ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਲਲਾਪਾਤਿਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਸ੍ਵਜਨੈਸ਼੍ ਚ ਸਮਾਵृਤਃ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਚਕਾਰ ਮਮ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍

ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੋਇਆ ਅਤੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਰੋਹ ਕਰੇ।

ਸ਼ਾਲਙ੍ਕਾਯਨਪੁਤ੍ਰੋ ਵੈ ਸ਼ਿਲਾਦਃ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਃ ਉਪਦਿष੍ਟਾ ਹਿ ਤੇਨੈਵ ऋਕ੍ਸ਼ਾਖਾ ਯਜੁषਸ੍ ਤਥਾ

ਸ਼ਿਲਾਦਾ, ਸ਼ਾਲੰਕਾਯਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਿਗਵੇਦ ਦੀ ਸ਼ਾਖਾ ਅਤੇ ਯਜੁਰਵੇਦ ਦੀ ਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।

ਸਾਮਸ਼ਾਖਾਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਾਙ੍ਗੋਪਾਙ੍ਗਂ ਮਹਾਮੁਨੇ ਆਯੁਰ੍ਵੇਦਂ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਂ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਚਾਸ਼੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍

ਅਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਮਵੇਦ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਯੁਰਵੇਦ, ਧਨੁਰਵੇਦ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਸਿਖਾਈ।

ਹਸ੍ਤਿਨਾਂ ਚਰਿਤਂ ਚੈਵ ਨਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਪ੍ਤਮੇ ਵਰ੍षੇ ਤਤੋ ऽਥ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮੌ

ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵੀ ਸਿਖਾਈਆਂ; ਜਦ ਮੇਰਾ ਸੱਤਵਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ,

ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਨਾਮਾਨੌ ਤਪੋਯੋਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤੌ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤੌ ਦਿਵ੍ਯੌ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਾਂ ਚਾਜ੍ਞਯਾ ਵਿਭੋਃ

ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਦਿਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ।

ਊਚਤੁਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਮਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ ਤਾਤ ਨਨ੍ਦ੍ਯਯਮਲ੍ਪਾਯੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਃ

ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਪਿਆਰੇ, ਨੰਦੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਹੈ।'

ਨ ਦृष੍ਟਮੇਵਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮ੍ ਆਯੁਰ੍ਵਰ੍षਾਦਤਃ ਪਰਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਿਲਾਦਃ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਃ

'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਚੰਭਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਕਿ ਇਸ ਸਾਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ,

ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੋ ਰੁਰੋਦਾਤੀਵ ਵਿਸ੍ਵਰਮ੍ ਹਾ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਪਪਾਤ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ, 'ਹਾਏ ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ!' ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਅਹੋ ਬਲਂ ਦੈਵਵਿਧੇਰ੍ ਵਿਧਾਤੁਸ਼੍ਚੇਤਿ ਦੁਃਖਿਤਃ ਤਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਃ

ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, 'ਵਾਹ, ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ!' ਉਸ ਦੀ ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਵਸਨੀਕ

ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਵਿਹ੍ਵਲਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ ਚ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮੁਮਾਪਤਿਮ੍

ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੰਗਲਕ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।

ਹੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕੇਨੈਵ ਮਧੁਨੈਵ ਚ ਸਂਪ੍ਲੁਤਾਮ੍ ਦੂਰ੍ਵਾਮਯੁਤਸਂਖ੍ਯਾਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦ੍ਰਵ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਲਈ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਬ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਨਾਲ।

ਪਿਤਾ ਵਿਗਤਸਂਜ੍ਞਸ਼੍ ਚ ਤਥਾ ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਃ ਵਿਚੇष੍ਟਸ਼੍ ਚ ਲਲਾਪਾਸੌ ਮृਤਵਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਚ

ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਵੀ; ਉਹ ਤੜਫੇ ਅਤੇ ਰੋਏ, ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ ਭੀਤੋ ऽਹਮ੍ ਅਚਿਰਾਚ੍ ਛਿਰਸਾ ਚਾਭਿਵਨ੍ਦ੍ਯ ਤਮ੍ ਮृਤਵਤ੍ਪਤਿਤਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪਿਤਰਂ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍

ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਚ ਤਂ ਰੁਦ੍ਰਜਾਪ੍ਯਰਤੋ ऽਭਵਮ੍ ਹृਤ੍ਪੁਣ੍ਡਰੀਕੇ ਸੁषਿਰੇ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿੱਚ, ਸੁਖਮ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।

ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦਸ਼ਭੁਜਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਮੈਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।

ਤੁष੍ਟੋ ऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਦੇਵਃ ਸੋਮਃ ਸੋਮਾਰ੍ਧਭੂषਣਃ ਵਤ੍ਸ ਨਨ੍ਦਿਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਮृਤ੍ਯੋਰ੍ਭੀਤਿਃ ਕੁਤਸ੍ਤਵ

ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ ਨੰਦਿਨ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?"

ਮਯੈਵ ਪ੍ਰੇषਿਤੌ ਵਿਪ੍ਰੌ ਮਤ੍ਸਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ਵਤ੍ਸੈਨਤ੍ਤਵ ਦੇਹਂ ਚ ਲੌਕਿਕਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਂ ਹੀ ਭੇਜੇ ਸਨ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੁਨੀਆਵੀ ਹੀ ਹੈ।

ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਦੈਵਿਕਂ ਦृष੍ਟਂ ਸ਼ਿਲਾਦੇਨ ਪੁਰਾ ਤਵ ਦੇਵੈਸ਼੍ ਚ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮੈਃ

ਤੇਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਕੋਈ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।

ਪੂਜਿਤਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਵਤ੍ਸ ਦੈਵਿਕਂ ਨਨ੍ਦਿਕੇਸ਼੍ਵਰ ਸਂਸਾਰਸ੍ਯ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ऽਯਂ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਨ ਕੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਨੰਦਿਕੇਸ਼ਵਰ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਹੀ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਨृਣਾਂ ਯੋਨਿਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਵਿਵੇਕਿਨਃ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਜਨਮ ਛੱਡਣਾ ਸਦਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਂਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖੀ।

ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਸ਼ੁਭਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਰਮਾਰ੍ਤਿਹਰੋ ਹਰਃ

ਉੱਚੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਹਥੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।

ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਣਪਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਵੀਂ ਹਿਮਵਤਃ ਸੁਤਾਮ੍

ਮਹਾਦੇਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਲਦ ਹੈ, ਗਣਾਂ ਵੱਲ ਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।

ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਚ ਤੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਅਜਰੋ ਜਰਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੁਃਖਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਅਜਰ ਹੈਂ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ।"

ਅਕ੍ਸ਼ਯਸ਼੍ਚਾਵ੍ਯਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪਿਤਾ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਃ ਮਮੇष੍ਟੋ ਗਣਪਸ਼੍ਚੈਵ ਮਦ੍ਵੀਰ੍ਯੋ ਮਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ

ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਕਦੇ ਘਟਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਪਿਓ ਤੇ ਦੋਸਤ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਗਣ ਹੈਂ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।

ਇष੍ਟੋ ਮਮ ਸਦਾ ਚੈਵ ਮਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਤਃ ਸਦਾ ਮਦ੍ਬਲਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿਤਾ ਮਹਾਯੋਗਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ

ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇਗੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇਗਾ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਂ ਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਸਗਣਸ੍ਤਦਾ ਕੁਸ਼ੇਸ਼ਯਮਯੀਂ ਮਾਲਾਂ ਸਮੁਨ੍ਮੁਚ੍ਯਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਦਾ

ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦੀ ਮਾਲਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ।

ਆਬਬਨ੍ਧ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਮ ਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ਤਯਾਹਂ ਮਾਲਯਾ ਜਾਤਃ ਸ਼ੁਭਯਾ ਕਣ੍ਠਸਕ੍ਤਯਾ

ਉੱਚੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਬਲਦ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਮਾਲਾ ਗਲ ਵਿਚ ਪੈਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬਦਲ ਗਿਆ।

ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਦਸ਼ਭੁਜਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਤਤ ਏਵ ਸਮਾਦਾਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦੱਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੂਜੇ ਸ਼ੰਕਰ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਸੇ ਮਾਲਾ ਵਿਚੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ।

ਉਵਾਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਤੇ ऽਦ੍ਯ ਦਦਾਮਿ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤੋ ਜਟਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਰਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚਾਤਿਨਿਰ੍ਮਲਮ੍

ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਦੱਸ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ,