ਮਹਾਨਪਿ ਤਥਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲੀਨੋ ऽਭਵਦ੍ਦ੍ਵਿਜ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਗੁਣੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਲੀਨਮਭਵਦ੍ਭਵੇ
ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਵਿਕਤ ਆਪਣੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਸਮੇਤ ਭਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸृष੍ਟਿਰਭੂਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਪੁਰੁषਾਚ੍ਛਿਵਾਤ੍ ਅਥ ਸृष੍ਟਾਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤੇਨ ਮਾਨਸਾਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੁਰੁਸ਼ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਮਨ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਨ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਲੋਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕਮਲਯੋਨਿਨਾ ਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਵੈ ਮਾਨਸੈਃ ਸਹ
ਕਮਲ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਰਚੀ ਪ੍ਰਜਾ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਧੀ ਨਹੀਂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਜਨਮ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ,
ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਵਿਚਚਾਰੇਸ਼ਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਪਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤੁ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਭਵੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਤਪ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਣ ਲਈ।
ਲਲਾਟਮਧ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਰੂਪੋ ऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੱਥੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਿਤਾ-ਪਿਆਰ ਬਾਰੇ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਤ੍ਰੀ-ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰੋ ऽਭਵਤ੍ ਦਦਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਦੇਵ, ਅਰਧ-ਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਬਣਿਆ; ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਸਮੇਤ, ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਾਂ ਕਲ੍ਯਾਣੀਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ਬੁਭੁਜੇ ਯੋਗਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਜਗਤਾਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਰੂਪ ਦੀ ਸੁਭਾਅਰਧ ਮਾਤਰਾ ਨੂੰ ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਭੋਗਿਆ, ਜਗਤ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਹਰਿਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸਸਰ੍ਜ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਵਿੱਚ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਹਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਚਿਆ; ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤ੍ਰ ਵੀ ਰਚਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ ਚਾਂਸ਼ਜਸ਼੍ ਚ ਹਰਿਸ੍ ਤਥਾ ਅਣ੍ਡਜਃ ਪਦ੍ਮਜਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਾਙ੍ਗਭਵ ਏਵ ਚ
ਇਸ ਲਈ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਹਰੀ, ਅੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਭਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ ਪਰਾਰ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਯਾਵਤ੍ ਤਾਵਦ੍ਭੂਤਿਃ ਸਮਾਸਤਃ
ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ繁ਤੀ ਪਰਾਰਧ ਤਕ ਰਹੀ, ਇਹ ਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਮੋਦ੍ਭੂਤਂ ਸਮਾਸਤਃ ਨਾਰਾਯਣੋ ऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਵੈਰਾਗਤਾ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ—
ਸਸਰ੍ਜ ਸਕਲਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਾਦੇਵ ਚਰਾਚਰਮ੍ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਸृਜਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਮੁਨੇ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਰੇ ਰੁਦ੍ਰੋ ਹਰਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮ੍ ਈਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਸृਜਨ੍ ਮੁਨੇ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਰੇ ਹਰਿਃ
ਮੁਨੇ, ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਹਰੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮੁਨੇ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਭਵਃ ਤਦਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੁਃਖਂ ਸਂਸਾਰ ਇਤ੍ਯਜਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੁੜ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਭਵ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੁੱਖ ਹੈ।
ਸਰ੍ਗਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਨਿਯੋਜ੍ਯ ਚ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਸਞ੍ਚਾਰਂ ਪਾषਾਣ ਇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ
ਸਰਜਨਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਦੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋ ऽਭਵਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ ਅਧੋਮੁਖਂ ਤੁ ਯਤ੍ਪਦ੍ਮਂ ਹृਦਿ ਸਂਸ੍ਥਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ; ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖਿੜਿਆ ਕਮਲ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਸੀ—
ਪੂਰਿਤਂ ਪੂਰਕੇਣੈਵ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਂ ਚਾਭਵਤ੍ਤਦਾ ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਵਕ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਅਭਵਤ੍ ਕੁਮ੍ਭਕੇਨ ਨਿਰੋਧਿਤਮ੍
ਉਹ ਕਮਲ ਪੂਰਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਜਾਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਮੂੰਹ ਕੁੰਭਕ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਪਦ੍ਮਕਰ੍ਣਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਚੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਦੋਮਿਤਿ ਸ਼ਿਵਂ ਦੇਵਮ੍ ਅਰ੍ਧਮਾਤ੍ਰਾਪਰਂ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਕਮਲ ਦੀ ਕਰਣੀਕਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਈਸ਼ਵਰ, 'ਓਮ', ਸ਼ਿਵ, ਪਰਮ ਦੇਵ, ਜੋ ਅਰਧ ਮਾਤਰਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਮृਣਾਲਤਨ੍ਤੁਭਾਗੈਕਸ਼ਤਭਾਗੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਯਮੀ ਯਮਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਨਿਯਮ੍ਯੈਵਂ ਹृਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਦੇ ਸੌਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਯਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਨੇ ਸੰਯਮ ਰਖਿਆ।
ਯਮਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯਂ ਯਾਜ੍ਯੋ ਹ੍ਯਯਜਦਵ੍ਯਯਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਹृਤ੍ਕਮਲਸ੍ਥਸ੍ਯ ਨਿਯੋਗਾਚ੍ਚਾਂਸ਼ਜੋ ਵਿਭੁਃ
ਯਮ-ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਯਜਨਯੋਗ, ਅਜਰ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ; ਹਿਰਦੇ-ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਲਲਾਟਮਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਪਿਤਾਮਹਾਤ੍ ਲੋਹਿਤੋ ऽਭੂਤ੍ ਸ੍ਵਯਂ ਨੀਲਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਹृਦਯੋਦ੍ਭਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਫਾੜ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਤੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ; ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਨੀਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ।
ਵਹ੍ਨੇਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁ ਸਂਯੋਗਾਤ੍ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯ ਪੁਰੁषਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਨੀਲਸ਼੍ ਚ ਲੋਹਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਯਤਃ ਕਾਲਾਕृਤਿਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਅੱਗ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰਖ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕਾਲ ਦੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤੇਨ ਦੇਵੇਨ ਵੈ ਪ੍ਰਭੁਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਭਗਵਾਨ੍ਕਾਲਃ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਚਾਭਵਦ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਸ ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਕਿਹਾ, ਪ੍ਰਭੂ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਕਾਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਸੁਪ੍ਰੀਤਮਨਸਂ ਦੇਵਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ ਨਾਮਾष੍ਟਕੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਅਠ ਨਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰਿਆ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਭਗਵਨ੍ ਰੁਦ੍ਰ ਭਾਸ੍ਕਰਾਮਿਤਤੇਜਸੇ ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਦੇਵਾਯ ਰਸਾਯਾਮ੍ਬੁਮਯਾਯ ਤੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਭਵ, ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਰਸ ਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰੂਪਾਯ ਸਦਾ ਸੁਰਭਿਣੇ ਨਮਃ ਈਸ਼ਾਯ ਵਾਯਵੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਸ਼ਰਵਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਸਦਾ ਸੁਗੰਧਿਤ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਈਸ਼ਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ, ਛੂਹਣ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀ ਨੂੰ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਤਯੇ ਚੈਵ ਪਾਵਕਾਯਾਤਿਤੇਜਸੇ ਭੀਮਾਯ ਵ੍ਯੋਮਰੂਪਾਯ ਸ਼ਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਅਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਧੁਨ-ਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਸੋਮਾਯ ਅਮृਤਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਉਗ੍ਰਾਯ ਯਜਮਾਨਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮਯੋਗਿਨੇ
ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸੋਮ, ਅਮਰ, ਤੂੰ ਤਿੱਖਾ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਯੋਗੀ ਹੈਂ—ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਮ ਹੈ।
ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦ੍ਵਾਪਿ ਪੈਤਾਮਹਮਿਮਂ ਸ੍ਤਵਮ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਞ੍ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਰੁਦ੍ਰ-ਸਤੀਰ, ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਅष੍ਟਮੂਰ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਵਰ੍षਾਦੇਕਾਦਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਮ੍ ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਹ ਅੱਠ-ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਗਿਆਨ-ਮਿਲਾਪ, ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।