ਸ੍ਵਾਦੂਦਕੇਨੋਦਧਿਨਾ ਪੁष੍ਕਰਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ਪੁष੍ਕਰਦ੍ਵੀਪਵਿਸ੍ਤਾਰਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੋ ऽਸੌ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਟਾਪੂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਟਾਪੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੈਲਾਵਟ ਵਰਗਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ।
ਵਿਸ੍ਤਾਰਾਨ੍ਮਣ੍ਡਲਾਚ੍ਚੈਵ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯ ਸਮੇਨ ਤੁ ਏਵਂ ਦ੍ਵੀਪਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ ਆਵृਤਾਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਤੇ ਗੋਲਾਈ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਨੂੰ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦ੍ਵੀਪਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਪ੍ਤਮਸ੍ਤੁ ਵੈ ਏਵਂ ਦ੍ਵੀਪਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਹਰੇਕ ਟਾਪੂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੱਤਵਾਂ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪਰੇਣ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯਾਥ ਅਨੁਵृਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਸ੍ਵਾਦੂਦਕਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਪਰਿਵੇष੍ਟ੍ਯ ਚ
ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਲੜੀਵਾਰ, ਵੱਡਾ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰੇਣ ਤਸ੍ਯ ਮਹਤੀ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਲੋਕਸਂਸ੍ਥਿਤਿਃ ਕਾਞ੍ਚਨੀ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾ ਭੂਮਿਃ ਸਰ੍ਵਾ ਚੈਕਸ਼ਿਲੋਪਮਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਪਥਰ ਦੀ ਸਲਾਬ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਰੇਣ ਸ਼ੈਲਸ੍ਤੁ ਮਰ੍ਯਾਦਾਪਾਰਮਣ੍ਡਲਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸ਼੍ ਚ ਲੋਕਾਲੋਕਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜੋ ਘੇਰੇ ਦੀ ਹੱਦ ਦੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਨਾ-ਚਮਕਦਾ ਦੋਵੇਂ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਲੋਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦृਸ਼੍ਯਾਦृਸ਼੍ਯਗਿਰਿਰ੍ ਯਾਵਤ੍ ਤਾਵਦੇषਾ ਧਰਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ ਤਸ੍ਯੋਚ੍ਛ੍ਰਯਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜਿੰਨਾ ਦੂਰ ਦਿਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ-ਦਿਖਣ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉੱਨੀ ਹੀ ਧਰਤੀ ਵੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ; ਉਸ ਦੀ ਉਚਾਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਵਾਂਸ਼੍ ਚ ਵਿਸ੍ਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਲੋਕਾਲੋਕਮਹਾਗਿਰੇਃ ਅਰ੍ਵਾਚੀਨੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਧੇ ਚਰਨ੍ਤਿ ਰਵਿਰਸ਼੍ਮਯਃ
ਲੋਕਾਲੋਕ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਵੀ ਉੱਨੀ ਹੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਅੱਧ ਵਿਚ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰਾਰ੍ਧੇ ਤੁ ਤਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਲੋਕਾਲੋਕਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਏਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਭੂਰ੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਚ ਵਿਸ੍ਤਰਃ
ਪਰ ਦੂਜੇ ਅੱਧ ਵਿਚ ਸਦਾ ਹਨੇਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਲੋਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਫੈਲਾਵਟ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਆ ਭਾਨੋਰ੍ਵੈ ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤੁ ਆ ਧ੍ਰੁਵਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਆਵਹਾਦ੍ਯਾ ਨਿਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਵਾਯੋਰ੍ਵੈ ਸਪ੍ਤ ਨੇਮਯਃ
ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ, ਧ੍ਰੂ ਤਾਰੇ ਤੱਕ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀਓ, ਆਵਹਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਹਵਾ ਦੇ ਸੱਤ ਘੇਰੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਆਵਹਃ ਪ੍ਰਵਹਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤਸ਼੍ਚਾਨੁਵਹਸ੍ ਤਥਾ ਸਂਵਹੋ ਵਿਵਹਸ਼੍ਚਾਥ ਤਤਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪਰਾਵਹਃ
ਆਵਹਾ, ਪ੍ਰਵਹਾ, ਫਿਰ ਅਨੁਵਹਾ, ਸੰਵਹਾ, ਵਿਵਹਾ, ਤੇ ਉਪਰ ਪਾਰਾਵਹਾ।
ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪਰਿਵਹਸ਼੍ਚੇਤਿ ਵਾਯੋਰ੍ਵੈ ਸਪ੍ਤ ਨੇਮਯਃ ਬਲਾਹਕਾਸ੍ ਤਥਾ ਭਾਨੁਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਰਾਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਪਰੀਵਹਾ ਸੱਤਵਾਂ ਹੈ; ਇਹ ਹਨ ਹਵਾ ਦੇ ਸੱਤ ਘੇਰੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਬੱਦਲ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਨ।
ਗ੍ਰਹਾਣਿ ऋषਯਃ ਸਪ੍ਤ ਧ੍ਰੁਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕ੍ਰਮਾਦਿਹ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਮਹੀਪृष੍ਠਾਦ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ ਆ ਧ੍ਰੁਵਾਤ੍
ਗ੍ਰਹ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਧ੍ਰੂ ਤਾਰਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਤੋਂ ਧ੍ਰੂ ਤਾਰੇ ਤੱਕ ਪੰਦਰਾਂ ਯੋਜਨ ਉੱਤੇ।
ਨਿਯੁਤਾਨ੍ਯੇਕਨਿਯੁਤਂ ਭੂਪृष੍ਠਾਦ੍ਭਾਨੁਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਰਥਃ षੋਡਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰੋ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਤਥੋਪਰਿ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤਹ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਡਲ ਤੱਕ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਹਨ; ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਥ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉੱਤੇ ਹੈ।
ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰੋ ਮੇਰੁਸ਼੍ਚੋਪਰਿ ਭੂਤਲਾਤ੍ ਕੋਟਿਯੋਜਨਮਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹਰ੍ਲੋਕੋ ਧ੍ਰੁਵਾਦ੍ਧ੍ਰੁਵਃ
ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਮੇਰੂ ਚੌਰਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਧ੍ਰੂ ਤਾਰੇ ਤੋਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯੋਜਨ ਫੈਲ ਕੇ ਮਹਰਲੋਕ ਹੈ, ਜੋ ਧ੍ਰੂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੈ।
ਜਨਲੋਕੋ ਮਹਰ੍ਲੋਕਾਤ੍ ਤਥਾ ਕੋਟਿਦ੍ਵਯਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਜਨਲੋਕਾਤ੍ਤਪੋਲੋਕਸ਼੍ ਚਤਸ੍ਰਃ ਕੋਟਯੋ ਮਤਃ
ਮਹਰਲੋਕ ਤੋਂ ਜਨਲੋਕ ਤੱਕ ਵੀ ਦੋ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ; ਜਨਲੋਕ ਤੋਂ ਤਪਲੋਕ ਤੱਕ ਚਾਰ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਃ ਕੋਟਿषਟ੍ਕਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਲੋਕਾਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਣ੍ਡੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਥਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਤੱਕ ਛੇ ਕਰੋੜ ਯੋਜਨ ਹਨ; ਇਹ ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਇਸ ਅੰਡ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ।
ਅਧਃ ਸਪ੍ਤਤਲਾਨਾਂ ਤੁ ਨਰਕਾਣਾਂ ਹਿ ਕੋਟਯਃ ਮਾਯਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਘੋਰਾਦ੍ਯਾ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਤਿਰੇਵ ਤੁ
ਹੇਠਾਂ ਸੱਤ ਤਲ ਹਨ, ਤੇ ਨਰਕਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰੋੜਾਂ ਗਿਣਤੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਠਾਈਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਹਨ।
ਪਾਪਿਨਸ੍ਤੇषੁ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਵਕਰ੍ਮਾਨੁਰੂਪਤਃ ਅਵੀਚ੍ਯਨ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰੌਰਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਤੇषੁ ਚ
ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਥੇ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਵੀਚੀ, ਰੌਰਵ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪਞ੍ਚਕਾਨ੍ਯਾਹੁਰ੍ ਨਰਕਾਣਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਅਣ੍ਡਮਾਦੌ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਅਣ੍ਡਸ੍ਯਾਵਰਣਾਨਿ ਚ
ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਪੰਜ ਖਾਸ ਨਰਕ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅੰਡ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਰਤਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਸਰ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਸਂਗਾਦ੍ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ ਅਣ੍ਡਾਨਾਮੀਦृਸ਼ਾਨਾਂ ਤੁ ਕੋਟ੍ਯੋ ਜ੍ਞੇਯਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਸਮਝੋ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਅੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਗਿਣਤੀਆਂ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਗਤ੍ਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਧਾਨਸ੍ਯ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮ੍ ਅਧਸ੍ ਤਥਾ ਅਣ੍ਡੇष੍ਵੇਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਅੱਡ, ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਅੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਚੌਦਾਂ ਲੋਕ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਣ੍ਡਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਸ੍ ਤੇषਾਂ ਹੇਤੁਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਣ੍ਡੇषੁ ਚਾਣ੍ਡਬਾਹ੍ਯੇषੁ ਤਥਾਣ੍ਡਾਵਰਣੇषੁ ਚ
ਹਰ ਅੰਡ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੰਡਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਬਾਹਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਤਮੋ ऽਨ੍ਤੇ ਚ ਤਮਃਪਾਰੇ ਚਾष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ਅਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨੋ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਹੇਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੇਰਤ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਅਠ-ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸਥਿਤ ਹੈ; ਇਹ ਮਹੇਸ਼ਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਹੈ।
ਅਦੇਹਿਨਸ੍ ਤ੍ਵਹੋ ਦੇਹਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਅਸ੍ਯਾष੍ਟਮੂਰ੍ਤੇਃ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਗृਹਮੇਧਿਨਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਹੈ—ਇਸ ਅਠ-ਰੂਪ ਸਰਵ, ਸ਼ਿਵ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦਾ।
ਗृਹਿਣੀ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਦਾਦਯਃ ਪਸ਼ਵਃ ਕਿਙ੍ਕਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਹਾਭਿਮਾਨਿਨਃ
ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਸੰਤਾਨ ਮਹਤ ਆਦਿ ਹਨ; ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਨੌਕਰ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਹੀਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਨਨ੍ਤਃ ਪੁਮਾਨ੍ਪ੍ਰਧਾਨਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ ਚ ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰਧਾਨਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਥ षੋਡਸ਼ਾਙ੍ਗੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚਾष੍ਟਤਨੁਃ ਸ ਏਵ
ਭਗਵਾਨ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਨੰਤ ਹੈ; ਪ੍ਰਧਾਨ ਆਦਿ ਸੱਤ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਦਾ ਰੂਪ, ਫਿਰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੇ ਅਠ-ਤਨ ਵਾਲਾ—ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ।
ਆਜ੍ਞਾਬਲਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧਰਾ ਸ੍ਥਿਤੇਹ ਧਰਾਧਰਾ ਵਾਰਿਧਰਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਗਣਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸੁਰਾਸ਼੍ ਚ ਵੈਮਾਨਿਕਾਃ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਾਸ਼੍ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਬੱਦਲ, ਸਮੁੰਦਰ, ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਆਗੂ ਸੁਰ, ਵਿਮਾਨੀਕ, ਤੇ ਸਥਿਰ-ਚਲਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਥੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣੈਰ੍ਹੀਨਮੀਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਕਿਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਿਹੇਤਿ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍ਪਾਵਕਾਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਕ੍ਸ਼ੀਣਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ ਯਤ੍ਤਤੋ ऽਪਿ
ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਲਕੜੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਇਸ਼ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਯਕਸ਼ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਘਟ ਗਈਆਂ।
ਦਗ੍ਧੁਂ ਤृਣਂ ਵਾਪਿ ਸਮਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਵਾਯੁਸ੍ਤृਣਂ ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭਾਵਾਨ੍ ਸਕਲਾਮਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਉਸ ਯਕਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਗ ਇਕ ਤਿੰਨਕਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਾੜ ਸਕੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ; ਹਵਾ ਵੀ ਤਿੰਨਕਾ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾ ਸਕੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤ ਸਕੇ।