ਪੁਰਂ ਰੁਦ੍ਰਪੁਰੀ ਨਾਮ ਨਾਨਾਪ੍ਰਾਸਾਦਸਂਕੁਲਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ਼ਤਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚਾਮ੍ਬਯਾ ਸਹ
ਉਥੇ ਰੁਦਰਪੁਰੀ ਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਥੇ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਵਧਾ ਕੇ, ਅੰਬਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸਗਣਃ ਸਾਮ੍ਬਸ੍ ਤਚ੍ਛਿਵਾਲਯਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਏਵਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਤੁ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਅੰਬਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੰਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਮੰਦਰ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵੀਪੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਵਨੇषੁ ਚ ਨਦੀਨਦਤਟਾਕਾਨਾਂ ਤੀਰੇष੍ਵਰ੍ਣਵਸਂਧਿषੁ
ਹਰੇਕ ਟਾਪੂ ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਦੀਆਂ, ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ।
ਨਦ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਬਹਵਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਸਦਾ ਬਹੁਜਲਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਸਰੋਵਰੇਭ੍ਯਃ ਸਮ੍ਭੂਤਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਕਈ ਨਦੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਝੀਲਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ, ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਚੋਤ੍ਤਰਪ੍ਰਭਵਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਗ੍ਰਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਤਿਵਰ੍षਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਆਂ, ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਸਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਾਂਭੋਨਿਧਿਰ੍ ਯੋ ऽਸੌ ਸੋਮ ਇਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ ਆਧਾਰਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਮृਤਾਕਰਃ
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੋਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਦੇਵਾਂ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਪੁਣ੍ਯੋਦਾ ਨਦੀ ਤ੍ਵਾਕਾਸ਼ਗਾਮਿਨੀ ਸਪ੍ਤਮੇਨਾਨਿਲਪਥਾ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਚਾਮृਤੋਦਕਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸਤਵੀਂ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਜ੍ਯੋਤੀਂष੍ਯਨੁਵਰ੍ਤਨ੍ਤੀ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਗਣਨਿषੇਵਿਤਾ ਤਾਰਾਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਨਭਸਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਯੁਤਾ
ਇਹ ਨਦੀ ਚਾਨਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵਿਤ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪਰਿਵਰ੍ਤਤ੍ਯਹਰਹੋ ਯਥਾ ਸੋਮਸ੍ਤਥੈਵ ਸਾ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਸ਼ੀਤਿਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਚੌਰਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਮਹਾਮੇਰੁਃ ਸ਼੍ਰੀਕਣ੍ਠਾਕ੍ਰੀਡਕੋਮਲਃ ਤਤ੍ਰਾਸੀਨੋ ਯਤਃ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸਾਮ੍ਬਃ ਸਹ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਵੱਡਾ ਮੇਰੂ ਪਰਵਤ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਕੰਠ ਦੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਵਾਂਗ ਸੁਹਣਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਯੋਜਨਾਂ ਤਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸ਼ਰਵ, ਅੰਬਾ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਜਲਾ ਸ਼ਿਵਾ ਗਿਰਿਂ ਮੇਰੁਂ ਨਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਾ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉੱਥੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਉੱਥੋਂ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਨਦੀ ਮੇਰੂ ਪਰਵਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਭਜ੍ਯਮਾਨਸਲਿਲਾ ਸਾ ਜਵੇਨਾਨਿਲੇਨ ਚ ਮੇਰੋਰਨ੍ਤਰਕੂਟੇषੁ ਨਿਪਪਾਤ ਚਤੁਰ੍ष੍ਵਪਿ
ਉਸ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਹਵਾ ਦੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੰਡੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੂ ਦੇ ਚਾਰ ਅੰਦਰਲੇ ਚੋਟੀਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਦ੍ਰੀਨ੍ਪ੍ਰਵਿਭਾਗਸ਼ਃ ਨਿਯੋਗਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਸਾ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਪਰਵਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵਹਿ ਗਈ।
ਅਸ੍ਯਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਦ੍ਵੀਪਾਦ੍ਰਿਵਰ੍षੇषੁ ਬਹਵਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਦੀਆਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਟਾਪੂਆਂ, ਪਰਵਤਾਂ ਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਨਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਗਙ੍ਗਾ ਯਦ੍ਗਾਙ੍ਗਤਾਮ੍ਬਰਾਤ੍ ਕੇਤੁਮਾਲੇ ਨਰਾਃ ਕਾਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਨਸਭੋਜਨਾਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਛੋਟੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਕੇਤੁਮਾਲਾ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਕਾਲੇ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਨਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੋਤ੍ਪਲਵਰ੍ਣਾਭਾ ਜੀਵਿਤਂ ਚਾਯੁਤਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਭਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸਂਨਿਭਾਃ
