ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਾਰਾਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕੇਤੂਨਾਂ ਚਾਪਿ ਧੂਮਵਾਨ੍ ਧ੍ਰੁਵਃ ਕਿਲ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਤੁ ਵਿਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਦਿਸ਼ਮ੍

ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਪੁੰਜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧੂਮਵਾਨ; ਤੇ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧ੍ਰੁਵ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।

ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰਵਿष੍ਠਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਅਯਨਾਨਾਂ ਤਥੋਤ੍ਤਰਮ੍ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚੈਵ ਪਞ੍ਚਾਨਾਮ੍ ਆਦ੍ਯਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਃ ਸ੍ਮृਤਃ

ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਵਿਸ਼ਠਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਅਯਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ; ਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸਾਲ ਹੀ ਸਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ऋਤੂਨਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਾਸਾਨਾਂ ਮਾਘ ਉਚ੍ਯਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਤਿਥੀਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਥਾ

ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੀਤ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਘ, ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਲਪੱਖ, ਤੇ ਤਿਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਪਤ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਹਨ।

ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਵਿਭਾਗਾਨਾਮ੍ ਅਹਸ਼੍ਚਾਦਿਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਨਾਂ ਤਥੈਵਾਦਿਰ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰਦੈਵਤਃ

ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਵੰਡ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਮੁਹੂਰਤ ਰੁਦਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।

ਕ੍ਸ਼ਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਮੇषਾਦਿਃ ਕਾਲਃ ਕਾਲਵਿਦਾਂ ਵਰਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਨ੍ਤਂ ਧਨਿष੍ਠਾਦਿ ਯੁਗਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਞ੍ਚਵਾਰ੍षਿਕਮ੍

ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ; ਹੇ ਕਾਲ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਯੁਗ ਸ਼੍ਰਵਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਧਨਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੱਕ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭਾਨੋਰ੍ਗਤਿਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਚਕ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ ਦਿਵਾਕਰਃ ਸ੍ਮृਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਾਲਕृਦ੍ਵਿਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਸੂਰਜ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਾਲ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਾਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਨਿਵਰ੍ਤਕਃ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ

ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਚਲਾਉਣ ਤੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਹੈ; ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਸਿੱਧਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵ।

ਇਤ੍ਯੇष ਜ੍ਯੋਤਿषਾਮੇਵਂ ਸਂਨਿਵੇਸ਼ੋ ऽਰ੍ਥਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਲੋਕਸਂਵ੍ਯਵਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋਤੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ਬਣਾਵਟ ਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਬਣਾਈ।

ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਭਗਵਤਾ ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਃ ਸ ਆਸ਼੍ਰਯੋ ऽਭਿਮਾਨੀ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਤ੍ਮਕਃ

ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ; ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਮੁਖੀ ਤੇ ਜੋਤੀਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।

ਏਕਰੂਪਪ੍ਰਧਾਨਸ੍ਯ ਪਰਿਣਾਮੋ ऽਯਮਦ੍ਭੁਤਃ ਨੈष ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਤੁਂ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍

ਇੱਕ ਹੀ ਸਰੂਪ ਦੇ ਇਹ ਅਜੋਕੇ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਗਿਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।

ਗਤਾਗਤਂ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਮਾਂਸਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਆਗਮਾਦਨੁਮਾਨਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਦੁਪਪਤ੍ਤਿਤਃ

ਜੋਤੀਆਂ ਦੀ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ, ਪਰੰਪਰਾ, ਤਰਕ, ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਣ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਿਪੁਣਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਤਵ੍ਯਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜਲਂ ਲੇਖ੍ਯਂ ਗਣਿਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ

ਸੂਝਵਾਨ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਜਾਂਚ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅੱਖ, ਸ਼ਾਸਤਰ, ਪਾਣੀ, ਲਿਖਤ ਤੇ ਗਣਨਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ।

ਪਞ੍ਚੈਤੇ ਹੇਤਵੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਾਨਵਿਨਿਰ੍ਣਯੇ

ਇਹ ਪੰਜ ਕਾਰਣ ਜੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਪ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵਿੱਚ ਜਾਣਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਕਥਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵੈ ਧ੍ਰੁਵੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰਃ ਮੇਢੀਭੂਤੋ ਗ੍ਰਾਹਾਣਾਂ ਵੈ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍

ਕਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧ੍ਰੁਵ, ਸੂਝਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਬਣਿਆ? ਇਹ ਹੁਣ ਦੱਸੋ।

ਏਤਮਰ੍ਥਂ ਮਯਾ ਪृष੍ਟੋ ਨਾਨਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਃ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਵੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਜੋ ਕਈ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ।

ਸਾਰ੍ਵਭੌਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ ਉਤ੍ਤਾਨਪਾਦੋ ਰਾਜਾ ਵੈ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍

ਉੱਤਾਨਪਾਦ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਿਆਇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਦ੍ਵਯਮ੍ ਅਭੂਤ੍ ਸੁਨੀਤਿਃ ਸੁਰੁਚਿਸ੍ ਤਥਾ ਅਗ੍ਰਜਾਯਾਮਭੂਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਨੀਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ

ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ: ਸੁਨੀਤੀ ਅਤੇ ਸੁਰੁਚਿ। ਵੱਡੀ ਪਤਨੀ ਸੁਨੀਤੀ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।

ਧ੍ਰੁਵੋ ਨਾਮ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੁਲਦੀਪੋ ਮਹਾਮਤਿਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸਪ੍ਤਵਰ੍षੇ ऽਪਿ ਪਿਤੁਰਙ੍ਕਮ੍ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍

ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਧ੍ਰੁਵ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ 'ਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।

ਸੁਰੁਚਿਸ੍ਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਯ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਸਾ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਕਂ ਰੂਪੇਣ ਮਾਨਿਤਾ

ਸੁਰੁਚਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਦ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ 'ਚ ਬੈਠਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਪਿਤੁਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ ਅਙ੍ਕਂ ਦੁਃਖਿਤਮਾਨਸਃ ਮਾਤੁਃ ਸਮੀਪਮਾਗਮ੍ਯ ਰੁਰੋਦ ਸ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਹੇਦਂ ਮਾਤਾ ਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ ਸੁਰੁਚਿਰ੍ਦਯਿਤਾ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਪਿ ਤਾਦृਸ਼ਃ

ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ। ਸੁਰੁਚਿ, ਜੋ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਸੀ।

ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਾਯਾ ਜਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਪ੍ਯਭਾਗ੍ਯਵਾਨ੍ ਕਿਂ ਸ਼ੋਚਸਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਰੋਦਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਅਭਾਗੀ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਅਭਾਗੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋਂਦਾ, ਕਿਉਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?

ਸਂਤਪ੍ਤਹृਦਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮ ਸ਼ੋਕਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ਥਾਨਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਪ੍ਨੁਯਾਃ

ਜੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਦੁਖ ਹੋਰ ਵਧੇਗਾ। ਧ੍ਰੁਵ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਮਾਤ੍ਰਾ ਵੈ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਤਦਾ ਵਨਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਯਥਾਵਿਧਿ

ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਗਵਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਰਿਸ੍ਥਾਨਂ ਕੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਤਮ

ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ: 'ਮਹਾਨ ਜੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'

ਪਿਤੁਰਙ੍ਕੇ ਸਮਾਸੀਨਂ ਮਾਤਾ ਮਾਂ ਸੁਰੁਚਿਰ੍ਮੁਨੇ ਵ੍ਯਧੂਨਯਤ੍ਸ ਤਂ ਰਾਜਾ ਪਿਤਾ ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਨ

ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ 'ਚ ਬੈਠਿਆ, ਹੇ ਮুনি, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਸੁਰੁਚਿ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।

ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਾਰਣਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ऽਹਂ ਮਾਤਰਂ ਗਤਃ ਸੁਨੀਤਿਰਾਹ ਮੇ ਮਾਤਾ ਮਾ ਕृਥਾਃ ਸ਼ੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਸੁਨੀਤੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ: 'ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ।'

ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ ਤਸ੍ਯਾ ਹਿ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਵ ਮਹਾਮੁਨੇ

ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮুনি, ਤੇਰਾ ਸਥਾਨ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋਵੇਗਾ।

ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਨਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੋ ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯੇ ऽਹਂ ਸ੍ਥਾਨਮਦ੍ਭੁਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਮੈਂ ਇਹ ਜੰਗਲ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾਵਾਂਗਾ।