ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਚੈਵ ਹਿਮਮੁਤ੍ਸृਜਤੇ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਧਾਤਾ ਭਗਃ ਪੂषਾ ਮਿਤ੍ਰੋ ऽਥ ਵਰੁਣੋ ऽਰ੍ਯਮਾ
ਹੇਮੰਤ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਹਿਮ ਰਾਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਹੈ: ਇੰਦਰ, ਧਾਤਾ, ਭਗਾ, ਪੂਸ਼ਾ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਅਰਯਮਾਨ।
ਅਂਸ਼ੁਰ੍ ਵਿਵਸ੍ਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਚ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਚ ਵਰੁਣੋ ਮਾਘਮਾਸੇ ਤੁ ਸੂਰ੍ਯ ਏਵ ਤੁ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇ
ਅੰਸ਼ੁ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਤਵਸ਼ਟਾ, ਪਰਜਨਯ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਵਰੁਣ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ।
ਚੈਤ੍ਰੇ ਮਾਸਿ ਭਵੇਦਂਸ਼ੁਰ੍ ਧਾਤਾ ਵੈਸ਼ਾਖਤਾਪਨਃ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਮਾਸਿ ਭਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਆषਾਢੇ ਚਾਰ੍ਯਮਾ ਰਵਿਃ
ਚੈਤ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਅੰਸ਼ੁ, ਵਿਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਧਾਤਾ ਤੇਪਣ ਵਾਲਾ, ਜੈਠ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ, ਆਢ ਵਿੱਚ ਅਰਯਮਾਨ ਅਤੇ ਰਵੀ।
ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਮਾਸਿ ਪ੍ਰੌष੍ਠਪਦੇ ਭਗਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ऽਸ਼੍ਵਯੁਜੇ ਮਾਸਿ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵੈ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਰਵਿਃ
ਵਿਵਸਵਾਨ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਭਗਾ ਪ੍ਰੌਸ਼ਠਪਦ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਜਨਯ ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਵਿੱਚ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਰਵੀ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ।
ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਭਵੇਨ੍ਮਿਤ੍ਰਃ ਪੌषੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਨਾਤਨਃ ਪਞ੍ਚਰਸ਼੍ਮਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਰ੍ਕਕਰ੍ਮਣਿ
ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਤ੍ਰ, ਪੌਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਸੂਰਜੀ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਹਨ।
षਡ੍ਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰੈਃ ਪੂषਾ ਤੁ ਦੇਵੋ ऽਂਸ਼ੁਃ ਸਪ੍ਤਭਿਸ੍ ਤਥਾ ਧਾਤਾष੍ਟਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਨਵਭਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਪੂਸ਼ਾ, ਦੇਵਤਾ ਅੰਸ਼ੁ, ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਧਾਤਾ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ; ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ।
ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ ਯਾਤਿ ਯਾਤ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ ਭਗਃ ਸਪ੍ਤਭਿਸ੍ਤਪਤੇ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਚੈਵਾष੍ਟਭਿਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਵਿਵਸਵਾਨ ਦਸ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਭਗਾ ਗਿਆਰਾਂ ਨਾਲ; ਮਿਤ੍ਰ ਸੱਤ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੈ; ਤਵਸ਼ਟਾ ਅੱਠ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਯਮਾ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ ਯਾਤਿ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਨਵਭਿਸ੍ ਤਥਾ षਡ੍ਭੀ ਰਸ਼੍ਮਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਪਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਅਰਯਮਾਨ ਦਸ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਪਰਜਨਯ ਨੌ ਨਾਲ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਪਦਾ ਹੈ।
ਵਸਂਤੇ ਕਪਿਲਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਕਾਞ੍ਚਨਸਪ੍ਰਭਃ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਵਰ੍षਾਸੁ ਵਰ੍ਣੇਨ ਪਾਣ੍ਡੁਃ ਸ਼ਰਦਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਕਪਿਲ ਰੰਗ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ; ਸਰਦ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡੂ।
ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਤਾਮ੍ਰਵਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਲੋਹਿਤੋ ਰਵਿਃ ਇਤਿ ਵਰ੍ਣਾਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਮਯਾ ਸੂਰ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਾਃ
ਹੇਮੰਤ ਵਿੱਚ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦਾ, ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਰਵੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਉਪਜਣ ਵਾਲੇ ਰੰਗ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਓषਧੀषੁ ਬਲਂ ਧਤ੍ਤੇ ਸ੍ਵਧਯਾ ਚ ਪਿਤृष੍ਵਪਿ ਸੂਰ੍ਯੋ ऽਮਰੇष੍ਵਪ੍ਯਮृਤਂ ਤ੍ਰਯਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਧਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ; ਸੂਰਜ ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਰਸ਼੍ਮਿਸਹਸ੍ਰਂ ਤਤ੍ ਸੌਰਂ ਲੋਕਾਰ੍ਥਸਾਧਕਮ੍ ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਲੋਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਲਸ਼ੀਤੋष੍ਣਨਿਃਸ੍ਰਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੂਰਜੀ ਤਾਕਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਲ ਰਾਹੀਂ ਠੰਡ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਛੱਡਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਤਨ੍ਮਣ੍ਡਲਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਭਾਸ੍ਵਰਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਗ੍ਰਹਸੋਮਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯੋਨਿਰੇਵ ਚ
ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੋਸ਼ਨ ਗੋਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਨੀਂਹ ਤੇ ਮੂਲ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰऋਕ੍ਸ਼ਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਭਵਾਃ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਧਿਪਤਿਃ ਸੋਮੋ ਨਯਨਂ ਵਾਮਮੀਸ਼ਿਤੁਃ
ਸਾਰੇ ਚੰਦ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਸਮਝੋ; ਸੋਮ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਹੈ।
ਨਯਨਂ ਚੈਵਮ੍ ਈਸ਼ਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤੇषਾਂ ਜਨਾਨਾਂ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਯਨਂ ਨਯਤੇ ਯਤਃ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਸੂਰਜ ਆਪ ਹੈ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੇषਾਃ ਪਞ੍ਚ ਗ੍ਰਹਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਈਸ਼੍ਵਰਾਃ ਕਾਮਚਾਰਿਣਃ ਪਠ੍ਯਤੇ ਚਾਗ੍ਨਿਰਾਦਿਤ੍ਯ ਉਦਕਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਬਾਕੀ ਪੰਜ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਸਰਵਪਰੀ ਸਮਝੋ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਚੰਦ ਵੀ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਂ ਨਿਬੋਧਤ ਸੁਰਸੇਨਾਪਤਿਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪਠ੍ਯਤੇ ऽਙ੍ਗਾਰਕੋ ਗ੍ਰਹਃ
ਹੁਣ ਬਾਕੀ ਦੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੁਦਰਤ ਸੁਣੋ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸਕੰਦ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗਾਰਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਬੁਧਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਦੇਵਂ ਜ੍ਞਾਨਵਿਦੋ ਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਭੁਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਯਮੋ ਲੋਕਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬੁਧ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਯਮ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਮਹਾਗ੍ਰਹੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮਨ੍ਦਗਾਮੀ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰਃ ਦੇਵਾਸੁਰਗੁਰੂ ਦ੍ਵੌ ਤੁ ਭਾਨੁਮਨ੍ਤੌ ਮਹਾਗ੍ਰਹੌ
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ਨੈਸ਼ਚਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਗ੍ਰਹ ਹੈ ਤੇ ਹੌਲੀ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਗ੍ਰਹ ਵੀ ਵੱਡੇ ਗ੍ਰਹ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸੁਤਾਵੁਕ੍ਤੌ ਤਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਬृਹਸ੍ਪਤੀ ਆਦਿਤ੍ਯਮੂਲਮਖਿਲਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਸੂਰਜ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਗਤ੍ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍ ਰੁਦ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪੇਨ੍ਦ੍ਰਚਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਉਪੇਂਦਰ, ਚੰਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੱਗ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਦ੍ਯੁਤਿਰ੍ਦ੍ਯੁਤਿਮਤਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਯਤ੍ਤੇਜਃ ਸਰ੍ਵਲੌਕਿਕਮ੍ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਸਾਰੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਤੇਰਾ ਸਾਰਾ ਲੋਕਿਕ ਤੇਜ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ—ਮਹਾਦੇਵ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ।
ਸੂਰ੍ਯ ਏਵ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ੋ ਮੂਲਂ ਪਰਮਦੈਵਤਮ੍ ਤਤਃ ਸਂਜਾਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਵਿਲੀਯਤੇ
ਸੂਰਜ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮੂਲ ਦੇਵਤਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਾਭਾਵੌ ਹਿ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਨਿਃਸृਤੌ ਪੁਰਾ ਅਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਗ੍ਰਹੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ਸੁਪ੍ਰਭੋ ਰਵਿਃ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਗ੍ਰਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ—ਰਵੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਿਧਨਂ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾ ਦਿਵਸਾ ਨਿਸ਼ਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਇੱਥੇ ਪਲ, ਮੁਹੂਰਤ, ਦਿਨ, ਰਾਤ ਤੇ ਪੱਖ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਸਾਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼੍ਚੈਵ ऋਤਵੋ ऽਥ ਯੁਗਾਨਿ ਚ ਤਦਾਦਿਤ੍ਯਾਦृਤੇ ਹ੍ਯੇषਾ ਕਾਲਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਮਹੀਨੇ, ਸਾਲ, ਰੁੱਤਾਂ ਤੇ ਯੁਗ ਵੀ—ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।
ਕਾਲਾਦृਤੇ ਨ ਨਿਯਮੋ ਨ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਨਾਹ੍ਨਿਕਕ੍ਰਮਃ ऋਤੂਨਾਂ ਚ ਵਿਭਾਗਸ਼੍ ਚ ਪੁष੍ਪਂ ਮੂਲਂ ਫਲਂ ਕੁਤਃ
ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ ਕ੍ਰਮ, ਕੋਈ ਦীক্ষਾ, ਕੋਈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤਰਤੀਬ ਨਹੀਂ; ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ ਵੰਡ, ਫੁੱਲ, ਜੜ੍ਹ ਜਾਂ ਫਲ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਕੁਤਃ ਸਸ੍ਯਵਿਨਿष੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ ਤृਣੌषਧਿਗਣੋ ऽਪਿ ਚ ਅਭਾਵੋ ਵ੍ਯਵਹਾਰਾਣਾਂ ਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਦਿਵਿ ਚੇਹ ਚ
ਫਸਲਾਂ ਦੀ ਪੱਕਣ, ਜਾਂ ਘਾਹ ਤੇ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਤਾਪਨਮृਤੇ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪਿਣਮ੍ ਸ ਏष ਕਾਲਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਭਾਸਕਰ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤਾਪਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਜਗਤ ਚਮਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਹੀ ਸਮਾਂ, ਅੱਗ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈ।
ਤਪਤ੍ਯੇष ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ਸ ਏष ਤੇਜਸਾਂ ਰਾਸ਼ਿਃ ਸਮਸ੍ਤਃ ਸਾਰ੍ਵਲੌਕਿਕਃ
ਉਹ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਤਾਪਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੇਜਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।