ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨਨ੍ਦਿਨਾਮ੍ਨਾ ਤ੍ਵਯੋਨਿਜਃ ਪਿਤਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਮਮ ਪਿਤੁਰ੍ਵੈ ਜਗਤਾਂ ਮੁਨੇ

ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਨੰਦੀ ਨਾਮ ਨਾਲ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਂ ਘृਣੀ ਸੋਮਃ ਸੋਮੋਪਮਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੋਮ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।

ਲਬ੍ਧਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਾ ਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ ਪ੍ਰੀਤੋ ਮਮ ਮਹਾਮੁਨੇ ਯਜ੍ਞਾਙ੍ਗਣਂ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਯਜ੍ਞਵਿਤ੍ਤਮਃ

ਰੁਦਰ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਪਿਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੱਡੀ ਯਜਨ ਭੂਮੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਯਜਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।

ਤਦਙ੍ਗਣਾਦਹਂ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ ਤਨੁਜਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਜ੍ਞਯਾ ਸਂਜਾਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਹਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਃ

ਉਸ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਭੂਮੀ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ।

ਵਵਰ੍षੁਸ੍ਤਦਾ ਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਕਾਦ੍ਯਾ ਜਗੁਃ ਖੇਚਰਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਲਾਦਾਤ੍ਮਜਤ੍ਵਂ ਗਤੇ ਮਯ੍ਯੁਪੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਸਰ੍ਜਾਥ ਵृष੍ਟਿਂ ਸੁਪੁष੍ਪੌਘਮਿਸ਼੍ਰਾਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਗਾਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਕਿੰਨਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਸਾਧਿਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ; ਜਦ ਮੈਂ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ, ਉਪੇਂਦਰ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਕਰਵਾਈ।

ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਸੂਰ੍ਯਾਭਂ ਜਟਾਮੁਕੁਟਧਾਰਿਣਮ੍ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਬਾਲਂ ਸ਼ੂਲਟਙ੍ਕਗਦਾਧਰਮ੍

ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਕਾਲ-ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਜਟਾ-ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨਿਆ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਲ, ਕੁਟਾਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—

ਵਜ੍ਰਿਣਂ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਵਜ੍ਰਿਣਾਰਾਧਿਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ ਵਜ੍ਰਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਘੋਰਂ ਨੀਰਦੋਪਮਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍

ਵਜਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਜਰ ਵਰਗੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਵਜਰ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ, ਭਿਆਨਕ, ਤੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ—

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਨੇਦੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਤਿ ਕੀਤਾ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੰਗੀਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ।

ऋषਯੋ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਸਂਭਵੈਃ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ

ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਤੋਂ ਆਏ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਤਿ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਰਿਸ਼੍ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਿਵਾਂਬਿਕਾ ਜੀਵਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਪਵਨੋ ऽਨਲਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰਿ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸ਼ਕਰ, ਸਵੈ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਜੀਵ, ਚਮਕਦਾ ਚੰਦ, ਭਾਸਕਰ, ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ —

ਈਸ਼ਾਨੋ ਨਿਰृਤਿਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਯਮੋ ਵਰੁਣ ਏਵ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ੍ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵਸਵਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ

ਈਸ਼ਾਨ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਯਕਸ਼, ਯਮ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਸੁ —

ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਚੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਦੇਵੀ ਚੈਵ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਅਦਿਤਿਸ਼੍ ਚ ਦਿਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਲਜ੍ਜਾ ਧृਤਿਸ੍ ਤਥਾ

ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸ਼ਚੀ, ਜ੍ਯੇਸ਼ਠਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ, ਸ਼ਰਧਾ, ਲੱਜਾ ਤੇ ਧਿਰਜ —

ਨਨ੍ਦਾ ਭਦ੍ਰਾ ਚ ਸੁਰਭੀ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੁਮਨਾਸ੍ ਤਥਾ ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਜਸ੍ ਤਥਾ

ਨੰਦਾ, ਭਦਰਾ, ਸੁਰਭੀ, ਸੁਸ਼ੀਲਾ, ਸੁਮਨਾ, ਚਮਕਦਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ੇਂਦ੍ਰ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ —

ਆਵृਤ੍ਯ ਮਾਂ ਤਥਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ ਸ਼ਿਲਾਦੋ ऽਪਿ ਮੁਨਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਾ ਮੇ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤਦਾ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਤਾਰੀਫ ਕੀਤੀ; ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਸ਼ਿਲਾਦ ਨੇ, ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖ ਕੇ —

ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਤੁष੍ਟਾਵੇष੍ਟਪ੍ਰਦਂ ਸੁਤਮ੍ ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕ ਮਮਾਵ੍ਯਯ

ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਅਟੱਲ —'

ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਸਿ ਜਗਤਾਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਰਾਤਾ ਦੁਃਖਾਦ੍ਧਿ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਰਕ੍ਸ਼ਕੋ ਜਗਤਾਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਿਤਾ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਗ

'ਤੂੰ ਜਗਤ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਪੁੱਤਰ, ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜਦ ਤੂੰ ਜਗਤ ਦਾ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ.'

ਅਯੋਨਿਜ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਜਗਦ੍ਯੋਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹੇਸ਼ਾਨ ਜਗਤਾਂ ਚ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ

'ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਗਤ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਪਿਤਾਮਹ, ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ.'

ਵਤ੍ਸ ਵਤ੍ਸ ਮਹਾਭਾਗ ਪਾਹਿ ਮਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਨਨ੍ਦਿਤੋ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਨਨ੍ਦੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ

'ਪਿਆਰੇ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਨੰਦੀ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ.'

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਨ੍ਦਯ ਮਾਂ ਨਨ੍ਦਿਨ੍ ਨਮਾਮਿ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਿਤਰੌ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਗਤੌ ਵਿਭੋ

'ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਨੰਦੀ। ਮੈਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ.'

ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ ਚ ਭੋ ਨਨ੍ਦਿਨ੍ ਨਵਤੀਰ੍ਣੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ ਮਮੈਵ ਸਫਲਂ ਲੋਕੇ ਜਨ੍ਮ ਵੈ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ

'ਹੇ ਨੰਦੀ, ਜਦ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਉਤਰੇ ਹਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ.'

ਅਵਤੀਰ੍ਣੇ ਸੁਤੇ ਨਨ੍ਦਿਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਮਹ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਃ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ

'ਹੇ ਨੰਦੀ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਉਤਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੰਦੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ.'

ਪੁਤ੍ਰ ਪਾਹਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮੇਵ ਨਨ੍ਦੀਸ਼ ਮਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਤਂ ਮਯਾ

'ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ। ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨ ਕੇ, ਹੇ ਨੰਦੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਿਹਾ —'

ਤ੍ਵਯਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਵਤ੍ਸ ਸ੍ਤਵਸ੍ਤਵ੍ਯ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍

'ਉਹ ਤੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਬੋਲੀ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਸੁਣੇ —'

ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ ਮੋਦਤੇ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਬਾਲਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਬਹੁਮਾਨਤਃ

'ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਏ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ —'

ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਦ ਉਵਾਚ ਸੁਵ੍ਰਤਃ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਂ ਮਮਾਵ੍ਯਯਃ

ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਲਾਦ ਨੇ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਕਿਹਾ: 'ਦੇਖੋ, ਸਾਰੇ ਮੁਨਿਓ, ਮੇਰੀ ਅਟੱਲ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ.'

ਨਨ੍ਦੀ ਯਜ੍ਞਾਙ੍ਗਣੇ ਦੇਵਸ਼੍ ਚਾਵਤੀਰ੍ਣੋ ਯਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਮਤ੍ਸਮਃ ਕਃ ਪੁਮਾਂਲ੍ਲੋਕੇ ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ऽਪਿ ਵਾ

'ਨੰਦੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਯਜਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਉਤਰੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਚਾਹੇ ਦੇਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਹੈ?'

ਏष ਨਨ੍ਦੀ ਯਤੋ ਜਾਤੋ ਯਜ੍ਞਭੂਮੌ ਹਿਤਾਯ ਮੇ

'ਇਹ ਨੰਦੀ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਯਜਨ ਭੂਮੀ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਮੇਰੇ ਹਿਤ ਲਈ ਹੈ.'

ਮਯਾ ਸਹ ਪਿਤਾ ਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਉਟਜਂ ਸ੍ਵਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਨਿਧਿਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵੇਵ ਨਿਰ੍ਧਨਃ

ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਝੋਪੜੇ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ ਖਜਾਨਾ ਲੱਭ ਲੈਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਯਦਾਗਤੋ ऽਹਮੁਟਜਂ ਸ਼ਿਲਾਦਸ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨੇ ਤਦਾ ਵੈ ਦੈਵਿਕਂ ਰੂਪਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਨੁष੍ਯਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਮੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਦੇ ਝੋਪੜੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।