ਸਸ੍ਯਚੌਰਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦृਢਚੈਲਾਭਿਲਾषਿਣਃ ਚੌਰਾਸ਼੍ਚੋਰਸ੍ਵਹਰ੍ਤਾਰੋ ਹਰ੍ਤੁਰ੍ਹਰ੍ਤਾ ਤਥਾਪਰਃ
ਫਸਲਾਂ ਦੇ ਚੋਰ ਹੋਣਗੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਚੋਰ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਚੋਰੀ ਕਰਨਗੇ, ਤੇ ਚੋਰ ਦੇ ਚੋਰ ਤੋਂ ਵੀ ਚੋਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਯੋਗ੍ਯਕਰ੍ਮਣ੍ਯੁਪਰਤੇ ਲੋਕੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਗਤੇ ਕੀਟਮੂषਕਸਰ੍ਪਾਸ਼੍ ਚ ਧਰ੍षਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਯੋਗ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਸੁੰਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਦੋਂ ਕੀੜੇ, ਚੂਹੇ ਤੇ ਸੱਪ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਗੇ।
ਸੁਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਮਾਰੋਗ੍ਯਂ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਤਦਾ ਕੌਸ਼ਿਕੀਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭਯਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਸਮਰਥਤਾ ਵਿਰਲੀ ਹੋਵੇਗੀ; ਭੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਲੋਕ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ 'ਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣਗੇ।
ਦੁਃਖੇਨਾਭਿਪ੍ਲੁਤਾਨਾਂ ਚ ਪਰਮਾਯੁਃ ਸ਼ਤਂ ਤਦਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਨ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵੇਦਾਃ ਕਲਿਯੁਗੇ ऽਖਿਲਾਃ
ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਡੁੱਬੇ ਹੋਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਸੌ ਸਾਲ ਹੋਵੇਗੀ; ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਉਤ੍ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਯਜ੍ਞਾਃ ਕੇਵਲਾਧਰ੍ਮਪੀਡਿਤਾਃ ਕਾषਾਯਿਣੋ ऽਪ੍ਯਨਿਰ੍ਗ੍ਰਨ੍ਥਾਃ ਕਾਪਾਲੀਬਹੁਲਾਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
ਯਜਨ ਧਰਮ-ਹੀਣ ਹੋ ਕੇ ਮਿਟ ਜਾਣਗੇ; ਕੇਸਰੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਗੰਢ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੇ ਕਪਾਲੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਜਾਣਗੇ।
ਵੇਦਵਿਕ੍ਰਯਿਣਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਤੀਰ੍ਥਵਿਕ੍ਰਯਿਣਃ ਪਰੇ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਣਾਂ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪਾषਣ੍ਡਾਃ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਵੇਦ ਵੇਚਣਗੇ, ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਵੇਚਣਗੇ; ਹੋਰ ਠੱਗ ਜਾਤੀ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਰੋਕਣਗੇ।
ਉਤ੍ਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਦਾ ਤੇ ਵੈ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਕਲੌ ਯੁਗੇ ਅਧੀਯਨ੍ਤੇ ਤਦਾ ਵੇਦਾਞ੍ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਾਃ
ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਯਜਨ੍ਤੇ ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਗੋਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਸ਼ੂਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਦ੍ਰਵਾਂਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਾਧਯਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਦੁਃਖਪ੍ਰਭੂਤਮਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ ਦੇਹੋਤ੍ਸਾਦਃ ਸਰੋਗਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਦੁੱਖ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਮਰ ਛੋਟੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਖਤਮ ਹੋਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਧਰ੍ਮਾਭਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤ੍ਵਾਤ੍ ਤਮੋਵृਤ੍ਤਂ ਕਲੌ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ਪ੍ਰਜਾਸੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਤਦਾ ਵੈ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਅਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਕਰਕੇ ਕਲਿਯੁਗ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਕੰਮ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦਾਯੁਰ੍ਬਲਂ ਰੂਪਂ ਕਲਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਹੀਯਤੇ ਤਦਾ ਤ੍ਵਲ੍ਪੇਨ ਕਾਲੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਨਾਲ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ, ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਧਨ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਂ ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਦਿਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਯੇ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਨਸੂਯਕਾਃ
ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਧਰਮ ਨਿਰਵੈਰ ਕਰਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਹਨ।
ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਵਾਰ੍षਿਕੋ ਧਰ੍ਮੋ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਮਾਸਿਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਯਥਾਕ੍ਲੇਸ਼ਂ ਚਰਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤਦਹ੍ਨਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਤੇ ਕਲੌ
ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ; ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏषਾ ਕਲਿਯੁਗਾਵਸ੍ਥਾ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ਂ ਤੁ ਨਿਬੋਧ ਮੇ ਯੁਗੇ ਯੁਗੇ ਚ ਹੀਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਪਾਦਾਂਸ੍ਤੁ ਸਿਦ੍ਧਯਃ
