਯੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹਾਯ ਭੀषਣਾਃ ਜਪਨ੍ ਸ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ

ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਆਏ; ਪਰ ਉਹ 'ਵਾਸੁਦੇਵ' ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ذਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਡੋਲਿਆ।

ਸੁਨੀਤਿਰ੍ ਅਸ੍ਯ ਯਾ ਮਾਤਾ ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਸਂਵृਤਾ ਪਿਸ਼ਾਚਿ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰੁਰੋਦ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾ

ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਸੁਨੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਪਿਸਾਚੀ ਬਣ ਕੇ ਆਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗੀ।

ਮਮ ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਸਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ ਮਾਮਨਾਥਾਮਪਹਾਯ ਤਪ ਆਸ੍ਥਿਤਵਾਨਸਿ

ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਇਕੋ-ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਇੰਨਾ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਆਪਣੀ ਬੇਸਹਾਰਾ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?