ਲਿਙ੍ਗਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰ੍ਵਾਯੁਃ ਪੁਮਾਨਂਭਃ ਸੁषਿਰਂ ਸਰ੍ਵਗਂ ਤਥਾ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਰਿਤੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਧਰਤੀ, ਹਵਾ, ਮਨੁੱਖ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ—ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਠ-ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤੇਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿਰਞ੍ਚਿਸ਼੍ਚਾਸृਜਤ੍ਪੁਨਃ ਸृष੍ਟ੍ਵੈਤਦ੍ ਅਖਿਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੁਨਃ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਅੱਠ-ਸਰੂਪ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਿਰੰਚੀ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਫਿਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ।

ਸਹਸ੍ਰਯੁਗਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਂਸੁਪ੍ਤੇ ਚ ਚਰਾਚਰੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਨਾਸ੍ ਤੇਪੇ ਤਤ ਉਗ੍ਰਂ ਤਪੋ ਮਹਤ੍

ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤਕ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ-ਫਿਰਦੀ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜਾਤੀਆਂ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਮਵਰ੍ਤਤ ਤਤੋ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਦੁਃਖਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ

ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਪੈਦਾ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।

ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ ਤਤਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੁਭ੍ਯੋ ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍

ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਡਿੱਗੇ। ਉਹ ਹੰਝੂਆਂ ਤੋਂ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।

ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਗ੍ਰਜਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਤ ਤਦਾ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਜੋ ਵਿਭੁਃ

ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਰਾਤ ਦੇ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਜੋਨ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ।

ਜਹੌ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਣਮਯੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਭੋਰ੍ਮੁਖਾਤ੍

ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਣ-ਮਈ ਰੁਦ੍ਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।

ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬਾਲਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ਦ੍ਯੁਤਿਃ ਤਦੈਕਾਦਸ਼ਧਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਵਿਭਜ੍ਯ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਹ ਅਰਧ-ਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਬਣ ਕੇ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਟਿਕ ਗਿਆ।

ਅਰ੍ਧੇਨਾਂਸ਼ੇਨ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਸਸਰ੍ਜਾਸੌ ਸ਼ਿਵਾਮੁਮਾਮ੍ ਸਾ ਚਾਸृਜਤ੍ਤਦਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍

ਆਪਣੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵਾ, ਉਮਾ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਵੋਤਮ ਦੁਰਗਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।

ਵਾਮਾਂ ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਵੈष੍ਣਵੀਂ ਵਾਰਿਜੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ਕਲਾਂ ਵਿਕਿਰਿਣੀਂ ਚੈਵ ਕਾਲੀਂ ਕਮਲਵਾਸਿਨੀਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਵਾਮਾ, ਰੌਦਰੀ, ਮਹਾ-ਮਾਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ-ਸਰੂਪ, ਕਲਾ, ਵਿਕਿਰੀਣੀ, ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਵਾਸਿਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ।

ਬਲਵਿਕਰਿਣੀਂ ਦੇਵੀਂ ਬਲਪ੍ਰਮਥਿਨੀਂ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ੍ਯ ਦਮਨੀਂ ਸਸृਜੇ ਚ ਮਨੋਨ੍ਮਨੀਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਬਲ-ਵਿਕਿਰੀਣੀ, ਬਲ-ਪ੍ਰਮਥਿਨੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਮਨ-ਉਨਮਾਨੀ ਦੇਵੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।

ਤਥਾਨ੍ਯਾ ਬਹਵਃ ਸृष੍ਟਾਸ੍ ਤਯਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ ਤਾਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ।

ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ ਚ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਤਿष੍ਠਤ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਮृਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮੇਸ਼ਠੀ ਦਾ।

ਘृਣੀ ਦਦੌ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਆਤ੍ਮਸ੍ਥਾਂਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਦਇਆਲੂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਨੇ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਜਿੰਦ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੇ।

ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ऽਭੂਤ੍ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾਸਵਮ੍ ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮਂ ਵਚਃ

ਰੁਦ੍ਰਾ ਨੇ ਕੁਝ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।

ਮਾ ਭੈਰ੍ਦੇਵ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਰਿਞ੍ਚ ਜਗਤਾਂ ਗੁਰੋ ਮਯੇਹ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ

“ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਵਿਰਿੰਚਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਇੱਥੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਠੋ, ਪ੍ਰਭੂ।”

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਨਭੂਤਂ ਮਨੋਗਤਮ੍ ਪਿਤਾਮਹਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਨੇਤ੍ਰੈਃ ਫੁਲ੍ਲਾਮ੍ਬੁਜਪ੍ਰਭੈਃ

ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਦਾ ਮਨ ਸੁਪਨੇ ਤੋਂ ਜਾਗਿਆ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕੌਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਪ੍ਰਾਣਃ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸ ਉਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਂਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ

ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤੱਕ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।

ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ ਭੋ ਭੋ ਵਦ ਮਹਾਭਾਗ ਆਨਨ੍ਦਯਸਿ ਮੇ ਮਨਃ

ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉੱਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।”

ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ ਵੈ ਸ੍ਥਿਤ ਏਕਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕਃ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

“ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਅੱਠ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਪਰ ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸੁਖਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਸੁਰਾਰਿਹਾ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਏਨਾਂ ਮਾਯਾਮਜਾਮਿਤਿ

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੁਭ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਮਝੋ, ਤੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਅਜਨਮੀ ਮਾਇਆ ਹੈ।”

ਏਤੇ ਵੈ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਿਹਾਗਤਾਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਦੇਵਮੁਵਾਚ ਹ

“ਇਹ ਰੁਦ੍ਰਾ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਏ ਹਨ।” ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬੋਲਿਆ।

ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਦੁਃਖੈਰਾਕੁਲਿਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍

ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।”

ਸਂਸਾਰਾਨ੍ਮੋਕ੍ਤੁਮੀਸ਼ਾਨ ਮਾਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਿਤਾਮਹਮੁਮਾਪਤਿਃ

“ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੋ।” ਫਿਰ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਭਗਵਾਨ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਵੇਖਿਆ।

ਤਦਾ ਰੁਦ੍ਰੈਰ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ੍ ਤਯਾ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਵਿਭੁਃ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਲਾਦ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਵੈ ਤ੍ਵਯੋਨਿਜਃ

ਫਿਰ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਰੁਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸ਼ਿਲਾਦਾ, ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਨਾ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।

ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਃ ਪੁਮਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਸਮृਤ੍ਯੁਃ ਪਦ੍ਮਜੋ ऽਪਿ ਸਃ ਕਿਂਤੁ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਯਦੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਜੋ ਮਰਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਹੈ; ਪਦਮਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਮਰਣ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ।

ਨ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਸ੍ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਯੋਨਿਜਃ ਮਯਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ

“ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜਣਨੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਮਰਣ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।”

ਅਯੋਨਿਜਂ ਮृਤ੍ਯੁਹੀਨਮ੍ ਅਸਮਰ੍ਥਂ ਨਿਵੇਦਿਤੁਮ੍ ਏਵਂ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਨੁਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਂ ਘृਣੀ

“ਜੋ ਅਜਨਮੀ ਤੇ ਮਰਣ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨਾ ਅਸਮਭਵ ਹੈ।” ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।

ਦੇਵੈਰ੍ਵृਤੋ ਯਯੌ ਦੇਵਃ ਸਿਤੇਨੇਭੇਨ ਵੈ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਦੇਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਚਿੱਟੇ ਬਲਦ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।