ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਸਸਰ੍ਜ ਸਕਲਂ ਸ਼ਂਕਰਾਚ੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ ਜਰਾਮਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍
ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲ ਕੇ, ਚੌਹਾਂ-ਮੁਖੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ, ਬੁਢੇਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਂਕਰੋ ऽਪਿ ਤਦਾ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯਧਿष੍ਠਿਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼ੰਕਰ, ਰੁਦਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਦੇਹਤਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਥਾਣੂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਇਹ, ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਲਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋਃ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਧृਤਸ਼ਰੀਰਿਣਃ ਸ਼ਂ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕਰੋਤਿ ਘृਣਯਾ ਯਤਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਦਾਤ੍ਮਾ ਯੋਗਵਿਦ੍ਯਯਾ ਵੈਰਾਗ੍ਯਸ੍ਥਂ ਵਿਰਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯਚ੍ਛਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਯੋਗ ਦੀ ਕਲਾ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਰਾਗ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਮੁਕਤੀ 'ਸ਼ਮ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਣੋਸ੍ਤੁ ਵਿषਯਤ੍ਯਾਗਃ ਸਂਸਾਰਭਯਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਪੁਂਸੋ ਵਿਰਾਗੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਛੱਡਣੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੈਰਾਗ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਮੁਖ੍ਯੋ ਵਿਗੁਣਤ੍ਯਾਗੋ ਵਿਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯਾਵਿਚਾਰਤਃ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ੍ਯ ਚ ਸਂਧਾਨਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਮੋੜਨਾ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ, ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸ਼ਂਕਰਾਦਿਹ ਸ ਏਵ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪਿਨਾਕੀ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ
ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਸਰਤਾਜੀ—all ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਇੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਹਨ; ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਪਿਨਾਕੀ, ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯੇ ਸ਼ਂਕਰਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਨਰਕਂ ਪਾਪਿष੍ਠਾ ਅਪਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ, ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਆਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸ਼ਂਕਰਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ ਮਾਯਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਘੋਰਾਦ੍ਯਾ ਹ੍ਯ੍ ਅष੍ਟਵਿਂਸ਼ਤਿਰੇਵ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਅਠਾਈਂ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਯੋ ਨਰਕਾਣਾਂ ਤੁ ਪਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਾਸੁ ਪਾਪਿਨਃ ਅਨਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸ਼ਿਵਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍
ਕੋਟੀਆਂ ਨਰਕਾਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸ਼ਿਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ੰਕਰ, ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਆਸ਼੍ਰਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਂ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍ ਪੁਰੁषਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਪੁਰੁਹੂਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸਭ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਮਸਾ ਕਾਲਰੁਦ੍ਰਾਖ੍ਯਂ ਰਜਸਾ ਕਨਕਾਣ੍ਡਜਮ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸਰ੍ਵਗਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਤ੍ਵੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਅੰਧਕਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਕਾਲਰੁਦ੍ਰ ਕਹਾਇਆ; ਰਜਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਸਤਵ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ; ਨਿਰਗੁਣਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ।
ਕੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਰਕਂ ਨਰਾਃ ਕੇਨ ਮਹਾਮਤੇ ਕਰ੍ਮਣਾਕਰ੍ਮਣਾ ਵਾਪਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਨਃ
ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਕਾਰਨ, ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ? ਕਰਮ ਜਾਂ ਅਕਰਮ ਨਾਲ? ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।
ਰਹਸ੍ਯਂ ਵਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਵਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯਾਦ੍ਯਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਵ ਜੀ ਦੇ ਅਤਿ ਤੇਜ ਦੇ ਰਾਜ਼, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦੇ ਵੇਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯੋਗਿਨਃ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਃ ਪਰਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਯੋਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਵੈਰਾਗ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚਾष੍ਟਸਾਧਨੈਃ ਸਹਚਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਆਦਿ ਅਠ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਰੁਣਾਦਿਗੁਣੋਪੇਤਾਃ ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਤੇ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨਰਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਕਰੁਣਾ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਰਕ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯੋਗਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਯੋਗੇਨ ਜਾਯਤੇ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦਖਿਲਂ ਤਤਃ
ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਯਦਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚੈਵ ਯੋਗਂ ਯੋਗਵਿਦਾਂ ਵਰ
ਜੇਕਰ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਸਰੂਪ, ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਯੋਗ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਯੋਗ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਕਥਂ ਕਰੋਤਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਰਹਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਯੋਗਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਨृਣਾਂ ਵਿਭੁਃ
ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਸਮੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ?
ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ऋषੀਣਾਂ ਚ ਪਿਤॄਣਾਂ ਸਂਨਿਧੌ ਪੁਰਾ ਸ਼ੈਲਾਦਿਨਾ ਤੁ ਕਥਿਤਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਨਵੇ
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੈਲਾਦੀ ਨੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਸੀ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੁਣਨ.
ਵ੍ਯਾਸਾਵਤਾਰਾਣਿ ਤਥਾ ਦ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਤੇ ਚ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ਯੋਗਾਚਾਰ੍ਯਾਵਤਾਰਾਣਿ ਤਥਾ ਤਿष੍ਯੇ ਤੁ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਵਿਆਸ ਦੇ ਅਵਤਾਰ, ਦਵਾਪਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਨੇਕ ਲੋਕੋ, ਯੋਗ ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅਵਤਾਰ, ਤੇ ਤਿਸ਼ਯ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਵੀ.
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਵਿਭੋਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਸ਼੍ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਸ਼ਮਭਾਜਨਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਯਾ ਬਹਵਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸੀਦਤ੍ਯੇਵਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਾਰ ਚੇਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਪ-ਚੇਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮਾਗਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮੁਖਾਦੇਵ ਨृਣਾਂ ਵਿਭੋਃ ਵੈਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦ੍ਯਂ ਹਿ ਘृਣਯਾ ਚਾਨੁਰੂਪਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤਕ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਵੈਸ਼ ਤਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਤੇ ਦਇਆ ਅਨੁਸਾਰ.
ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਵ੍ਯਾਸਾਃ ਕੇ ਵੈ ਕੁਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਵੈ ਕਲ੍ਪੇषੁ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਲ੍ਪੇ ਨੋ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਚਾਤ੍ਰ ਤਾਨ੍
ਹਰ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਸ ਕੌਣ ਸਨ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ, ਕਿਸ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਕਿਸ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਥੇ ਦੱਸ.
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਕਲ੍ਪੇ ਵਾਰਾਹੇ ਦ੍ਵਿਜਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਾਨ੍ਤਰੇ ਵ੍ਯਾਸਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਵੈ
ਸੁਣੋ: ਵਾਰਾਹ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਸ ਤੇ ਰੁਦਰ ਜੋ ਹੁਣ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ.
ਵੇਦਾਨਾਂ ਚ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਨਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕਾਨ੍ ਯਥਾਕ੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਵਰ੍ਤੇषੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਵੈਦ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਹੁਣ ਦੱਸਾਂਗਾ.
ਕ੍ਰਤੁਃ ਸਤ੍ਯੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ ਚ ਅਙ੍ਗਿਰਾਃ ਸਵਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਕ੍ਰਤੁ, ਸਤਯ, ਭਾਰਗਵ, ਅੰਗਿਰਾ, ਸਵਿਤਾ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮ੍ਰਿਤਯੁ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ.
ਸਾਰਸ੍ਵਤਸ੍ਤ੍ਰਿਧਾਮਾ ਚ ਤ੍ਰਿਵृਤੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ ਸ਼ਤਤੇਜਾਃ ਸ੍ਵਯਂਧਰ੍ਮੋ ਨਾਰਾਯਣ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਸਾਰਸਵਤ, ਤ੍ਰਿਧਾਮਾ, ਤ੍ਰਿਵ੍ਰਤ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸ਼ਤਤੇਜਾ, ਸਵਯੰਧਰਮਨ, ਤੇ ਨਾਰਾਯਣ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ.
ਤਰਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਰੁਣਿਰ੍ਧੀਮਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਦੇਵਃ ਕृਤਂਜਯਃ ऋਤਂਜਯੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਗੌਤਮਃ ਕਵਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਤਾਰਕਸ਼ੁ, ਆਰੁਣੀ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਦੇਵ, ਕ੍ਰਤੰਜਯ, ਰਤੰਜਯ, ਭਰਦਵਾਜ, ਗੌਤਮ, ਕਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ.