ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਵਨੋਪੇਤਾ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਨਦੀ ਤਾਮਾਹ ਚ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਦੀਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾਮ੍

ਕੰਵਲ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ,

ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਟੋਦਕਾਦੇਵ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਨਦੀ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਟੋਦਕਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ

ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਹੈਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਜਟੋਦਕਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ਼ਿਲਾਦਤਨਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਏਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਿਲਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ऽਯਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਸਂਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ਸਾ ਮਾਮਾਘ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਤੀ

ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹੈ,' ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਮਲਿਆ।

ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਚ੍ਚ ਸ੍ਰੋਤੋਭਿਸ੍ਤਨਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਯਸਾ ਸ਼ਙ੍ਖਗੌਰੇਣ ਦੇਵਦੇਵਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ

ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਦੀ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨ੍ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ।

ਤਾਨਿ ਸ੍ਰੋਤਾਂਸਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਵਿਨ੍ਯੋ ऽਭਵਂਸ੍ਤਦਾ ਨਦੀਂ ਤ੍ਰਿਸ੍ਰੋਤਸਂ ਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨਵਦਦ੍ਭਵਃ

ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤਿੰਨ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਿਆ ਹੋਵੇ।'

ਤ੍ਰਿਸ੍ਰੋਤਸਂ ਨਦੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृषਃ ਪਰਮਹਰ੍षਿਤਃ ਨਨਾਦ ਨਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸਰਿਦਨ੍ਯਾ ਤਤੋ ऽਭਵਤ੍

ਜਦੋਂ ਵੱਛ ਨੇ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੰਭਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰਿਆ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।

ਵृषਧ੍ਵਨਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸਾ ਨਦੀ ਜਾਂਬੂਨਦਮਯਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਉਹ ਦਰਿਆ 'ਵੱਛ ਦੀ ਧੁਨੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਰੱਖਿਆ। ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਬੂਕਾਂਡ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।

ਸ੍ਵਂ ਦੇਵਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਮੁਕੁਟਂ ਚਾਬਬਨ੍ਧੇਸ਼ੋ ਮਮ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵृषਧ੍ਵਜਃ

ਫਿਰ ਵੱਛ-ਧਜਾ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਮੁਕੁਟ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ।

ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯਭੂषਿਤੇ ਆਬਬਨ੍ਧ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਸੋਹਣੇ, ਦਿਵਿਆ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਬੈਰੂਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।

ਮਾਂ ਤਥਾਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਘੈਃ ਪ੍ਰਭਾਕਰਃ ਮੇਘਾਂਭਸਾ ਚਾਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਚ੍ ਛਿਲਾਦਨਮ੍ ਅਥੋ ਮੁਨੇ

ਜਦ ਮੈਂ ਇੰਝ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹੋਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਯਾਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਸ੍ਰੋਤਸਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਸੁਵਰ੍ਣਾਨ੍ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਨਦ੍ਯੇषਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ

ਜਦ ਮੈਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਗਣ ਲੱਗੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੋਨੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਈ, ਇਹ ਦਰਿਆ ਬਣੀ।

ਸ੍ਵਰ੍ਣੋਦਕੇਤਿ ਤਾਮਾਹ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਃ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਾਦ੍ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਮੁਕੁਟਾਚ੍ਛੁਭਾ

ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਸਵਰਨੋਦਕਾ' ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਬੂਕਾਂਡ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਈ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਸ਼ੁਭ ਦਰਿਆ ਮੁਕੁਟ ਵਿਚੋਂ।

ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਊਚੁਰ੍ ਜਮ੍ਬੂਨਦੀਤਿ ਤਾਮ੍ ਏਤਤ੍ਪਞ੍ਚਨਦਂ ਨਾਮ ਜਪ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਸਮੀਪਗਮ੍

ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਵਗਣ ਲੱਗੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਜੰਬੂਨਦੀ' ਆਖਿਆ; ਇਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ 'ਪੰਜਨਦ' ਹੈ, ਜੋ ਜਪਯੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ।

ਯਃ ਪਞ੍ਚਨਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜਪ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਪੰਜਨਦ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜਪਯੇਸ਼ਵਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪਤਿਰ੍ਭਵਃ ਦੇਵੀਮੁਵਾਚ ਸ਼ਰ੍ਵਾਣੀਮ੍ ਉਮਾਂ ਗਿਰਿਸੁਤਾਮਜਾਮ੍

ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਵ, ਨੇ ਦੇਵੀ ਸ਼ਰਵਾਣੀ, ਉਮਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਅਜਨਮੀ ਧੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਦੇਵੀ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਭਿषਿਞ੍ਚਾਮਿ ਭੂਤਪਮ੍ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵ੍ਯਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ऽਵ੍ਯਯੇ

ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੀ ਮੈਂ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ?'