ਉਥੇ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਲਾਮ੍ਰਭੋਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰਾਤਙ੍ਕਾ ਰਤਿਪ੍ਰਿਯਾਃ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਵਭਾਵਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਕਾਲਾ ਆਮ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਹਿਰਣ੍ਮਯਾ ਇਵਾਤ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਪਿਤਚੇਤਸਃ ਤਥਾ ਰਮਣਕੇ ਜੀਵਾ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਫਲਭੋਜਨਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਮਣਕ ਵਿਚ ਲੋਕ ਵਟ ਦੇ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ਪਞ੍ਚ ਚ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਹੈਰਣ੍ਮਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਹਿਰਣ੍ਮਯਵਨਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ਏਕਾਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ਪਞ੍ਚ ਚ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜ ਹੈ।
ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਤਤ੍ਰ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਸ਼ਨਜੀਵਨਾਃ ਹੈਰਣ੍ਮਯਾ ਇਵਾਤ੍ਯਰ੍ਥਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਪਿਤਮਾਨਸਾਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਇੰਨੇ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਪੀਪਲ ਦੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰੁਵਰ੍षੇ ਤੁ ਕੁਰਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਤ੍ ਪਰਿਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੈਥੁਨਜਾਤਾਸ਼੍ ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰਿਣਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਭੋਜਨਾਃ
ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ, ਕੁਰੂ ਲੋਕ ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਦੂਧ ਪੀਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੂਧ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਨੁਰਕ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਚਕ੍ਰਵਾਕਸਧਰ੍ਮਿਣਃ ਅਨਾਮਯਾ ਹ੍ਯਸ਼ੋਕਾਸ਼੍ ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਖਨਿषੇਵਿਣਃ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਦਸ਼ਪਞ੍ਚ ਚ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਤੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਨ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਨਿषੇਵਿਣਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸਹੈਵ ਮਰਣਂ ਤੇषਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਿਨਾਮ੍ ਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਸੁਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਾਮृਤਭੋਜਿਨਾਮ੍
ਕੁਰੂ ਲੋਕਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਇਕੱਠੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਖੁਸ਼, ਵਧੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਖਾਣੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਦਾ ਤੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਸਦਾ ਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍ ਸ਼੍ਯਾਮਾਙ੍ਗਾਨਾਂ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਭੂषਣਾਸ੍ਪਦਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਦਕਾਂਤ ਰਤਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਵਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਜਂਬੂਦ੍ਵੀਪੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਕੁਰੁਵਰ੍षਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ ਵਿਮਾਨਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮੌਲਿਨਃ
ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਹੈ। ਉਥੇ ਚੰਦਰਮਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਚੰਦ੍ਰਮੌਲੀ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਵਿਸਾਲ ਮਹਿਲ ਹੈ।
ਵਰ੍षੇ ਤੁ ਭਾਰਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਾਯੁषਃ ਸ਼ਤਾਯੁषਃ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾਲ੍ਪਦੇਹਿਨਃ
ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ, ਤੇ ਛੋਟੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਨਾਨਾਕਰ੍ਮਫਲਾਸ਼ਿਨਃ ਨਾਨਾਜ੍ਞਾਨਾਰ੍ਥਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦੁਰ੍ਬਲਾਸ਼੍ਚਾਲ੍ਪਭੋਗਿਨਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਵੀਪੇ ਤਥਾ ਕੇਚਿਤ੍ ਤਥੈਵ ਚ ਕਸੇਰੁਕੇ ਤਾਮ੍ਰਦ੍ਵੀਪਂ ਗਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਗਭਸ੍ਤਿਮਤ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਇੰਦਰਦਵੀਪ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਕਸੇਰੂ 'ਤੇ। ਕੁਝ ਤਾਮਰਦਵੀਪ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਗਭਸਤਿਮਤ ਦੇਸ਼ 'ਚ।