ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਬਲਵਿਕਰਿਣੀਂ ਦੇਵੀਂ ਬਲਪ੍ਰਮਥਿਨੀਂ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਯ ਦਮਨੀਂ ਸਸृਜੇ ਚ ਮਨੋਨ੍ਮਨੀਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਬਲ-ਵਿਕਿਰੀਣੀ, ਬਲ-ਪ੍ਰਮਥਿਨੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਮਨ-ਉਨਮਾਨੀ ਦੇਵੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।

ਤਥਾਨ੍ਯਾ ਬਹਵਃ ਸृष੍ਟਾਸ੍ ਤਯਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ ਤਾਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ।

ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ ਚ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਤਿष੍ਠਤ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਮृਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਦਾ।

ਘृਣੀ ਦਦੌ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਦਇਆਲੂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਨੇ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੇ।

ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ऽਭੂਤ੍ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾਸਵਮ੍ ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮਂ ਵਚਃ

ਰੁਦ੍ਰਾ ਨੇ ਕੁਝ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।

ਮਾ ਭੈਰ੍ਦੇਵ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਰਿਞ੍ਚ ਜਗਤਾਂ ਗੁਰੋ ਮਯੇਹ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ

“ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਵਿਰਿੰਚਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਇੱਥੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਠੋ, ਪ੍ਰਭੂ।”

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਨਭੂਤਂ ਮਨੋਗਤਮ੍ ਪਿਤਾਮਹਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਨੇਤ੍ਰੈਃ ਫੁਲ੍ਲਾਮ੍ਬੁਜਪ੍ਰਭੈਃ

ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਦਾ ਮਨ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗਿਆ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕੌਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਪ੍ਰਾਣਃ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸ ਉਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਂਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ

ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤੱਕ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।

ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਭੋ ਭੋ ਵਦ ਮਹਾਭਾਗ ਆਨਨ੍ਦਯਸਿ ਮੇ ਮਨਃ

ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉੱਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।”

ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਵੈ ਸ੍ਥਿਤ ਏਕਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕਃ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

“ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਪਰ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸੁਖਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਸੁਰਾਰਿਹਾ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਏਨਾਂ ਮਾਯਾਮਜਾਮਿਤਿ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਭ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਮਝੋ, ਤੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਅਜਨਮੀ ਮਾਇਆ ਹੈ।”

ਏਤੇ ਵੈ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਿਹਾਗਤਾਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਦੇਵਮੁਵਾਚ ਹ

“ਇਹ ਰੁਦ੍ਰਾ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਏ ਹਨ।” ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬੋਲਿਆ।

ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਦੁਃਖੈਰਾਕੁਲਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍

ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।”

ਸਂਸਾਰਾਨ੍ਮੋਕ੍ਤੁਮੀਸ਼ਾਨ ਮਾਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਿਤਾਮਹਮੁਮਾਪਤਿਃ

“ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ।” ਫਿਰ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਭਗਵਾਨ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।

ਤਦਾ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ੍ ਤਯਾ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਵਿਭੁਃ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਲਾਦ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਵੈ ਤ੍ਵਯੋਨਿਜਃ

ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰੁਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸ਼ਿਲਾਦਾ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਨਾ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।

ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਃ ਪੁਮਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਦ੍ਮਜੋ ऽਪਿ ਸਃ ਕਿਂਤੁ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਯਦੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਜੋ ਮਰਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਹੈ; ਪਦਮਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਮਰਣ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ।

ਨ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਸ੍ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਯੋਨਿਜਃ ਮਯਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ

“ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਮਰਣ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।”

ਅਯੋਨਿਜਂ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਮ੍ ਅਸਮਰ੍ਥਂ ਨਿਵੇਦਿਤੁਮ੍ ਏਵਂ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਂ ਘृਣੀ

“ਜੋ ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਮਰਣ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨਾ ਅਸਮਭਵ ਹੈ।” ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।

ਦੇਵੈਰ੍ਵृਤੋ ਯਯੌ ਦੇਵਃ ਸਿਤੇਨੇਭੇਨ ਵੈ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਦੇਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਚਿੱਟੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਗਤੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਚ ਵਰਦੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਨਃ ਆਰਾਧਯਨ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਤਪਸਾਤੋषਯਦ੍ਭਵਮ੍

ਜਦ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਚਲੇ ਗਏ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਭਵ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਅਥ ਤਸ੍ਯੈਵਮਨਿਸ਼ਂ ਤਤ੍ਪਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਗਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮਿਵਾਦ੍ਭੁਤਮ੍

ਉਸ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ, ਅਨੰਦ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਗਿਆ।

ਵਲ੍ਮੀਕੇਨਾਵृਤਾਙ੍ਗਸ਼੍ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਕੀਟਗਣੈਰ੍ਮੁਨਿਃ ਵਜ੍ਰਸੂਚੀਮੁਖੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈ ਰਕ੍ਤਕੀਟੈਸ਼੍ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ

ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੋਹੜੇ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀੜੇ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੋਰ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਤੇ ਸੂਈ ਵਰਗੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਰੁਧਿਰਤ੍ਵਗ੍ ਵੈ ਨਿਰ੍ਲੇਪਃ ਕੁਡ੍ਯਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ ਅਸ੍ਥਿਸ਼ੇषੋ ऽਭਵਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤਮਮਨ੍ਯਤ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ

ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਨਾ ਮਾਸ ਸੀ, ਨਾ ਖੂਨ, ਨਾ ਚਮੜੀ; ਉਹ ਇਕ ਕੰਧ ਵਾਂਗ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਅਸਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਆਖਰਕਾਰ ਸਿਰਫ ਹੱਡੀਆਂ ਹੀ ਬਚੀਆਂ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਸਮਝਿਆ।

ਯਦਾ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਮੁਨਿਸ੍ਤੇਨ ਕਰੇਣ ਚ ਸ੍ਮਰਾਰਿਣਾ ਤਦੈਵ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ਼੍ ਚੋਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਕ੍ਲਮਂ ਦ੍ਵਿਜਃ

ਜਦੋਂ ਕਾਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਉਸੀ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣ, ਉਸ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ ਨੇ ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।

ਤਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤੁष੍ਟਾਥ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਵੇਤ੍ਯਥੋਵਾਚ ਸਗਣਸ਼੍ਚੋਮਯਾ ਸਹ

ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਆਪਣੇ ਸੰਗੀਆਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।'

ਤਪਸਾਨੇਨ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਤਸ੍ਤੇ ਮਹਾਮਤੇ ਦਦਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਪਾਰਗਮ੍

ਹੇ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਤਪस्या ਕਿਸ ਲਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੋਵੇ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਨਃ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਵਾਚਾ ਸੋਮਂ ਸੋਮਵਿਭੂषਣਮ੍

ਫਿਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਸੋਮ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰ੍ਦਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਅਯੋਨਿਜਂ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਂ ਪੁਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਤ੍ਤਮ

ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ।

ਪੂਰ੍ਵਮਾਰਾਧਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਪਸਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਿਲਾਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਪੁਨਃ

ਪਹਿਲਾਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਰੁਦਰ, ਤਪस्या ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਿਲਾਦਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਸੀ।