ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਰਮਾਰ੍ਤਿਹਰੋ ਹਰਃ

ਉੱਚੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਹਥੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।

ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਣਪਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਵੀਂ ਹਿਮਵਤਃ ਸੁਤਾਮ੍

ਮਹਾਦੇਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਲਦ ਹੈ, ਗਣਾਂ ਵੱਲ ਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।

ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਜਰੋ ਜਰਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਅਜਰ ਹੈਂ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ।"

ਅਕ੍ਸ਼ਯਸ਼੍ਚਾਵ੍ਯਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪਿਤਾ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਃ ਮਮੇष੍ਟੋ ਗਣਪਸ਼੍ਚੈਵ ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯੋ ਮਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ

ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਘਟਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਤੇ ਦੋਸਤ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਗਣ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।

ਇष੍ਟੋ ਮਮ ਸਦਾ ਚੈਵ ਮਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਤਃ ਸਦਾ ਮਦ੍ਬਲਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿਤਾ ਮਹਾਯੋਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ

ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇਗੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇਗਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਂ ਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਗਣਸ੍ਤਦਾ ਕੁਸ਼ੇਸ਼ਯਮਯੀਂ ਮਾਲਾਂ ਸਮੁਨ੍ਮੁਚ੍ਯਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਦਾ

ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦੀ ਮਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ।

ਆਬਬਨ੍ਧ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਮ ਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਤਯਾਹਂ ਮਾਲਯਾ ਜਾਤਃ ਸ਼ੁਭਯਾ ਕਣ੍ਠਸਕ੍ਤਯਾ

ਉੱਚੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਬਲਦ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪੈਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਦਲ ਗਿਆ।

ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਦਸ਼ਭੁਜਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਤਤ ਏਵ ਸਮਾਦਾਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦੱਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੂਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਸੇ ਮਾਲਾ ਵਿਚੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ।

ਉਵਾਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਤੇ ऽਦ੍ਯ ਦਦਾਮਿ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤੋ ਜਟਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਰਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਾਤਿਨਿਰ੍ਮਲਮ੍

ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੱਸ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ,

ਉਕ੍ਤਾ ਨਦੀ ਭਵਸ੍ਵੇਤਿ ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਤਤਃ ਸਾ ਦਿਵ੍ਯਤੋਯਾ ਚ ਪੂਰ੍ਣਾਸਿਤਜਲਾ ਸ਼ੁਭਾ

ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਦਰਿਆ ਬਣ ਜਾਵੇ," ਤੇ ਬਲਦ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਣੀ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਸੁਭਾਗਾ,

ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਵਨੋਪੇਤਾ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਨਦੀ ਤਾਮਾਹ ਚ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਦੀਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾਮ੍

ਕੰਵਲ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ,

ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਟੋਦਕਾਦੇਵ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਨਦੀ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਟੋਦਕਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ

ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਹੈਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਜਟੋਦਕਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ਼ਿਲਾਦਤਨਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਏਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਿਲਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ऽਯਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਸਂਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ਸਾ ਮਾਮਾਘ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਤੀ

ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹੈ,' ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਮਲਿਆ।

ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਚ੍ਚ ਸ੍ਰੋਤੋਭਿਸ੍ਤਨਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਯਸਾ ਸ਼ਙ੍ਖਗੌਰੇਣ ਦੇਵਦੇਵਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ

ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਦੀ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨ੍ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ।

ਤਾਨਿ ਸ੍ਰੋਤਾਂਸਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਵਿਨ੍ਯੋ ऽਭਵਂਸ੍ਤਦਾ ਨਦੀਂ ਤ੍ਰਿਸ੍ਰੋਤਸਂ ਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨਵਦਦ੍ਭਵਃ

ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤਿੰਨ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਿਆ ਹੋਵੇ।'

ਤ੍ਰਿਸ੍ਰੋਤਸਂ ਨਦੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृषਃ ਪਰਮਹਰ੍षਿਤਃ ਨਨਾਦ ਨਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸਰਿਦਨ੍ਯਾ ਤਤੋ ऽਭਵਤ੍

ਜਦੋਂ ਵੱਛ ਨੇ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੰਭਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰਿਆ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।

ਵृषਧ੍ਵਨਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸਾ ਨਦੀ ਜਾਂਬੂਨਦਮਯਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਉਹ ਦਰਿਆ 'ਵੱਛ ਦੀ ਧੁਨੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਰੱਖਿਆ। ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਬੂਕਾਂਡ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।

ਸ੍ਵਂ ਦੇਵਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਮੁਕੁਟਂ ਚਾਬਬਨ੍ਧੇਸ਼ੋ ਮਮ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵृषਧ੍ਵਜਃ

ਫਿਰ ਵੱਛ-ਧਜਾ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਮੁਕੁਟ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ।

ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰਵੈਡੂਰ੍ਯਭੂषਿਤੇ ਆਬਬਨ੍ਧ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਸੋਹਣੇ, ਦਿਵਿਆ, ਹੀਰੇ ਤੇ ਬੈਰੂਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।

ਮਾਂ ਤਥਾਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਘੈਃ ਪ੍ਰਭਾਕਰਃ ਮੇਘਾਂਭਸਾ ਚਾਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਚ੍ ਛਿਲਾਦਨਮ੍ ਅਥੋ ਮੁਨੇ

ਜਦ ਮੈਂ ਇੰਝ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਨੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹੋਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਯਾਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਸ੍ਰੋਤਸਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਸੁਵਰ੍ਣਾਨ੍ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਨਦ੍ਯੇषਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ

ਜਦ ਮੈਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਗਣ ਲੱਗੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੋਨੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਈ, ਇਹ ਦਰਿਆ ਬਣੀ।

ਸ੍ਵਰ੍ਣੋਦਕੇਤਿ ਤਾਮਾਹ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਃ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਾਦ੍ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਮੁਕੁਟਾਚ੍ਛੁਭਾ

ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਸਵਰਨੋਦਕਾ' ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਬੂਕਾਂਡ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਈ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਸ਼ੁਭ ਦਰਿਆ ਮੁਕੁਟ ਵਿਚੋਂ।

ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਨਦੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਊਚੁਰ੍ ਜਮ੍ਬੂਨਦੀਤਿ ਤਾਮ੍ ਏਤਤ੍ਪਞ੍ਚਨਦਂ ਨਾਮ ਜਪ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਸਮੀਪਗਮ੍

ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਵਗਣ ਲੱਗੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ 'ਜੰਬੂਨਦੀ' ਆਖਿਆ; ਇਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ 'ਪੰਜਨਦ' ਹੈ, ਜੋ ਜਪਯੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ।

ਯਃ ਪਞ੍ਚਨਦਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜਪ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਪੰਜਨਦ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਜਪਯੇਸ਼ਵਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪਤਿਰ੍ਭਵਃ ਦੇਵੀਮੁਵਾਚ ਸ਼ਰ੍ਵਾਣੀਮ੍ ਉਮਾਂ ਗਿਰਿਸੁਤਾਮਜਾਮ੍

ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭਵ, ਨੇ ਦੇਵੀ ਸ਼ਰਵਾਣੀ, ਉਮਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਦੀ ਅਜਨਮੀ ਧੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਦੇਵੀ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਭਿषਿਞ੍ਚਾਮਿ ਭੂਤਪਮ੍ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵ੍ਯਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ऽਵ੍ਯਯੇ

ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੀ ਮੈਂ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ?'

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਵਾਨੀ ਹਰ੍षਿਤਾਨਨਾ ਸ੍ਮਯਨ੍ਤੀ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਵਂ ਭੂਤਪਤਿਂ ਪਤਿਮ੍

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਭਵਾਨੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਭਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਗਣੇਸ਼ਤ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਚ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ੈਲਾਦਿਸ੍ਤਨਯੋ ਮਮ

ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ।