ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯਭੂषਿਤੇ ਆਬਬਨ੍ਧ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਸੋਹਣੇ, ਦਿਵਿਆ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਬੈਰੂਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।
ਮਾਂ ਤਥਾਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਘੈਃ ਪ੍ਰਭਾਕਰਃ ਮੇਘਾਂਭਸਾ ਚਾਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਚ੍ ਛਿਲਾਦਨਮ੍ ਅਥੋ ਮੁਨੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਇੰਝ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹੋਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯਾਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਸ੍ਰੋਤਸਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਸੁਵਰ੍ਣਾਨ੍ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਨਦ੍ਯੇषਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦ ਮੈਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਗਣ ਲੱਗੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੋਨੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਈ, ਇਹ ਦਰਿਆ ਬਣੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣੋਦਕੇਤਿ ਤਾਮਾਹ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਃ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਾਦ੍ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਮੁਕੁਟਾਚ੍ਛੁਭਾ
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਸਵਰਨੋਦਕਾ' ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਬੂਕਾਂਡ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਈ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਸ਼ੁਭ ਦਰਿਆ ਮੁਕੁਟ ਵਿਚੋਂ।
ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਊਚੁਰ੍ ਜਮ੍ਬੂਨਦੀਤਿ ਤਾਮ੍ ਏਤਤ੍ਪਞ੍ਚਨਦਂ ਨਾਮ ਜਪ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਸਮੀਪਗਮ੍
ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਵਗਣ ਲੱਗੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਜੰਬੂਨਦੀ' ਆਖਿਆ; ਇਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ 'ਪੰਜਨਦ' ਹੈ, ਜੋ ਜਪਯੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ।
ਯਃ ਪਞ੍ਚਨਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜਪ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਪੰਜਨਦ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜਪਯੇਸ਼ਵਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪਤਿਰ੍ਭਵਃ ਦੇਵੀਮੁਵਾਚ ਸ਼ਰ੍ਵਾਣੀਮ੍ ਉਮਾਂ ਗਿਰਿਸੁਤਾਮਜਾਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਵ, ਨੇ ਦੇਵੀ ਸ਼ਰਵਾਣੀ, ਉਮਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਅਜਨਮੀ ਧੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦੇਵੀ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਭਿषਿਞ੍ਚਾਮਿ ਭੂਤਪਮ੍ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵ੍ਯਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ऽਵ੍ਯਯੇ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੀ ਮੈਂ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ?'
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਵਾਨੀ ਹਰ੍षਿਤਾਨਨਾ ਸ੍ਮਯਨ੍ਤੀ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਵਂ ਭੂਤਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭਵਾਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਭਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਗਣੇਸ਼ਤ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਚ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ੈਲਾਦਿਸ੍ਤਨਯੋ ਮਮ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਞ੍ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਗਣਪਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਦੇਵਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਰਵ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਛ-ਧਜਾ, ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਧਪਾਣਯਃ
ਸਿਰਫ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਆ ਗਏ।
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ ਵਨ੍ਦਿਤਾਃ ਕੋਟਿਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ਾ ਜਟਾਮੁਕੁਟਧਾਰਿਣਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਕਰੋੜ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਬੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਾਃ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗਣੈਸ੍ਤੁਲ੍ਯੈਰ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਟੋਲਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਆਪ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਉੱਚੇ ਆਤਮਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਗਾਯਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ ਮੁਖਾਡਮ੍ਬਰਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਵਾਦਯਨ੍ਤਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਜਥੇ ਗਾਉਂਦੇ, ਦੌੜਦੇ, ਨੱਚਦੇ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਵਾਜੇ ਵੀ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਥੈਰ੍ਨਾਗੈਰ੍ਹਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਂਹਮਰ੍ਕਟਵਾਹਨਾਃ ਵਿਮਾਨੇषੁ ਤਥਾਰੂਢਾ ਹੇਮਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਵੈ ਗਣਾਃ