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਵਾਨੀ ਹਰ੍षਿਤਾਨਨਾ ਸ੍ਮਯਨ੍ਤੀ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਵਂ ਭੂਤਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭਵਾਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਭਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਗਣੇਸ਼ਤ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਚ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ੈਲਾਦਿਸ੍ਤਨਯੋ ਮਮ

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ।

ਤਤਃ ਸ ਭਗਵਾਞ੍ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਸ੍ਮਾਰ ਗਣਪਾਨ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ ਦੇਵਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਰਵ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਛ-ਧਜਾ, ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਗਣਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।

ਸ੍ਮਰਣਾਦੇਵ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਧਪਾਣਯਃ

ਸਿਰਫ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਆ ਗਏ।

ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ ਵਨ੍ਦਿਤਾਃ ਕੋਟਿਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ਾ ਜਟਾਮੁਕੁਟਧਾਰਿਣਃ

ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਈ ਕਰੋੜ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਵਦਨਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਬੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਾਃ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗਣੈਸ੍ਤੁਲ੍ਯੈਰ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਦਾ ਯੁਤਾਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਟੋਲਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਆਪ ਹੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਉੱਚੇ ਆਤਮਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

ਗਾਯਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ ਮੁਖਾਡਮ੍ਬਰਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਵਾਦਯਨ੍ਤਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਉਹ ਜਥੇ ਗਾਉਂਦੇ, ਦੌੜਦੇ, ਨੱਚਦੇ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਵਾਜੇ ਵੀ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਰਥੈਰ੍ਨਾਗੈਰ੍ਹਯੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਂਹਮਰ੍ਕਟਵਾਹਨਾਃ ਵਿਮਾਨੇषੁ ਤਥਾਰੂਢਾ ਹੇਮਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਵੈ ਗਣਾਃ

ਕੋਈ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੋਈ ਸਿੰਘ ਜਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਜਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਕਸ਼ੀਦਾਰ ਵਿਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਭੇਰੀਮृਦਙ੍ਗਕਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਪਣਵਾਨਕਗੋਮੁਖੈਃ ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਪਟਹੈਰੇਕਪੁष੍ਕਰੈਃ

ਉਹ ਭੇਰੀਆਂ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਪਣਵਾ, ਅਨਕ, ਗੋਮੁਖ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ, ਪਟਾਹਿਆਂ ਤੇ ਇਕ-ਚਮੜੀ ਵਾਲੇ ਡੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।

ਭੇਰੀਮੁਰਜਸਂਨਾਦੈਰ੍ ਆਡਮ੍ਬਰਕਡਿਣ੍ਡਿਮੈਃ ਮਰ੍ਦਲੈਰ੍ਵੇਣੁਵੀਣਾਭਿਰ੍ ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਾਲਨਿਃਸ੍ਵਨੈਃ

ਭੇਰੀਆਂ, ਮੁਰਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਕਡੀੰਡਮਿਆਂ, ਮਰਦਲਾਂ, ਬਾਂਸਰੀਆਂ, ਵੀਣਿਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਜਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਮਾਹੌਲ ਰੌਣਕਮਈ ਹੋ ਗਿਆ।

ਦਰ੍ਦੁਰੈਸ੍ਤਲਘਾਤੈਸ਼੍ ਚ ਕਚ੍ਛਪੈਃ ਪਣਵੈਰਪਿ ਵਾਦ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਮਹਾਯੋਗਾ ਆਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਸਂਸਦਮ੍

ਦਰਦੁਰ, ਝੰਜਰਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਪਾਂ, ਕਛਪ ਤੇ ਪਣਵਾ ਵਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੋਗੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

ਤੇ ਗਣੇਸ਼ਾ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਚ ਇਦਂ ਵਚਨਮ੍ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍

ਉਹ ਜਥਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।