ਇਹ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਸਦੇ ਸੰਧਿਆ ਭਾਗ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਪੂਰਨਤਾ ਦੇ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੁਗਸ੍ਵਭਾਵਾਃ ਸਂਧ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਹ ਤੁ ਪਾਦਸ਼ਃ ਸਂਧ੍ਯਾਸ੍ਵਭਾਵਾਃ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ੇषੁ ਪਾਦਸ਼ਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਇੱਥੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ਕੇ ਕਾਲੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਯੁਗਾਨ੍ਤਿਕੇ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਹ੍ਯਸਾਧੂਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਨਿਧਨੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਭਾਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਸਕ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗੋਤ੍ਰੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਮਿਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ਮਾਨਵਸ੍ਯ ਤੁ ਸੋ ऽਂਸ਼ੇਨ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ 'ਪ੍ਰਮਿਤਿ' ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵਯੰਭੂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸਮਾਃ ਸ ਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਪਰ੍ਯਟਨ੍ਵੈ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ ਅਨੁਕਰ੍षਨ੍ ਸ ਵੈ ਸੇਨਾਂ ਸਵਾਜਿਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾਮ੍
ਉਹ ਵੀਹ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ।
ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧੈਰ੍ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸ ਤਦਾ ਤੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨ੍ ਹਨ੍ਤਿ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨਿਜਾਨ੍ ਪਾਖਣ੍ਡਾਂਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ, ਸ਼ੂਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾ ਯੇ ਚ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਵਰ੍ਣਵ੍ਯਤ੍ਯਾਸਜਾਤਾਸ਼੍ ਚ ਯੇ ਚ ਤਾਨਨੁਜੀਵਿਨਃ
ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਾਰਮਿਕ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤੀਆਂ ਤੋਂ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਚਕ੍ਰੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਮਨ੍ਤਕृਤ੍ਸ ਤੁ ਅਧृष੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਚਚਾਰਾਥ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਕਰਮ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ ਮਲੇਛਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇਹਾ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਨਵਸ੍ਯ ਤੁ ਸੋ ऽਂਸ਼ੇਨ ਦੇਵਸ੍ਯੇਹ ਵਿਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਮਿਤਿਰ੍ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਹਿਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ 'ਪ੍ਰਮਿਤਿ' ਨਾਮ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵਤਾ ਸੀ।
ਗੋਤ੍ਰਤੋ ਵੈ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਃ ਪੂਰ੍ਣੇ ਕਲਿਯੁਗੇ ਪ੍ਰਭੁਃ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ੇ ऽਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਵਰ੍षੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ਸਮਾਃ
ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਬਤੀਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਯਾਤਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਬੀਜਾਵਸ਼ੇषਾਂ ਤੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਬੀਜ ਹੀ ਬਚੇ ਰਹੇ, ਉਸ ਦੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ।
ਪਰਸ੍ਪਰਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਕੋਪੇਨਾਕਸ੍ਮਿਕੇਨ ਤੁ ਸ ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਵृषਲਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਧਾਰ੍ਮਿਕਾਨ੍
ਆਪਸੀ ਕਾਰਣਾਂ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਅਧਰਮੀ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਹਾਨੁਗਃ ਤਤੋ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਹਸੈਨਿਕਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ; ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਫੌਜ ਨਾਲ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਸਾਦ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਤਤ੍ਰ ਸਂਧ੍ਯਾਂਸ਼ਕੇ ਕਾਲੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੁ ਯੁਗਾਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਣ ਲੱਗਾ, ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ—
ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਵਲ੍ਪਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਸੁ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਵਿਹ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਅਪ੍ਰਗ੍ਰਹਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾ ਵੈ ਲੋਭਾਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਜਦ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਲੋਕ ਬਚੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਭ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਏ।
ਉਪਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਅਰਾਜਕੇ ਯੁਗਵਸ਼ਾਤ੍ ਸਂਸ਼ਯੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਨਮ ਸਕਦੇ; ਰਾਜਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਯੁਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਅਣਸੁਝੇਪਣ ਛਾ ਗਿਆ।