ਕੋਈ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੋਈ ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਜਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਕਸ਼ੀਦਾਰ ਵਿਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਕਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਪਣਵਾਨਕਗੋਮੁਖੈਃ ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਪਟਹੈਰੇਕਪੁष੍ਕਰੈਃ
ਉਹ ਭੇਰੀਆਂ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਪਣਵਾ, ਅਨਕ, ਗੋਮੁਖ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ, ਪਟਾਹਿਆਂ ਤੇ ਇਕ-ਚਮੜੀ ਵਾਲੇ ਡੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੇਰੀਮੁਰਜਸਂਨਾਦੈਰ੍ ਆਡਮ੍ਬਰਕਡਿਣ੍ਡਿਮੈਃ ਮਰ੍ਦਲੈਰ੍ਵੇਣੁਵੀਣਾਭਿਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਾਲਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ
ਭੇਰੀਆਂ, ਮੁਰਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਕਡੀੰਡਮਿਆਂ, ਮਰਦਲਾਂ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਵੀਣਿਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਜਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਰੌਣਕਮਈ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਰ੍ਦੁਰੈਸ੍ਤਲਘਾਤੈਸ਼੍ ਚ ਕਚ੍ਛਪੈਃ ਪਣਵੈਰਪਿ ਵਾਦ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਮਹਾਯੋਗਾ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਸਂਸਦਮ੍
ਦਰਦੁਰ, ਝੰਜਰਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਪਾਂ, ਕਛਪ ਤੇ ਪਣਵਾ ਵਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੋਗੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤੇ ਗਣੇਸ਼ਾ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਚ ਇਦਂ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਜਥਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕ ਵृषਧ੍ਵਜ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚ ਸ੍ਮृਤਾ ਦੇਵ ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਲਦ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਾਂਗੇ।
ਕਿਂ ਸਾਗਰਾਞ੍ਸ਼ੋषਯਾਮੋ ਯਮਂ ਵਾ ਸਹ ਕਿਙ੍ਕਰੈਃ ਹਨ੍ਮੋ ਮृਤ੍ਯੁਸੁਤਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪਸ਼ੁਵਦ੍ਧਨ੍ਮ ਪਦ੍ਮਜਮ੍
ਕੀ ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਈਏ, ਜਾਂ ਯਮ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਈਏ? ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੌਤ ਆਪ ਜਾਂ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਦੇਈਏ?
ਬਦ੍ਧ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਹ ਦੇਵੈਸ਼੍ ਚ ਸਹ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਵਾਯੁਨਾ ਆਨਯਾਮਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਵਾ ਸਹ ਦਾਨਵੈਃ
ਕੀ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਈਏ?
ਕਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨਂ ਘੋਰਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ ਕਸ੍ਯ ਵਾਦ੍ਯੋਤ੍ਸਵੋ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਯੇ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤ ਲਿਆਈਏ? ਜਾਂ ਕਿਸ ਦਾ ਉਤਸਵ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ?
ਤਾਂਸ੍ਤਥਾਵਾਦਿਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗਣੇਸ਼ਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਸਂਮਤਾਨ੍ ਉਵਾਚ ਦੇਵਃ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਕੋਟਿਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਥਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਮੰਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇੰਝ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕृਤੇ ਯੂਯਮ੍ ਇਹਾਹੂਤਾ ਜਗਦ੍ਧਿਤਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਯਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਤਦਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ
ਸੁਣੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰੋ।
ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰੋ ऽਯਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਿਪ੍ਰੋ ऽਯਂ ਨਾਯਕਸ਼੍ਚੈਵ ਸੇਨਾਨੀਰ੍ ਵਃ ਸਮृਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਇਹ ਨੰਦੀ ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਗੂ ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਧਨਵਾਨ ਸੈਨਾਪਤੀ ਹੈ।
ਤਮਿਮਂ ਮਮ ਸਂਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ऽਪਿ ਸਂਮਤਾਃ ਸੇਨਾਨ੍ਯਮ੍ ਅਭਿषਿਞ੍ਚਧ੍ਵਂ ਮਹਾਯੋਗਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੰਨੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੋਗੀ ਤੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਭਗਵਤਾ ਗਣਪਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਂਭਾਰਾਨਾਹਰਂਸ੍ਤਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਜਥੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ', ਤੇ ਫਿਰ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਲਿਆਏ।
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਾਂਬੂਨਦਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਆਸਨਂ ਮੇਰੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ ਉਪਾਹਰਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਜੰਬੂਨਦ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੁੰਦਰ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਮਨਮੋਹਣ ਦਿਵਿਆ ਆਸਨ ਲਿਆ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।