ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕੇਨੈਵ ਮਧੁਨੈਵ ਚ ਸਂਪ੍ਲੁਤਾਮ੍ ਦੂਰ੍ਵਾਮਯੁਤਸਂਖ੍ਯਾਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਬ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਨਾਲ।

ਪਿਤਾ ਵਿਗਤਸਂਜ੍ਞਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਃ ਵਿਚੇष੍ਟਸ਼੍ ਚ ਲਲਾਪਾਸੌ ਮृਤਵਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਚ

ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਵੀ; ਉਹ ਤੜਫੇ ਅਤੇ ਰੋਏ, ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ ਭੀਤੋ ऽਹਮ੍ ਅਚਿਰਾਚ੍ ਛਿਰਸਾ ਚਾਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਤਮ੍ ਮृਤਵਤ੍ਪਤਿਤਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪਿਤਰਂ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍

ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਂ ਰੁਦ੍ਰਜਾਪ੍ਯਰਤੋ ऽਭਵਮ੍ ਹृਤ੍ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੇ ਸੁषਿਰੇ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਸੁਖਮ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।

ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਮੈਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।

ਤੁष੍ਟੋ ऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਦੇਵਃ ਸੋਮਃ ਸੋਮਾਰ੍ਧਭੂषਣਃ ਵਤ੍ਸ ਨਨ੍ਦਿਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਭੀਤਿਃ ਕੁਤਸ੍ਤਵ

ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ ਨੰਦਿਨ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?"

ਮਯੈਵ ਪ੍ਰੇषਿਤੌ ਵਿਪ੍ਰੌ ਮਤ੍ਸਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਵਤ੍ਸੈਨਤ੍ਤਵ ਦੇਹਂ ਚ ਲੌਕਿਕਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਂ ਹੀ ਭੇਜੇ ਸਨ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੁਨੀਆਵੀ ਹੀ ਹੈ।

ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਦੈਵਿਕਂ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼ਿਲਾਦੇਨ ਪੁਰਾ ਤਵ ਦੇਵੈਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮੈਃ

ਤੇਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।

ਪੂਜਿਤਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਵਤ੍ਸ ਦੈਵਿਕਂ ਨਨ੍ਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ऽਯਂ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਨ ਕੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਹੀ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਨृਣਾਂ ਯੋਨਿਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਵਿਵੇਕਿਨਃ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਜਨਮ ਛੱਡਣਾ ਸਦਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਂਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖੀ।

ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਰਮਾਰ੍ਤਿਹਰੋ ਹਰਃ

ਉੱਚੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਹਥੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।

ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਣਪਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਵੀਂ ਹਿਮਵਤਃ ਸੁਤਾਮ੍

ਮਹਾਦੇਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਲਦ ਹੈ, ਗਣਾਂ ਵੱਲ ਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।

ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਜਰੋ ਜਰਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਅਜਰ ਹੈਂ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ।"

ਅਕ੍ਸ਼ਯਸ਼੍ਚਾਵ੍ਯਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪਿਤਾ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਃ ਮਮੇष੍ਟੋ ਗਣਪਸ਼੍ਚੈਵ ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯੋ ਮਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ

ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਘਟਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਤੇ ਦੋਸਤ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਗਣ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।

ਇष੍ਟੋ ਮਮ ਸਦਾ ਚੈਵ ਮਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਤਃ ਸਦਾ ਮਦ੍ਬਲਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿਤਾ ਮਹਾਯੋਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ

ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇਗੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇਗਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਂ ਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਗਣਸ੍ਤਦਾ ਕੁਸ਼ੇਸ਼ਯਮਯੀਂ ਮਾਲਾਂ ਸਮੁਨ੍ਮੁਚ੍ਯਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਦਾ

ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦੀ ਮਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ।

ਆਬਬਨ੍ਧ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਮ ਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਤਯਾਹਂ ਮਾਲਯਾ ਜਾਤਃ ਸ਼ੁਭਯਾ ਕਣ੍ਠਸਕ੍ਤਯਾ

ਉੱਚੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਬਲਦ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪੈਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਦਲ ਗਿਆ।

ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਦਸ਼ਭੁਜਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਤਤ ਏਵ ਸਮਾਦਾਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦੱਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੂਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਸੇ ਮਾਲਾ ਵਿਚੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ।

ਉਵਾਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਤੇ ऽਦ੍ਯ ਦਦਾਮਿ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤੋ ਜਟਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਰਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਾਤਿਨਿਰ੍ਮਲਮ੍

ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੱਸ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ,

ਉਕ੍ਤਾ ਨਦੀ ਭਵਸ੍ਵੇਤਿ ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਤਤਃ ਸਾ ਦਿਵ੍ਯਤੋਯਾ ਚ ਪੂਰ੍ਣਾਸਿਤਜਲਾ ਸ਼ੁਭਾ

ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਦਰਿਆ ਬਣ ਜਾਵੇ," ਤੇ ਬਲਦ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਣੀ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਸੁਭਾਗਾ,

ਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਵਨੋਪੇਤਾ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਨਦੀ ਤਾਮਾਹ ਚ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਦੀਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾਮ੍

ਕੰਵਲ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ,

ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜਟੋਦਕਾਦੇਵ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਨਦੀ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਟੋਦਕਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸਰਿਦ੍ਵਰਾ

ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਹੈਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਜਟੋਦਕਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸ਼ਿਲਾਦਤਨਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਜੋ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਏਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਿਲਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ऽਯਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ ਸਂਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ਸਾ ਮਾਮਾਘ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਤੀ

ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਹੈ,' ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਮਲਿਆ।

ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਚ੍ਚ ਸ੍ਰੋਤੋਭਿਸ੍ਤਨਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਯਸਾ ਸ਼ਙ੍ਖਗੌਰੇਣ ਦੇਵਦੇਵਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ

ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਦੀ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਨ੍ਹੋਇਆ, ਤੇ ਸਫੈਦ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ।

ਤਾਨਿ ਸ੍ਰੋਤਾਂਸਿ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਵਿਨ੍ਯੋ ऽਭਵਂਸ੍ਤਦਾ ਨਦੀਂ ਤ੍ਰਿਸ੍ਰੋਤਸਂ ਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨਵਦਦ੍ਭਵਃ

ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤਿੰਨ ਦਰਿਆ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਿਆ ਹੋਵੇ।'

ਤ੍ਰਿਸ੍ਰੋਤਸਂ ਨਦੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृषਃ ਪਰਮਹਰ੍षਿਤਃ ਨਨਾਦ ਨਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਸਰਿਦਨ੍ਯਾ ਤਤੋ ऽਭਵਤ੍

ਜਦੋਂ ਵੱਛ ਨੇ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੰਭਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰਿਆ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।

ਵृषਧ੍ਵਨਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸਾ ਨਦੀ ਜਾਂਬੂਨਦਮਯਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍

ਉਹ ਦਰਿਆ 'ਵੱਛ ਦੀ ਧੁਨੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਪਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਰੱਖਿਆ। ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੰਬੂਕਾਂਡ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।

ਸ੍ਵਂ ਦੇਵਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਮੁਕੁਟਂ ਚਾਬਬਨ੍ਧੇਸ਼ੋ ਮਮ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵृषਧ੍ਵਜਃ

ਫਿਰ ਵੱਛ-ਧਜਾ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਮੁਕੁਟ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ।