ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸੁਖਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਸੁਰਾਰਿਹਾ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਏਨਾਂ ਮਾਯਾਮਜਾਮਿਤਿ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਭ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਮਝੋ, ਤੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਅਜਨਮੀ ਮਾਇਆ ਹੈ।”

ਏਤੇ ਵੈ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਿਹਾਗਤਾਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਦੇਵਮੁਵਾਚ ਹ

“ਇਹ ਰੁਦ੍ਰਾ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਏ ਹਨ।” ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬੋਲਿਆ।

ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਦੁਃਖੈਰਾਕੁਲਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍

ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।”

ਸਂਸਾਰਾਨ੍ਮੋਕ੍ਤੁਮੀਸ਼ਾਨ ਮਾਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਿਤਾਮਹਮੁਮਾਪਤਿਃ

“ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ।” ਫਿਰ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਭਗਵਾਨ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।

ਤਦਾ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ੍ ਤਯਾ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਵਿਭੁਃ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਲਾਦ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਵੈ ਤ੍ਵਯੋਨਿਜਃ

ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰੁਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸ਼ਿਲਾਦਾ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਨਾ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।

ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਃ ਪੁਮਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਦ੍ਮਜੋ ऽਪਿ ਸਃ ਕਿਂਤੁ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਯਦੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਜੋ ਮਰਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਹੈ; ਪਦਮਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਮਰਣ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ।

ਨ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਸ੍ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਯੋਨਿਜਃ ਮਯਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ

“ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਮਰਣ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।”

ਅਯੋਨਿਜਂ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਮ੍ ਅਸਮਰ੍ਥਂ ਨਿਵੇਦਿਤੁਮ੍ ਏਵਂ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਂ ਘृਣੀ

“ਜੋ ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਮਰਣ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨਾ ਅਸਮਭਵ ਹੈ।” ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।

ਦੇਵੈਰ੍ਵृਤੋ ਯਯੌ ਦੇਵਃ ਸਿਤੇਨੇਭੇਨ ਵੈ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਦੇਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਚਿੱਟੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਗਤੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਚ ਵਰਦੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਨਃ ਆਰਾਧਯਨ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਤਪਸਾਤੋषਯਦ੍ਭਵਮ੍

ਜਦ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਚਲੇ ਗਏ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਭਵ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਅਥ ਤਸ੍ਯੈਵਮਨਿਸ਼ਂ ਤਤ੍ਪਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਗਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮਿਵਾਦ੍ਭੁਤਮ੍

ਉਸ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਅਨੰਦ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਿਆ।

ਵਲ੍ਮੀਕੇਨਾਵृਤਾਙ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਕੀਟਗਣੈਰ੍ਮੁਨਿਃ ਵਜ੍ਰਸੂਚੀਮੁਖੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈ ਰਕ੍ਤਕੀਟੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ

ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੋਹੜੇ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀੜੇ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੋਰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਤੇ ਸੂਈ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਰੁਧਿਰਤ੍ਵਗ੍ ਵੈ ਨਿਰ੍ਲੇਪਃ ਕੁਡ੍ਯਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ ਅਸ੍ਥਿਸ਼ੇषੋ ऽਭਵਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤਮਮਨ੍ਯਤ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ

ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਨਾ ਮਾਸ ਸੀ, ਨਾ ਖੂਨ, ਨਾ ਚਮੜੀ; ਉਹ ਇਕ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਅਸਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਆਖਰਕਾਰ ਸਿਰਫ ਹੱਡੀਆਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਸਮਝਿਆ।

ਯਦਾ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਮੁਨਿਸ੍ਤੇਨ ਕਰੇਣ ਚ ਸ੍ਮਰਾਰਿਣਾ ਤਦੈਵ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ਼੍ ਚੋਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਕ੍ਲਮਂ ਦ੍ਵਿਜਃ

ਜਦੋਂ ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਉਸੀ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣ, ਉਸ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ ਨੇ ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।

ਤਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤੁष੍ਟਾਥ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਵੇਤ੍ਯਥੋਵਾਚ ਸਗਣਸ਼੍ਚੋਮਯਾ ਸਹ

ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।'

ਤਪਸਾਨੇਨ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਤਸ੍ਤੇ ਮਹਾਮਤੇ ਦਦਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਮ੍

ਹੇ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪस्या ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੋਵੇ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਨਃ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਸੋਮਂ ਸੋਮਵਿਭੂषਣਮ੍

ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਸੋਮ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰ੍ਦਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਅਯੋਨਿਜਂ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਂ ਪੁਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਤ੍ਤਮ

ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ।

ਪੂਰ੍ਵਮਾਰਾਧਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਪਸਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਿਲਾਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਪੁਨਃ

ਪਹਿਲਾਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਰੁਦਰ, ਤਪस्या ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਸੀ।

ਪੂਰ੍ਵਮਾਰਾਧਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਹਂ ਤਪੋਧਨ ਤਪਸਾ ਚਾਵਤਾਰਾਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਭਿਸ਼੍ ਚ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ

ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤਪਸਵੀਆਂ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਵਤਾਰ ਲਈ ਤਪस्या ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨਨ੍ਦਿਨਾਮ੍ਨਾ ਤ੍ਵਯੋਨਿਜਃ ਪਿਤਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਮਮ ਪਿਤੁਰ੍ਵੈ ਜਗਤਾਂ ਮੁਨੇ

ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਨੰਦੀ ਨਾਮ ਨਾਲ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਂ ਘृਣੀ ਸੋਮਃ ਸੋਮੋਪਮਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੋਮ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।

ਲਬ੍ਧਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਾ ਰੁਦ੍ਰਾਤ੍ ਪ੍ਰੀਤੋ ਮਮ ਮਹਾਮੁਨੇ ਯਜ੍ਞਾਙ੍ਗਣਂ ਮਹਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਯਜ੍ਞਵਿਤ੍ਤਮਃ

ਰੁਦਰ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਪਿਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੱਡੀ ਯਜਨ ਭੂਮੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਯਜਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।

ਤਦਙ੍ਗਣਾਦਹਂ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ ਤਨੁਜਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਜ੍ਞਯਾ ਸਂਜਾਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਹਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਃ

ਉਸ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਭੂਮੀ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ।

ਵਵਰ੍षੁਸ੍ਤਦਾ ਪੁष੍ਕਰਾਵਰ੍ਤਕਾਦ੍ਯਾ ਜਗੁਃ ਖੇਚਰਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਸਾਧ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਲਾਦਾਤ੍ਮਜਤ੍ਵਂ ਗਤੇ ਮਯ੍ਯੁਪੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਸਰ੍ਜਾਥ ਵृष੍ਟਿਂ ਸੁਪੁष੍ਪੌਘਮਿਸ਼੍ਰਾਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਗਾਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਕਿੰਨਰਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਸਾਧਿਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ; ਜਦ ਮੈਂ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ, ਉਪੇਂਦਰ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਕਰਵਾਈ।

ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਸੂਰ੍ਯਾਭਂ ਜਟਾਮੁਕੁਟਧਾਰਿਣਮ੍ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਂ ਬਾਲਂ ਸ਼ੂਲਟਙ੍ਕਗਦਾਧਰਮ੍

ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਕਾਲ-ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਜਟਾ-ਮੁਕੁਟ ਪਹਿਨਿਆ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇ ਸ਼ੂਲ, ਕੁਟਾਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—

ਵਜ੍ਰਿਣਂ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਵਜ੍ਰਿਣਾਰਾਧਿਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮ੍ ਵਜ੍ਰਕੁਣ੍ਡਲਿਨਂ ਘੋਰਂ ਨੀਰਦੋਪਮਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍

ਵਜਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਜਰ ਵਰਗੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਵਜਰ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ, ਭਿਆਨਕ, ਤੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਨੌਜਵਾਨ—

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਨੇਦੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਤਿ ਕੀਤਾ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੰਗੀਤ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ।

ऋषਯੋ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮਸਂਭਵੈਃ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ

ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਤੋਂ ਆਏ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਤਿ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।