ਸਮ੍ਭਾਰਾਣਿ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਬਹੂਨ੍ਯਪਿ ਸਮਨ੍ਤਾਨ੍ ਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਗਣਪਾ ਦੇਵਸਂਮਤਾਃ
ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਗਣਪਤੀਆਂ ਨੇ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਝਿਜਕ ਦੇ ਲਿਆਏ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ਼੍ ਚ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਨਾਰਾਯਣਮੁਖਾਸ੍ ਤਥਾ ਮੁਨਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਵਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ ਏਵ ਚ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਨੌ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਆਏ।
ਦੇਵੈਸ਼੍ ਚ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਤਤੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ ਤੇष੍ਵਾਗਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਉਥੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਵਿਧਿਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਆਦਿਦੇਸ਼ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਪਿਤਾਮਹੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਿਯੋਗਾਦੇਵ ਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾਮਾ ਭੀ ਉਸ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਚਕਾਰ ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਭਿषੇਕਂ ਸਮਾਹਿਤਃ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਭ੍ਯषੇਚਯਤ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਲੋਕਪਾਲਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਅਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਨ੍ਤ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ऋषਯਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤਾ ਮਹਪੁਰੋਗਮਾਃ ਸ੍ਤੁਤਵਤ੍ਸੁ ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਪਤਿਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਦਾਯ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਸਮਾਹਿਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਚਕਾਰ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਵਾਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੈਕਾਰਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਗਣਾਧਿਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤਤੋ ऽਸੁਰਾਃ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ਼੍ਚਾਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕੈਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਫਿਰ ਅਸੁਰ—all ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਉਦ੍ਵਾਹਸ਼੍ ਚ ਕृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਯੋਗਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਮਰੁਤਾਂ ਚ ਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਸੁਯਸ਼ਾਖ੍ਯਾ ਬਭੂਵ ਯਾ
ਉਥੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋਇਆ; ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਸੁਯਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।
ਲਬ੍ਧਂ ਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭਂ ਛਤ੍ਰਂ ਤਯਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ਚਾਮਰੇ ਚਾਮਰਾਸਕ੍ਤਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣੈਰ੍ਯੁਤਾ
ਉਸ ਥਾਂ ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਛਤਰਾ ਲਿਆ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ; ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਮਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਸਿਂਹਾਸਨਂ ਚ ਪਰਮਂ ਤਯਾ ਚਾਧਿष੍ਠਿਤਂ ਮਯਾ ਅਲਂਕृਤਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਮੁਕੁਟਾਦ੍ਯੈਃ ਸੁਭੂषਣੈਃ
ਉੱਚਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉਸ ਨੇ ਤੇ ਮੈਂ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ; ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਮਕੁਟ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਕੀਤਾ।
ਲਬ੍ਧੋ ਹਾਰਸ਼੍ ਚ ਪਰਮੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕਣ੍ਠਗਤਸ੍ ਤਥਾ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸਿਤੋ ਨਾਗਃ ਸਿਂਹਃ ਸਿਂਹਧ੍ਵਜਸ੍ ਤਥਾ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਰ ਪਾਇਆ ਗਿਆ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਛਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚਿੱਟਾ ਹਾਥੀ, ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਸਿੰਘਧਜ ਵੀ ਮਿਲੇ।
ਰਥਸ਼੍ ਚ ਹੇਮਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਂਬਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਸਦृਸ਼ਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਮਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿਭੁਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇੱਕ ਰਥ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਛਤਰਾ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਮਿਲਿਆ; ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸਾਨ੍ਵਯਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵੇਸ਼ਸ੍ ਤਥਾ ਸਂਬਨ੍ਧਿਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਆਰੁਹ੍ਯ ਵृषਮੀਸ਼ਾਨੋ ਮਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਛ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ; ਦੇਵੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਚਲੇ।
ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਭਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਯਾ ਚ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ ਗਣੈਃ ਮੁਨਿਦੇਵਰ੍षਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਆਜ੍ਞਾਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤੀਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਵਾ ਦੇਵੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਣ, ਮੁਨੀ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਲੋਕ, ਪਾਸੁਪਤੀ ਹੁਕਮ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਦੁਜਾ।
ਅਥਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤੇषਾਮ੍ ਅਰ੍ਹਾਣਾਮ੍ ਆਜ੍ਞਯਾ ਵਿਭੋਃ ਨਨ੍ਦਿਕੋ ਨਗਜਾਭਰ੍ਤੁਸ੍ ਤੇषਾਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਨੰਦਿਕਾ—ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸੇਵਕ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੁਪਤੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿ ਮੁਨਯੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦਾਜ੍ਞਾਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਤ੍ ਭਵਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਚਾਸਂਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਆਗਿਆ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਭਵ ਦੇ ਭਗਤ ਬਣ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰਵਿਹੀਨਸ੍ਤੁ ਨਾਮ ਉਦ੍ਗਿਰਯੇਦ੍ਭਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਦਸ਼ਸਂਤੁਲ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਗਰੀਯਸਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਭਵ ਦਾ ਨਾਮ ਬਿਨਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਵਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਧ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਦਿਮੁਚ੍ਚਰੇਤ੍ ਆਦੌ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਤਦਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਆਦਿ ਕਰਕੇ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਤੇ ਆਖਿਰ ਤੇ ਸ਼ਿਵਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲਵੇ।
ਸੂਤ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਮਖਿਲਂ ਕਥਿਤਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਭਾਵਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਸਪਸ਼ਟ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਰਵਾਤਮਕ ਸਵਰੂਪ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਭੂਰ੍ਭੁਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਮਹਸ਼੍ਚੈਵ ਜਨਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤਪਸ੍ ਤਥਾ ਸਤ੍ਯਲੋਕਸ਼੍ ਚ ਪਾਤਾਲਂ ਨਰਕਾਰ੍ਣਵਕੋਟਯਃ
ਭੂ, ਭੁਵ, ਸਵਰ, ਮਹਸ, ਜਨ, ਤਪ ਤੇ ਸਤ੍ਯ ਲੋਕ, ਪਾਤਾਲ, ਨਰਕ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਖਾਈਆਂ—
ਤਾਰਕਾਗ੍ਰਹਸੋਮਾਰ੍ਕਾ ਧ੍ਰੁਵਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯਸ੍ ਤਥਾ ਵੈਮਾਨਿਕਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਧ੍ਰੁਵ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਜੀਵ ਤੇ ਹੋਰ—all ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਨੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਤਦਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਃ ਸਮष੍ਟਿਰੂਪਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਜਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਉਹ ਸਦਾ ਸਮੂਹ ਰੂਪ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਵਜੋਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਨ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸਂਮੂਢਾ ਮਾਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਮੋਹਿਤਾਃ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵੈ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਜਗਤਾਂ ਨਿਰ੍ਣਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਸਚੈ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪੁਰਾ ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾਣ੍ਡਸ੍ਯ ਯਥਾ ਕृਤਿਃ ਭੁਵਨਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਕਥਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੰਡ ਦੀ ਰਚਨਾ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਸੁਰਤ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਪृਥਿਵੀ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਮਹਰ੍ਜਨ ਏਵ ਚ ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਲੋਕਾਸ੍ਤ੍ਵਣ੍ਡੋਦ੍ਭਵਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਧਰਤੀ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਸਵਰਗ, ਮਹਰ, ਜਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਸਤ—ਇਹ ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ।
ਅਧਸ੍ਤਾਦਤ੍ਰ ਚੈਤੇषਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਪ੍ਤ ਤਲਾਨਿ ਤੁ ਮਹਾਤਲਾਦਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਅਧਸ੍ਤਾਨ੍ਨਰਕਾਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਸੱਤ ਤਲਾ ਨਾਮ ਦੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਤਲਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਨਰਕ ਹਨ।
ਮਹਾਤਲਂ ਹੇਮਤਲਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ ਚ ਭਵਸ੍ਯਾਯਤਨੈਸ੍ ਤਥਾ
ਮਹਾਤਲਾ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਵ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਨਿਵਾਸਾਂ ਨਾਲ ਵੀ।